Gunice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°32′53″N 14°25′10″E

- błąd

38 m

WD

53°32'54"N, 14°26'57"E

- błąd

38 m

Odległość

2075 m

Gunice
osada
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

policki

Gmina

Police

Liczba ludności (2008)

0

SIMC

0781144

Położenie na mapie gminy Police
Mapa konturowa gminy Police, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Gunice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Gunice”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Gunice”
Położenie na mapie powiatu polickiego
Mapa konturowa powiatu polickiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Gunice”
Ziemia53°32′53″N 14°25′10″E/53,548056 14,419444

Gunice (do 1945 niem. Günnitz) – opuszczona osada (wieś) w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Police na obszarze Puszczy Wkrzańskiej, miejscowość usytuowana jest nad rz. Gunicą, ok. 16 km na zachód od centrum Szczecina.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ruiny pałacu (dworku) w Gunicach

Osada o przypuszczalnie wczesnośredniowiecznym rodowodzie. Od drugiej połowy XVIII w. istniały tu majątki rycerskie.

Gunice 27 kwietnia 1945 zajęły wojska radzieckie (2 Front Białoruski2 Armia Uderzeniowa) i zostały oddane pod administrację polską. Pierwsi polscy osadnicy pojawili się tu przed końcem 1945 r. Powstał tu dworek myśliwski Lasów Państwowych. (rozebrany w 1963 r.) Od lat 60. XX wieku osiedle stopniowo pustoszało, a część zabudowań rozebrano[1].

Przynależność polityczno-administracyjna Gunic[1]:

Demografia[1]:

  • 1820 – 72 mieszk.
  • 1939 – 32 mieszk.
  • 1972 – 25 mieszk.
  • 2000 – 6 mieszk.
  • 2008 – 0 mieszk. (osada nie jest zamieszkana)

Cmentarz rodu Raminów[edytuj | edytuj kod]

Cmentarz w Gunicach

Niedaleko Gunic położony jest leśny cmentarz rodu Raminów, którzy przez długi czas byli właścicielami tego majątku. Na cmentarzyku znajduje się łącznie pięć nagrobków – przeważnie w formie naturalnych kamieni z odpowiednimi, bardzo lakonicznymi napisami. Tylko jeden nagrobek wykonany jest z tzw. „sztucznego kamienia”. Zwraca uwagę brak symboliki religijnej na nagrobkach (zaledwie na jednym pomniku znajduje się zarys krzyża). Analiza inskrypcji na nagrobkach wskazuje, że w co najmniej dwóch przypadkach mamy do czynienia z grobami symbolicznymi (daty śmierci tych osób są późniejsze niż 1945 r.). Cmentarz przez wiele lat był zaniedbany, dopiero w roku 2004[2] lub 2005 z inicjatywy, mieszkającego w Niemczech, jednego z potomków rodu Raminów został uporządkowany i odnowiony.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 1. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 89. ISBN 83-7241-272-3. (pol.).
  2. Sedinum i masoni w Puszczy Wkrzańskiej - Leśno Górne i Gunice, Sedinum i masoni w Puszczy Wkrzańskiej - Leśno Górne i Gunice [dostęp 2022-05-09].
  3. Okolice Szczecina: 1:75 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2007, s. 1-2. ISBN 978-83-601-2096-5. (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]