Głuchołazy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Głuchołazy (ujednoznacznienie).
Głuchołazy
Rynek
Rynek
Herb Flaga
Herb Głuchołaz Flaga Głuchołaz
Państwo  Polska
Województwo  opolskie
Powiat nyski
Gmina Głuchołazy
gmina miejsko-wiejska
Burmistrz Edward Szupryczyński
Powierzchnia 6,83 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

13 849[1]
2 027,7 os./km²
Strefa numeracyjna
77
Kod pocztowy 48-340
Tablice rejestracyjne ONY
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nyskiego
Głuchołazy
Głuchołazy
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Głuchołazy
Głuchołazy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Głuchołazy
Głuchołazy
Ziemia50°18′47″N 17°22′27″E/50,313056 17,374167
TERC
(TERYT)
5162307014
Urząd miejski
Rynek 15
48-340 Głuchołazy
Strona internetowa

Głuchołazy (dawniej Kozia Szyja[2], Cygenhals[3], czes. Hlucholazy, niem. Ziegenhals[4], także Bad Ziegenhals[5], łac. Capri Collum) – miasto w Polsce (na Śląsku), w województwie opolskim, w powiecie nyskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Głuchołazy. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do ówczesnego woj. opolskiego.

Położone na styku Gór Opawskich (Sudety), Przedgórza Paczkowskiego (Przedgórze Sudeckie) i Płaskowyżu Głubczyckiego, nad rzeką Białą Głuchołaską i nad potokiem Starynka (też Starynia lub Kletnica), prawym dopływem Białej Głuchołaskiej.

Według danych z 30 czerwca 2008 miasto liczyło 14 835 mieszkańców[6].

W Głuchołazach do 21 grudnia 2007 roku funkcjonowały przejścia graniczne: Głuchołazy - Mikulovice (drogowe), Głuchołazy - Mikulovice (kolejowe), Głuchołazy - Jindřichov ve Slezsku (kolejowe) oraz w bezpośredniej bliskości miasta Konradów - Zlaté Hory (drogowe)

Historia[edytuj]

Polską nazwę miejscowości w formie Koziascyja w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[7].

W 1945 przesiedlono tutaj mieszkańców, m.in. Kozowej, powiat Brzeżany, województwo tarnopolskie.[potrzebny przypis]

W 1946 roku wprowadzono urzędowo nazwę Głuchołazy, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Ziegenhals[8].

Projekt Orderu Uśmiechu stworzyła w 1967 dziewięciolatka z Głuchołaz – Ewa Chrobak, obecnie Kawaler Orderu Uśmiechu i Sekretarz Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu.

Transport[edytuj]

1 lipca 2016 roku do końca roku, w mieście uruchomiono bezpłatną komunikacje miejską. W dni powszednie funkcjonuje ona na terenie miasta i przyległych miejscowości Konradów i Bodzanów, natomiast w letnie weekendy wykonuje ona 4 kursy do Jarnołtówka i Pokrzywnej[9][10].

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Głuchołaz w 2014 roku [1].


Piramida wieku Glucholazy.png

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[11]:

  • układ urbanistyczny, z XIII w.,
  • kościół par. pw. św. Wawrzyńca, z 1250 r. - XIII w. do XX w.
  • kościół cmentarny pw. św. Rocha, z 1350 r., 1626 r., XIX w.
  • pomnik więźniów oświęcimskich, na cmentarzu komunalnym, ul. Warszawska, z 1953 r., 1985 r.
  • mury obronne, baszta - wieża Bramy Górnej z XIV w., 1418 r. - XV w. XVII w.
  • dom, ul. Andersa 48, z 1900 r.
  • dawny dom zdrojowy, ul. Andersa nr 74, z 1882 r.,
  • pensjonat „Ogrodowy”, ul. Andersa nr 76, z 1899 r.
  • domy, Aleja Jana Pawła II 2, 12 (d. ul. 15 Grudnia), z k. XIX w.
  • domy, ul. Kościuszki 1, 48, z XVIII w., XIX w.
  • domy, Rynek 4, 8, 11, 19, 20, 24, 25, 26 (pl. Wolności), z XVI w., XVII w., XVIII w., XIX w.
  • domy, ul. Wita Stwosza 5, 7, 17, 19, 21, z XVIII w./XIX w.

inne zabytki:

  • kościół pw. św. Anny na Górze Chrobrego
  • kościół ewangelicki z 1865 r., obecnie katolicki kościół młodzieżowy pw. św. Franciszka

inne obiekty rekreacyjno-turystyczne:

Galeria[edytuj]

Kultura[edytuj]

Przy Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Chrobrego działa chór Capricolium.

Od 20 lat odbywają się w Głuchołazach Międzynarodowe Kursy Muzyczne[12].

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Ludzie związani z Głuchołazami[edytuj]

Michał Bajor – aktor, piosenkarz, urodzony w Głuchołazach

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Glucholazy, w oparciu o dane GUS.
  2. Dlaczego Kozia Szyja ?.
  3. Dokument pruski z 1750 roku.
  4. Landkreis Neisse.
  5. Nazwa taka pojawia się m.in. na pocztówkach: [1].
  6. Lucyna Nowak, Joanna Stańczyk, Agnieszka Znajewska: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 30 VI 2008 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2008. ISSN 1734-6118. (pol.)
  7. Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, str.28.
  8. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 15 marca 1947 r. (M.P. z 1947 r. Nr 37, poz. 297, s. 14).
  9. W Głuchołazach też za darmo!
  10. Rozkład jazdy na lipiec-sierpień 2016
  11. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 20.12.2012]. s. 60,61.
  12. Międzynarodowy Kurs Muzyczny. [dostęp 2015-12-10]. [zarchiwizowane z Międzynarodowe Kursy Muzyczne tego adresu].
  13. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 8 stycznia 2014.

Bibliografia[edytuj]

  • Góry Opawskie. Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BIS, Wrocław 2008, ss. 88-115.
  • Paul Kutzer, Historia Głuchołaz, wydanie niemieckie 1897.
  • Erinnerungen aus meinem Leben, 1958/59 wyd. niem. Jana Melzera tłumaczenie Mariusz Studzienny
  • Vladimír Pohorecký: Tipy na výlet po rozhlednàch a starých hradech. Praga: Wydawnictwo Radioservis, 2001. ISBN 80-86212-10-6. (cz.)
  • Horst Prignitz: Wasserkur und Badelust. Eine Badereise in die Vergangenheit / Kuracja wodna i ochota do kąpieli – podróż kąpielowa do przeszłości. Koehler und Amelang, Leipzig 1986, ISBN 3-7338-0011-7.
  • Skrypt historyczny Stowarzyszenia Historycznego Legionów Polskich i Legii Polsko-Włoskiej w Nysie, Nysa 2010, pod red. Marek Szczerski, kpt. Tomek.

Linki zewnętrzne[edytuj]