Gmina Dłużec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dłużec
gmina wiejska
1931-1954[1]
Państwo  PRL
Województwo 1931-39: kieleckie (II RP)
1945: kieleckie (PRL)
1945-54: krakowskie
Powiat olkuski
Siedziba Wolbrom
Szczegółowy podział administracyjny (1952)
Liczba gromad 13
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Gmina Dłużec (do 1931 i od 1973 gmina Wolbrom) – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1931-1954 w woj. kieleckim i woj. krakowskim. Nazwa gminy pochodzi od wsi Dłużec, lecz siedzibą władz gminy był Wolbrom, który stanowił odrębną gminę miejską[2].

Gmina Dłużec powstała 24 listopada 1931 roku w powiecie olkuskim w woj. kieleckim, po przemianowaniu gminy Wolbrom na Dłużec[3]. Po wojnie gmina przez bardzo krótki czas zachowała przynależność administracyjną, lecz już 18 sierpnia 1945 roku została wraz z całym powiatem olkuskim przyłączona do woj. krakowskiego[4]. 1 stycznia 1950 roku część obszaru gminy Dłużec weszła w skład nowej gminy Klucze[5].

Według stanu z dnia 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 13 gromad: Boża Wola, Bydlin, Dłużec, Domaniewice, Kaliś, Kąpiele Wielkie, Krzwopłoty, Lgota Wolbromska, Łobzów, Miechówka, Poręba Dzierżna, Zabagnie i Załęże[6]. Jednostka została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin[7]. Po reaktywowaniu gmin z dniem 1 stycznia 1973 roku gminy Dłużec nie przywrócono[8], odtworzono natomiast jej terytorialny odpowiednik, gminę Wolbrom w tymże powiecie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W czasie II wojny światowej przejściowo poza administracją polską.
  2. Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933
  3. M.P. z 1931 r. nr 271, poz. 365
  4. Dz.U. z 1945 r. nr 27, poz. 167
  5. Dz.U. z 1949 r. nr 60, poz. 472
  6. Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa
  7. Dz.U. z 1954 r. nr 43, poz. 191
  8. Dz.U. z 1972 r. nr 49, poz. 312