Gwajakol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gwajakol
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C7H8O2
Inne wzory CH3-O-C6H4-OH

C6H4(OH)(OCH3)

Masa molowa 124,14 g/mol
Wygląd krystaliczna masa lub bezbarwna, lub żółtawa, higroskopijna ciecz[1], ciemniejąca na świetle lub powietrzu[2]
Identyfikacja
Numer CAS 90-05-1
PubChem 460[3]
Podobne związki
Podobne związki anizol, aldehyd salicylowy
Pochodne wanilina, eugenol, sulfogwajakol
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Gwajakol (2-metoksyfenol) – organiczny związek chemiczny z grupy fenoli. Z chlorkiem żelaza(III) daje zielone zabarwienie (reakcja charakterystyczna dla fenoli).

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

W przemyśle gwajakol jest produkowany w procesie metylowania pirokatechiny, np. siarczanem dimetylu w obecności potażu[7]:

C6H4(OH)2 + (CH3O)2SO2 → C6H4(OH)(OCH3) + HO(CH3O)SO2

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowany w nieprzewlekłych nieżytach dróg oddechowych jako środek wykrztuśny i odkażający górne drogi oddechowe. Stosowany w postaci eteru glicerynowego (gwajafenezyna) i jako pochodna sulfonowa, sulfogwajakol.

W przemyśle jest półproduktem przy produkcji waniliny[8].

Przypisy

  1. a b c d e Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-4.
  2. a b c d e f g h i Gwajakol (ang.). [martwy link] The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-09-23].
  3. Gwajakol (CID: 460) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  4. a b c d Gwajakol (nr W253200) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  5. a b c Gwajakol (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-09-23].
  6. a b Gwajakol (ang.) w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-04-10].
  7. Helmut Fiege i inni, Phenol Derivatives [w:] Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry, Wiley-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, 2000, DOI10.1002/14356007.a19_313, ISBN 9783527306732 (ang.).
  8. The Fund for Research into Industrial Development, Growth and Equity (FRIDGE). T. Aroma Chemicals Derived from Petrochemical Feedstocks. Department of Trade and Industry, RPA, 2004, s. 31–40.