Iman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iman
Iman (model).jpg
Prawdziwe nazwisko Iman Mohamed Abdulmajid
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1955
Mogadiszu, Somalia
Narodowość somalijsko-amerykańska
Agencja One Management (Nowy Jork)
Model Management (Hamburg)
Tess Management (Londyn)
Sesje Elle, Vogue, Cosmopolitan
Wymiary (cm) 86,5-71-96,5[1]
Wzrost (cm) 178[1]
Rozmiar ubrania 36
Rozmiar stopy 40
Kolor włosów ciemny brąz
Kolor oczu brązowe
Kolor skóry czarny
Strona oficjalna

Iman (jej imię po arabsku Iimaan Maxamed ʿAbdulmajiid, ايمان محمد عبد المجيد‎ oznacza 'wiarę'), właściwie Iman Mohamed Abdulmajid[2][3] (ur. 25 lipca 1955[4][5][6] w Mogadiszu[7] w Somalii) – amerykańska modelka i aktorka pochodzenia somalijskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Córka somalijskiego ambasadora w Arabii Saudyjskiej Mohameda Abdulmajida[8] i lekarki ginekolog Marian[9], dorastała z braćmi - Eliasem i Feisalem, oraz z dwiema młodszymi siostrami - Idil i Nadią. Zbierała oklaski, gdy mając 5 lat mówiła w pięciu językach. Po ukończeniu szkoły średniej w Egipcie, studiowała nauki polityczne na University of Nairobi w Nairobi, gdzie w 1975 roku dostrzegł ją amerykański fotograf Peter Beard.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jej pierwsza praca jako modelki rozpoczęła się w 1976 roku dla amerykańskiego magazynu Vogue. Podpisała międzynarodowe kontrakty z agencjami w Londynie, Hamburgu i Nowym Jorku. Odbywała sesje zdjęciowe dla międzynarodowych wydań Elle i Cosmopolitan[1]. Współpracowała z takimi projektantami mody światowej sławy jak: Yves St. Laurent, Versace, Calvin Klein, Valetnino, Thierry Mugler, Kenzo, Versace, Yves Saint Laurent i Donna Karan[1]. Brała udział w kampaniach reklamowych, m.in.: Escada, Revlon i New York & Company.

W 1979 zadebiutowała w roli aktorskiej jako Sarah w thrillerze Otto Premingera Czynnik ludzki (The Human Factor, 1979) z udziałem Richarda Attenborough, Johna Gielguda, Dereka Jacobi i Roberta Morley'a. Rok później pojawiła się w niewielkiej roli Sufi Leader w dramacie Jamesa Ivory Jane Austen na Manhattanie (Jane Austen in Manhattan, 1980) u boku Anne Baxter, Roberta Powella i Sean Young. Razem z Janice Dickinson była modelką w dramacie sensacyjnym Zdemaskowanie (Exposed, 1983) u boku Nastassji Kinski, Rudolfa Nuriejewa, Harvey'a Keitela, Iana McShane'a, Tony'ego Sirico, Bibi Andersson i Jamesa Russo. W roku 1985 jej zdjęcia znalazły się w kalendarzu Pirelli[1].

Wystąpiła potem jako Dakota w jednym z odcinków ("Back In The World") serialu NBC Policjanci z Miami (Miami Vice, 1985) i Montgomery w sitcomie NBC Bill Cosby Show (1985). Zagrała drugoplanową postać Mariammo w adaptacji powieści Karen Blixen Pożegnanie z Afryką (Out of Africa, 1985) w reż. Sydneya Pollacka z Meryl Streep. Następnie wystąpiła w roli Niny Beka, koleżanki głównej bohaterki granej przez Sean Young w thrillerze Rogera Donaldsona Bez wyjścia (No Way Out, 1987) u boku Kevina Costnera i Gene'a Hackmana. Znalazła się w obsadzie komedii Miłość i pieniądze (Surrender, 1987) z Sally Field i Michaelem Caine'em, komedii Prywatka 2 (House Party 2, 1991), komediodramacie Micka Jacksona Historia z Los Angeles (L.A. Story, 1991) ze Stevem Martinem, szóstej odsłonie sagi Nicholasa Meyera Star Trek VI: Wojna o pokój (Star Trek VI: The Undiscovered Country, 1991) z Williamem Shatnerem, komedii Garry'ego Marshalla Ucieczka do Edenu (Exit to Eden, 1994) oraz telefilmie TNT Jądro ciemności (Heart of Darkness, 1993) z Johnem Malkovichem i Timem Rothem.

W 1992 roku zagrała żonę faraona (Eddie Murphy) w teledysku Michaela Jacksona – "Remember The Time".

W roku 1994 założyła przedsiębiorstwo kosmetyczne 'IMAN Cosmetics’ i 'Skincare Collection’.

W 2000 roku odniosła sukces spółką akcyjną 'I-IMAN Makeup’. Wspomaga fundacje 'Głos matki’, 'Action Against Hunger’, 'The Children’s Defense Fund’ i 'The All Children Foundation’.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kiedy miała osiemnaście lat, 28 czerwca 1973 wyszła po raz pierwszy za mąż za Somalijczyka, lecz 25 maja 1975 małżeństwo zakończyło się, gdy przeniosła się do USA i rozpocząła karierę modelki[10]. 18 listopada 1977 wzięła ślub z koszykarzem NBA Spencerem Haywoodem, z którym ma córkę Zulekhę (ur. 5 lipca 1978)[11]. Jednak 13 lutego 1987 doszło do rozwodu.

24 kwietnia 1992 wyszła po raz trzeci za mąż za angielskiego muzyka i wokalistę Davida Bowie'go. Ceremonia ślubna miała charakter prywatny i odbyła się w Lozannie, w Szwajcarii, natomiast przyjęcie weselne odbyło się później (6 czerwca 1992 roku we Florencji we Włoszech). Ma z nim córkę Alexandrię Zahrę Jones (ur. 15 sierpnia 2000). Została również macochą reżysera filmowego Duncana Jonesa (ur. 30 maja 1971), syna Bowie'go z poprzedniego małżeństwa. Wraz z rodziną pierwotnie mieszkała na Manhattanie i w Londynie[12]. Owdowiała gdy Bowie, po 18-miesięcznej walce, zmarł 10 stycznia 2016 na raka wątroby[13][14][15] w wieku 69 lat, dwa dni po swoich urodzinach i wydaniu pożegnalnej płyty Blackstar.

Przypisy

  1. a b c d e Iman Abdulmajid (ang.). FMD. [dostęp 2016-01-11].
  2. Iman (Supermodel) - Pics, Videos, Dating, & News (ang.). Spokeo. [dostęp 2016-01-11].
  3. Iman Abdulmajid (ang.). Listal. [dostęp 2016-01-11].
  4. Iman (fr.). AlloCiné. [dostęp 2016-01-11].
  5. Iman (ang.). AllMovie. [dostęp 2016-01-11].
  6. Iman (ang.). TCM Movie Database. [dostęp 2016-01-11].
  7. Iman (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-01-11].
  8. Iman (ang.). TV.com. [dostęp 2016-01-11].
  9. Women of Achievement – Iman (ang.). Thelizlibrary.org. [dostęp 2016-01-11].
  10. Model,iman, Shares Secrets To Beautiful Skin (ang.). Nairaland.com. [dostęp 2016-01-11].
  11. Iman's daughter Zulekha Haywood (ang.). Daily Mail Online. [dostęp 2016-01-11].
  12. 'He still ties my shoes for me': Iman reveals how David Bowie makes her feel special (ang.). Fashion Model Directory. [dostęp 2016-01-11].
  13. David Bowie dies after 18 month battle with cancer (ang.). Daily Mail. [dostęp 2016-01-11].
  14. David Bowie dies from cancer aged 69 (ang.). Telegraph.co.uk. [dostęp 2016-01-11].
  15. David Bowie Dies from Cancer at 69 (ang.). Vanity Fair. [dostęp 2016-01-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]