Łukta (gmina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Gmina Łukta)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łukta
gmina wiejska
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat ostródzki
TERYT 2815042
Wójt Robert Bronisław Malinowski
Powierzchnia 184,71 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności

4 507[1]
• gęstość 24,2 os./km²
Nr kierunkowy 89
Kod pocztowy 14-105
Tablice rejestracyjne NOS
Adres urzędu:
ul. Mazurska 2
14-105 Łukta
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba sołectw 18
Liczba miejscowości 36
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Łukta
Łukta
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łukta
Łukta
Ziemia53°48′N 20°05′E/53,805278 20,085278
Strona internetowa
Biuletyn Informacji Publicznej
Portal Portal Polska

Łuktagmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie olsztyńskim.

Siedziba gminy to Łukta.

Według Narodowego Spisu Powszechnego 31 marca 2011 gminę zamieszkiwało 4496 mieszkańców[2].

Teren gminy to pagórkowaty krajobraz morenowy z licznymi jeziorami (m.in. Isąg, Morąg, Gil, Długie, Łoby, Tabórz, Ruskie, Szeląg), śródpolnymi oczkami wodnymi i lasami.

Struktura powierzchni[edytuj]

Według danych z roku 2002[3] gmina Łukta ma obszar 184,71 km², w tym:

  • użytki rolne: 31%
  • użytki leśne: 54%
  • wody: 10%

Gmina stanowi 10,47% powierzchni powiatu.

Najbardziej przydatne rolniczo gleby występują w północnej części gminy w rejonie miejscowości Kozia Góra, Gucin, Mostkowo, Zajączkowo, częściowo także Nowaczyzna i Florczaki. Są to przede wszystkim gleby należące do kompleksów pszennego dobrego i pszenno–żytniego z przewagą IVa i IIIb klasy bonitacyjnej. W gminie Łukta znaczną powierzchnię zajmują trwałe użytki zielone. Skupiają się one głównie w dolinach rzek: Łukta, Marąg, Pasłęka i Taborzanka. Na mniejszych powierzchniach występują też na wzniesieniach moreny czołowej oraz w obniżeniach pojeziornych i powytopiskowych. Przeważają użytki zielone występujące na glebach pochodzenia organicznego: torfowych i murszowych. Są to na ogół użytki zielone średniej jakości, III i IV klasy bonitacyjnej. Mniejsze powierzchnie zajmują użytki zielone słabej jakości (V i VI klasy bonitacyjnej).

Demografia[edytuj]

Dane z 30 czerwca 2004[2]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób  % osób  % osób  %
populacja 4444 100 2202 49,5 2242 50,5
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
24,1 11,9 12,1


Przeciętna gęstość zaludnienia wynosi w gminie ok. 24,3 osoby/km². Ludność jest silnie rozproszona, zamieszkuje 36 miejscowości, z których 18 to wsie sołeckie. W siedzibie gminy (Łukta) mieszka 1144 osób t.j. 25,8%, natomiast w 1990 r. mieszkało 1020.

  • Piramida wieku mieszkańców gminy Łukta w 2014 roku[1].


Piramida wieku Gmina Lukta.png

Walory przyrodnicze[edytuj]

W Gminie Łukta aż 90% obszaru objęta jest strefą krajobrazu chronionego. W obrębie gminy znajdują się 3 rezerwaty przyrody:

  • Rezerwat przyrody Sosny Taborskie – w pobliżu wsi Tabórz. Rosną tam wspaniałe sosny "masztowe" o wysokości 40 metrów, liczące często 250 lat. Ich smukłe gładkie pnie, bez guzów i sęków, w epoce żaglowców zrobiły karierę, jako doskonały materiał na maszty.
  • Ostoja bobra na rzece Pasłęce i Jeziorze Isąg. Wspaniała dzika przyroda, cudowne Jezioro i przy odrobinie szczęścia możliwość spotkania bobra.
  • Rezerwat przyrody Wyspa Lipowa, na jeziorze Morąg. Rezerwat krajobrazowy, porośnięty starymi lipami drobnolistnymi, gdzie gniazduje olbrzymia kolonia kormoranów i czapli siwych.
  • planowane jest utworzenie kolejnego rezerwatu: mezotroficzne jezioro Długie z występującym tu poryblinem jeziornym.

Ponad połowę obszaru gminy pokrywają lasy, (m.in. Lasy Taborskie). Zaliczono je do obiektów przyrodniczych o dużym znaczeniu turystycznym, uzdrowiskowym i zdrowotno-rekreacyjnym, m.in. ze względu na dużą bioróżnorodność. Występuje tu wiele gatunków zagrożonych i ginących, umieszczonych w "Czerwonej Księdze Zwierząt" (m.in. żółw błotny, rybołów, orzeł bielik, żuraw, wydra, bóbr). W awifaunie spotyka się także: perkozy, kormorany, kruki, bociany, czaple, gęsi i kaczki oraz duże skupisko orlika krzykliwego.

Wśród płazów na obszarze gminy występują: ropucha szara, zielona i płaskówka, kumak nizinny, traszka zwyczajna, rzekotka drzewna, żaba trawna, moczarowa, jeziorna i wodna. Spośród gadów zanotowano występowanie: jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna, padalec zwyczajny, zaskroniec zwyczajny, żmija zygzakowata, żółw błotny.

Świat roślinny charakteryzuje różnorodność gatunkowa zespołów bagiennych, łąkowych i leśnych.

Obszar gminy Łukta znajduje się w dorzeczach rzek Drwęcy (część zachodnia gminy) i Pasłęki (część wschodnia). Większość obszaru gminy leży w obrębie zlewni pojeziernych, z wyjątkiem rejonu dolin rzek Łukty i Pasłęki. Charakterystyczna jest duża liczba jezior i występowanie terenów bezodpływowych.

Gospodarka[edytuj]

W Gminie Łukta duże znaczenie ma agroturystyka. Zlokalizowanych jest to 6 gospodarstw położonych w pobliżu czystych jezior, oferujących łącznie 41 miejsc noclegowych. Rolnictwo, leśnictwo i turystyka to historycznie wykształcone funkcje gospodarcze gminy. Przesądziły o tym warunki naturalne. Brak uciążliwego przemysłu oraz czyste środowisko sprzyja rozwojowi produkcji rolno-spożywczej, a szczególnie tak zwanej "zdrowej żywności".

Głównymi atutami gminy są:

  • atrakcyjność krajobrazowa i przyrodnicza oraz czyste środowisko naturalne,
  • zasoby surowców naturalnych dla budownictwa i nawożenia oraz złoża torfów leczniczych,
  • sprawne połączenia telekomunikacyjne,
  • dobrze rozwinięta sieć osadnicza,
  • rezerwy terenów uzbrojonych dla małej i średniej przedsiębiorczości, dobre warunki naturalne dla rozwoju rolnictwa, tzw. "ekologicznego".

Sąsiednie gminy[edytuj]

Gietrzwałd, Jonkowo, Miłomłyn, Morąg, Ostróda, Świątki

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/gmina_Lukta, w oparciu o dane GUS.
  2. a b Ludność w gminach. Stan w dniu 31 marca 2011 r. - NSP 2011; Powiat olsztyński (pol.). GUS. [dostęp 2016-01-10].
  3. Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset (pol.). regioset.pl. [dostęp 2010-09-14].

Bibliografia[edytuj]