Przejdź do zawartości

Grażyna Zielińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Grażyna Zielińska
Ilustracja
Grażyna Zielińska (2010)
Data i miejsce urodzenia

23 grudnia 1952
Dzierżoniów

Zawód

aktorka

Lata aktywności

od 1976

Zespół artystyczny
Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Grażyna Zielińska (ur. 23 grudnia 1952 w Dzierżoniowie) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Dzierżoniowie, ale wychowywała się we Wrocławiu. Od dzieciństwa przejawiała zainteresowania artystyczne: brała udział w konkursach recytatorskich, uczyła się tańca klasycznego (u Stefanii Kołodziejczyk, primabaleriny Opery Wrocławskiej), potem tańca ludowego, a w liceum uczęszczała na zajęcia Studenckiego Teatru Pantomimy Gest[1].

W 1976 ukończyła wrocławską filię PWST w Krakowie. Po studiach przez rok pracowała w Teatrze Lalka w Warszawie. Następnie była aktorką Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu (w latach 1977–1980 i 1981–1985) oraz Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1980–1981). Zadebiutowała rolą Hesi w Moralności pani Dulskiej (1977) w reżyserii Marii Kaniewskiej. Kreowała role dramatyczne i komediowe m.in. wcielała się w Zerbinetę w Łotrostwach Skapena (1980), Klarę w Ślubach panieńskich, czyli magnetyzmie serca (1982) (obydwa w reżyserii Tomasza Grochoczyńskiego), czy Marię Josefę w Domu Bernarda Alby (1984) w reżyserii Bogusława Danielewskiego[2].

Od 1986 jest etatową aktorką Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku. Sławę przyniosła jej rola Szwejka w Historii partii umiarkowanego postępu (1993) w reżyserii Marka Mokrowieckiego. Kolejną ważną rolą była tytułowa Dulska w przedstawieniu reżyserowanym przez Adama Hanuszkiewicza (1996). Współpracowała także z Hanuszkiewiczem przy Damach i huzarach, w których zagrała Anielę (1997). Wcielała się m.in. w pokojówkę w Oknie na parlament (1997) w reżyserii Wojciecha Pokory czy Annę Andriejewnę w Rewizorze (2005). W duecie z Hanną Zientarą stworzyła kameralny spektakl Pierwsza młodość (2014), za który otrzymała nagrodę na XVI Festiwalu Teatrów Moraw i Śląska w Cieszynie[1][2][3].

Od 2006 występuje w roli Zosi w komedii warszawskiego Teatru Rampa Klimakterium... i już w reżyserii Cezarego Domagały. Za rolę w sztuce Dwie połówki pomarańczy (2012), w której gra gościnnie w Teatrze Capitol, dostała nagrodę dla najlepszej aktorki na X Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów „Sztuka plus Komercja” (2022)[4].

W filmach i serialach zaczęła występować regularnie na początku lat dwutysięcznych. Wciela się przede wszystkim w drugoplanowe i epizodyczne postacie. Szerszą rozpoznawalność przyniosła jej rola bufetowej Marii Zbieć w serialu TVP2 Na dobre i na złe. Największą popularność i sympatię widzów zyskała dzięki roli babki zielarki Zofii w serialu Ranczo[1][5]. Od 2011 gra Celinę Płaczkowską w serialu Pierwsza miłość.

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

W 1983 wyszła za Marka Zielińskiego, z którym ma syna Kacpra[5].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c Małgorzata Jungst, Grażyna Zielińska: Spokój? Umarłabym z nudy [online], Encyklopedia teatru polskiego, 6 września 2018.
  2. a b Grażyna Zielińska (osoba), [w:] Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2025-08-12].
  3. Lena Szatkowska, Grażyna Zielińska: Teatru bym nie zostawiła [online], Encyklopedia teatru polskiego, 7 marca 2018.
  4. Laureaci X OFT „Sztuka plus Komercja” – Aktualności [online], ckis.siedlce.pl.
  5. a b Aleksandra Czajkowska, Grażyna Zielińska zdobyła sławę dzięki roli Babki zielarki w Ranczu. Co u niej? [online], Plejada.pl, 19 kwietnia 2021.
  6. Lena Szatkowska, Grażyna Zielińska odebrała „Gloria Artis” w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Płocku [online], Tygodnik Płocki, 18 kwietnia 2024.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]