II wyprawa krzyżowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
II wyprawa krzyżowa
Wyprawy krzyżowe
Ilustracja
Krzyżowcy przybywają do Konstantynopola
Czas 1147-1149
Miejsce Anatolia, Królestwo Jerozolimskie, Półwysep Iberyjski
Terytorium Anatolia, Lewant, Półwysep Iberyjski
Przyczyna utrata Hrabstwa Edessy
Wynik przegrana Chrześcijan
Strony konfliktu
Dowódcy
Baldwin III
Melisanda z Jerozolimy
Rajmund II
Rajmund z Poitiers
Renald z Châtillon
Robert de Craon
Évrard des Barrès
Ludwik VII Młody
Thierry Alzacki
Eleonora Akwitańska
Konrad III Hohenstauf
Fryderyk I Barbarossa
Henryk Jasomirgott
Ottokar III
Władysław II Przemyślida
Gotfryd VIII z Louvain
Mateusz I Lotaryński
Alfons-Jordan
Manuel I Komnen
Thoros II
Stefan z Blois
Godfryd V Plantagenet
Theodwin
Roger II
Alfons I Zdobywca
Alfons VII Imperator
Rajmund Berengar IV Święty
Konrad Wielki
Henryk Lew
Albrecht Niedźwiedź
Kanut V
Swen III Grade
Władysław II Wygnaniec
Mas'ud I
Mu'in ad-Din Unur
Zengi
Nur ad-Din
Saif ad-Din Ghazi I
Al-Ḥāfīz
Taszfin ibn Ali
Ibrahim ibn Taszfin
Ishak ibn Ali
Abd al-Mumin
Niklot
Racibor I
Siły
Święte Cesarstwo Rzymskie: 20,000
Francuzi: 15,000
nieznane
Straty
duże małe
brak współrzędnych
II wyprawa krzyżowa

LizbonaDoryleumAl-KadmusAl-MazzaDamaszekTortosa

Bliski Wschód, pomiędzy pierwszą a drugą krucjatą

II wyprawa krzyżowa (1147-1149) – wyprawa wojenna rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium Lewantu. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania była utrata hrabstwa Edessy, podbitego przez muzułmanów.

Była to pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiegoLudwika VII i niemieckiegoKonrada III. Udział wziął też Fryderyk Barbarossa, późniejszy organizator III wyprawy krzyżowej. Wyprawa zakończyła się porażką zachodnioeuropejskiego rycerstwa.

Przebieg krucjaty[edytuj | edytuj kod]

Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę. Na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii armia Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę w bitwie pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 90% swojej armii. Reszta albo zawróciła, albo dołączyła do Francuzów.

Po połączeniu sił chrześcijan z armią państw krzyżowych doszło do narady. Najprawdopodobniej pod wpływem nacisków nowo przybyłych krzyżowców podjęto decyzję o ataku na neutralny do tej pory Damaszek (rządzony przez Nur-ad Dina, który podbił hrabstwo Edessy), zamiast na Askalon. Oblężenie Damaszku trwało zaledwie pięć dni, po czym cała armia wycofała się w rozsypce na tereny Królestwa Jerozolimskiego. Wycofujących się krzyżowców nękało pragnienie i ciągłe ataki jazdy muzułmańskiej.

Klęska wyprawy była spowodowana głównie złą organizacją i nieustającymi kłótniami między królami. Zginęły tysiące ludzi, a mit niepokonanych armii krzyżowych minął bezpowrotnie. Nur ad-Din wykorzystał sytuację i zajął Damaszek.

Pomoc w rekonkwiście[edytuj | edytuj kod]

W drodze na Bliski Wschód flamandzcy, fryzyjscy, normańscy, angielscy, szkoccy i część niemieckich krzyżowców pomogła Portugalczykom przy oblężeniu Lizbony (1147). Wzięli też udział w walkach o Santarém i pomogli zdobyć: Sintrę, Almadę, Palmelę i Setúbal. Krzyżowcom pozwolono zostać na podbitych terytoriach, gdzie wielu z nich osiedliło się na stałe.

Chronologia drugiej krucjaty[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]