Steve Martin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Steve Martin
Ilustracja
Steve Martin (2008)
Imię i nazwisko Stephen Glenn Martin
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1945
Waco, Teksas, USA
Zawód aktor, komik, scenarzysta, producent, piosenkarz
Współmałżonek Victoria Tennant
(1986–1994; rozwód)
Anne Stringfield
(od 2007)
Lata aktywności od 1967
Strona internetowa

Stephen Glenn Martin[1][2][3] (ur. 14 sierpnia 1945 w Waco) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny, komik, scenarzysta, producent filmowy i piosenkarz. Laureat Oscara za całokształt twórczości. Laureat Emmy i kilku nagród Grammy, w tym za ostatni swój album muzyczny „The Crow: New Songs for the 5-String Banjo” z 2009 roku. Wraz z Alekiem Baldwinem prowadził 82. ceremonię rozdania Oscarów.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się w Waco w stanie Teksas jako syn Mary Lee (z domu Stewart; 1913–2002) i Glenna Vernona Martina (1914–1997), sprzedawcy nieruchomości i początkującego aktora[4]. Wychowywał się z siostrą Melindą[5] w Inglewood i później w Garden Grove, gdzie był cheerleaderką w Garden Grove High School.

Jego pierwszą pracą przez trzy lata (1955-58) była sprzedaż przewodników w weekendy i podczas wakacji w Disneylandzie. W 1960 roku opanował kilka sztuczek i w sierpniu w wieku 15 lat dorabiał jako iluzjonista w sklepie Merlin Magic Shop[5] w Fantasylandzie. Udoskonalił swoje umiejętności jako magik, żongler i tworzył balonowe zwierzęta.

Po ukończeniu szkoły średniej, uczęszczał na zajęcia dramatu i poezji angielskiej na Santa Ana College. W wolnym czasie, połączył się do trupy komediowej w Knott's Berry Farm. Później związał się z początkującą aktorkę Stormie Sherk i podjął studia na wydziale filozofii w California State University[6] w Long Beach, gdzie odnalazł swoją pasję do komedii[7].

Kariera[edytuj]

W 1967 roku wspólnie z Johnem Denverem opracował swój program wyprodukowany dla telewizji Simple Simon Off to See the Wizard, a w latach 1968–69 gościł w programie CBS The Smothers Brothers Comedy Hour. Przez niektórych został określony jako następca Jerry'ego Lewisa[7]. Jednak wkrótce stało się jasne, że jego styl był zupełnie inny[7] jak w programie The Ray Stevens Show (1970) i Sonny and Cher: The Comedy Hour (1972-73) z Cher i Sonny Bono, gdzie też napisał większość tekstów. Występował niekiedy pod pseudonimem Pig Eye Jackson[8]. Największą popularność przyniósł mu program The Tonight Show Starring Johnny Carson (1972-92).

W 1977 roku zagrał w filmie krótkometrażowym Nieobecny pogląd kelnera (The Absent-Minded Waiter), który był nominowany do Oscara[5]. W komedii muzycznej Klub samotnych serc sierżanta Pieprza (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, 1978) pojawił się jako dr Maxwell Edison. Był bezczelnym kelnerem w filmie familijnym Jima Hensona i Franka Oza Wielka wyprawa Muppetów (The Muppet Movie, 1979). Sukces jednak przyszedł dopiero w komedii Carla Reinera Szajbus (The Jerk, 1979). Stał się już znany z częstych występów w Saturday Night Live.

Nieprzerwanie w latach 80. grał w filmach, w tym Umarli nie potrzebują pledu (Dead Men Don't Wear Plaid, 1982) jako Rigby Reardon z Rachel Ward czy Człowiek z dwoma mózgami (The Man with Two Brains, 1983). Za rolę Rogera Cobba, prawnika, w którego ciało przez przypadek wnika dusza ekscentrycznej milionerki (Lily Tomlin) w komedii Dwoje we mnie (All of Me, 1984) otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora w 1984 roku od Stowarzyszenia Krytyków Nowego Jorku. Trzy lata później, krytycy Los Angeles przyznali mu nagrodę za postać długonosego C.D. 'Charlie'go' Balesa w komedii romantycznej Roxanne (1987), humorystycznej uwspółcześnionej wersji sztuki Edmonda Rostanda Cyrano de Bergerac w reżyserii Freda Schepisi z Daryl Hannah.

W 1988 roku zadebiutował na Broadwayu w przedstawieniu Samuela Becketta Czekając na Godota w reżyserii Mike'a Nicholsa u boku Robina Williamsa i F. Murraya Abrahama, co okazało się porażką[9]. Powrócił na kinowy ekran w komedii romantycznej Micka Jacksona Historia z Los Angeles (L.A. Story, 1991) i komediodramacie Lawrence'a Kasdana Wielki Kanion (Grand Canyon, 1991).

20 listopada 1986 roku poślubił Victorię Tennant[10], najbardziej znają z roli Pameli Tudsbury w miniserialu ABC Wichry wojny i Wojna i pamięć. Jednak w roku 1994 doszło do rozwodu. Spotykał się z aktorką Bernadette Peters[5], Heleną Bonham Carter i Anne Heche[5], późniejszą partnerką Ellen DeGeneres. 28 lipca 2007 roku ożenił się z Anne Stringfield.

Steve Martin w 2011

Wybrana filmografia[edytuj]

Przypisy

  1. Personalidade: Steve Martin (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-07-14].
  2. Steve Martin Actor, Comedian, Author, Producer (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2017-07-14].
  3. Steve Martin (ang.). Listal. [dostęp 2017-07-14].
  4. Steve Martin Biography (1945-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2017-07-14].
  5. a b c d e Steve Martin Fast Facts (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2017-07-14].
  6. Steve Martin - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2017-07-14].
  7. a b c Artista: Steve Martin (14 de Agosto de 1945) (port.). Filmow. [dostęp 2017-07-14].
  8. Steve Martin (ang.). geek.xyz. [dostęp 2017-07-14].
  9. Mervyn Rothstein (1988-09-13): Nichols Tries to Put the Fun Back in 'Godot' (ang.). The New York Times. [dostęp 2017-07-14].
  10. Victoria Tennant w bazie Notable Names Database (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj]