II wyprawa krzyżowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
II wyprawa krzyżowa
Wyprawy krzyżowe
Ilustracja
Krzyżowcy przybywają do Konstantynopola
Czas 1147-1149
Miejsce Anatolia, Królestwo Jerozolimskie, Półwysep Iberyjski
Terytorium Anatolia, Lewant, Półwysep Iberyjski
Przyczyna utrata Hrabstwa Edessy
Wynik przegrana Chrześcijan
Strony konfliktu
Chrześcijanie

Królestwo Jerozolimy Hrabstwo Trypolisu Księstwo Antiochii

Królestwo Francji

Święte Cesarstwo Rzymskie

Cesarstwo Bizantyńskie

Królestwo Anglii

Państwo Kościelne
Królestwo Sycylii
Królestwo Portugalii
Królestwo Kastylii
Królestwo Leónu
Hrabstwo Barcelony
Republika Genui
Republika Pizy
Saksonia
Księstwo Saksonii
Marchia Brandenburska
Królestwo Danii
Królestwo Polskie

Muzułmanie

Wielcy Seldżucy
Sułtanat Rumu
Zengidzi
Abbasydzi
Fatymidzi
Nizaryci
Almorawidzi

Almohadzi
Wendowie

Księstwo Pomorskie

Dowódcy
Baldwin III
Melisanda z Jerozolimy
Rajmund II
Rajmund z Poitiers
Renald z Châtillon
Robert de Craon
Évrard des Barrès
Ludwik VII Młody
Thierry Alzacki
Eleonora Akwitańska
Konrad III Hohenstauf
Fryderyk I Barbarossa
Henryk Jasomirgott
Ottokar III
Władysław II Przemyślida
Gotfryd VIII z Louvain
Mateusz I Lotaryński
Alfons-Jordan
Manuel I Komnen
Thoros II
Stefan z Blois
Godfryd V Plantagenet
Theodwin
Roger II
Alfons I Zdobywca
Alfons VII Imperator
Rajmund Berengar IV Święty
Konrad Wielki
Henryk Lew
Albrecht Niedźwiedź
Kanut V
Swen III Grade
Władysław II Wygnaniec
Mas'ud I
Mu'in ad-Din Unur
Zengi
Nur ad-Din
Saif ad-Din Ghazi I
Al-Ḥāfīz
Taszfin ibn Ali
Ibrahim ibn Taszfin
Ishak ibn Ali
Abd al-Mumin
Niklot
Racibor I
Siły
Cesarstwo Niemieckie: 20,000
Francuzi: 15,000
nieznane
Straty
duże małe
II wyprawa krzyżowa

LizbonaDoryleumAl-KadmusAl-MazzaDamaszekTortosa

Bliski Wschód, pomiędzy pierwszą a drugą krucjatą

II wyprawa krzyżowa (1147-1149) – wyprawa wojenna rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium Lewantu. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania była utrata hrabstwa Edessy, podbitego przez muzułmanów.

Była to pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiegoLudwika VII i niemieckiegoKonrada III. Udział wziął też Fryderyk Barbarossa, późniejszy organizator III wyprawy krzyżowej. Wyprawa zakończyła się porażką zachodnioeuropejskiego rycerstwa.

Przebieg krucjaty[edytuj]

Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę. Na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii, armia Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę w bitwie pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 90% swojej armii. Reszta albo zawróciła albo dołączyła do Francuzów.

Po połączeniu sił chrześcijan z armią państw krzyżowych doszło do narady. Najprawdopodobniej pod wpływem nacisków nowo przybyłych krzyżowców podjęto decyzję o ataku na neutralny do tej pory Damaszek, zamiast na Mosul (rządzony przez Nur-ad Dina, który podbił hrabstwo Edessy). Oblężenie Damaszku trwało zaledwie pięć dni, po czym cała armia wycofała się w rozsypce na tereny Królestwa Jerozolimskiego. Wycofujących się krzyżowców nękało pragnienie i ciągłe ataki jazdy muzułmańskiej.

Klęska wyprawy była spowodowana głównie złą organizacją i nieustającymi kłótniami między królami. Zginęły tysiące ludzi, a mit niepokonanych armii krzyżowych minął bezpowrotnie. Nur ad-Din wykorzystał sytuację i zajął Damaszek.

Pomoc w rekonkwiście[edytuj]

W drodze na Bliski Wschód, flamandzcy, fryzyjscy, normańscy, angielscy, szkoccy i część niemieckich krzyżowców pomogła Portugalczykom przy oblężeniu Lizbony (1147). Wzięli też udział w walkach o Santarém i pomogli zdobyć: Sintrę, Almadę, Palmelę i Setúbal. Krzyżowcom pozwolono zostać na podbitych terytoriach, gdzie wielu z nich osiedliło się na stałe.

Chronologia drugiej krucjaty[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]