Gwajakol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwajakol
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C7H8O2
Inne wzory CH3-O-C6H4-OH

C6H4(OH)(OCH3)

Masa molowa 124,14 g/mol
Wygląd krystaliczna masa lub bezbarwna, lub żółtawa, higroskopijna ciecz[1], ciemniejąca na świetle lub powietrzu[2]
Identyfikacja
Numer CAS 90-05-1
PubChem 460
Podobne związki
Podobne związki anizol, aldehyd salicylowy
Pochodne wanilina, eugenol, sulfogwajakol
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Gwajakol (2-metoksyfenol) – organiczny związek chemiczny z grupy fenoli. Z chlorkiem żelaza(III) daje zielone zabarwienie (reakcja charakterystyczna dla fenoli).

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

W przemyśle gwajakol jest produkowany w procesie metylowania pirokatechiny, np. siarczanem dimetylu w obecności potażu[6]:

C6H4(OH)2 + (CH3O)2SO2 → C6H4(OH)(OCH3) + HO(CH3O)SO2

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowany w nieprzewlekłych nieżytach dróg oddechowych jako środek wykrztuśny i odkażający górne drogi oddechowe. Stosowany w postaci eteru glicerynowego (gwajafenezyna) i jako pochodna sulfonowa, sulfogwajakol.

W przemyśle jest półproduktem przy produkcji waniliny[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4.
  2. a b c d e f g h i Gwajakol (ang.). [martwy link] The Chemical Database. Wydział Chemii Uniwersytetu w Akronie. [dostęp 2012-09-23].[niewiarygodne źródło?]
  3. a b c d Gwajakol (nr W253200) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  4. a b c Guaiacol, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2012-09-23] (ang.).
  5. a b Gwajakol (ang.) w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-04-10].
  6. Helmut Fiege i inni, Phenol Derivatives, [w:] Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry, Wiley-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, 2000, DOI10.1002/14356007.a19_313, ISBN 978-3-527-30673-2 (ang.).
  7. The Fund for Research into Industrial Development, Growth and Equity (FRIDGE). T. Aroma Chemicals Derived from Petrochemical Feedstocks. Department of Trade and Industry, RPA, 2004, s. 31–40.