Jabłonowscy herbu Prus III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb książąt Jabłonowskich – Prus III

Jabłonowscy herbu Prus III – rodzina szlachecka, wywodząca się z Jabłonowa w powiecie mławskim na Mazowszu. W XV wieku rozdzielili się na kilka linii, które nabyły dobra w różnych stronach państwa polskiego. Wzrost znaczenia rodziny nastąpił w połowie XVII wieku dzięki Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, który poślubił Annę córkę wojewody Jana Ostroroga, co podniosło prestiż rodziny.

Ród Jabłonowskich awansował do roli magnaterii dość późno i stało się to w ostatniej ćwierci XVII wieku. Apogeum znaczenia rodziny przypada na życie najwybitniejszego jej przedstawiciela hetmana Jana Jabłonowskiego i wczesnego okresu działalności jego syna Jana Stanisława. W roku 1743 jedna z linii Jabłonowskich otrzymała tytuł książęcy od cesarza Karola VII. Jedna z linii książęcych wymarła w 2004 roku wraz ze śmiercią Zofii Jabłonowskiej, żony Xawerego Pusłowskiego. Ważną rolę w życiu Rzeczpospolitej odegrali:

Przedstawiciele[edytuj]

Fundacje

Pałace

Zamki

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. córka Stanisława Jana Jabłonowskiego i Marianny Kazanowskiej, od 1676 żona podskarbiego Rafała Leszczyńskiego, matka króla Polski Stanisława Leszczyńskiego, jej wnuczka Maria Leszczyńska od 1725 królowa Francji (żona Ludwika XV)
  2. siostra żony Aleksandra Fredry- zwana matką tutejszego ludu (zmarła we Lwowie, prochy jej w Krościenku w krypcie pod starym kościołem)
  3. wspomniany w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza
  4. Jednym z fundatorów kościoła był Stanisław Wincenty Jabłonowski, wojewoda ruski i wołyński. starosta międzyrzecki
  5. a b Niżniów, mko w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r., erygowany w 1740 r.
  6. Podkamień, pow. rohatyński w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VIII (Perepiatycha – Pożajście) z 1887 r., poświęcony 1829 r.
  7. Maryampol 1.) al. Mariampol po rus. Mariampil, s. 147-148 w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r., konsekrowany w 1825 r.
  8. Książęcin w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
  9. obecnie Okop (rejon biłohirski)
  10. Jabłonów, n. Niemnem w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom III (Haag – Kępy) z 1882 r., w pow. grodzieńskim
  11. (palazzo in fortezza) zniszczony w latach 1914-1918
  12. a b Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 113-115.
  13. Hulowce, wł. Jabłonowskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom III (Haag – Kępy) z 1882 r.
  14. Żemielińce, wł. Jabłonowskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom XIV (Worowo – Żyżyn) z 1895 r.
  15. Świetność i zmierzch pałacu, (w pobliżu ul. Zielonej, zniszczony podczas II wojny światowej)
  16. wybudowany przez Stanisława Jana Jabłonowskiego; posiadał baszty, wały i fosy
  17. nie istnieje
  18. SIBI DEO POSTERITATI. Jabłonowscy a sztuka w XVIII wieku [dostęp 2016-09-26].
  19. [1] Zawiera m.in. XIX-XX w. genealogię rodziny oraz omawia sprawy związane z tytulaturą i jej dziedziczeniem