Zamek w Lachowcach (Biłohirja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Lachowcach
Ilustracja
Państwo  Ukraina
Miejscowość Biłohirja
Ukończenie budowy 1745 r.
Pierwszy właściciel Dobrogost Jabłonowski
Kolejni właściciele Józef Aleksander ks. Jabłonowski, Franciszka Jabłonowska, August Jabłonowski, Józef Sapieha
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Zamek w Lachowcach
Zamek w Lachowcach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Lachowcach
Zamek w Lachowcach
Ziemia50°00′18″N 26°24′57″E/50,005000 26,415833

Zamek w Lachowcach – pierwszy drewniany zamek na wyspie zbudował Dobrogost Jabłonowski[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Za panowania króla Polski Jana III Sobieskiego Dobrogost Jabłonowski usypał na Horyniu długą groblę i wyspę, na której zbudował drewniany zamek[1], który był wiele razy atakowany przez Kozaków i Tatarów[2]. Józef Aleksander Jabłonowski, wojewoda nowogrodzki, około 1745 r. wybudował murowany zamek[1]. Po jego zgonie dobra otrzymała żona, Franciszka Jabłonowska z d. Woroniecka i ich syna August Jabłonowski. Król Polski Stanisław August Poniatowski odwiedził warownię 14.03.1787 r. W momencie wyprowadzenia się spadkobierców fragment cennego księgozbioru znalazł się w Paryżu, w Bibliotece Zamoyskich a fragment w Liceum Krzemienieckim. Następnymi posiadaczami warowni byli Sapiehowie, z których ks. Józef Sapieha dostał Lachowce. Jego żoną była Teofila, córka Józefa Aleksandra Jabłonowskiego[2]. Leonowi Sapiesze za udział w Powstaniu Listopadowym zamek został skonfiskowany[1] przez cara.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zamek otoczony murem z 1745 r. miał kształt pięciokąta[1] z 4. dwupoziomowymi wieżami na rogach. Do zamku można było wjechać przez długą groblę, na końcu której był most zwodzony. Do warowni prowadziły żelazne wrota dość dużej bramy. Pomieszczenia warowni ociekały bogactwem i splendorem. Wśród pomieszczeń była ogromna sala tronowa, w której naraz znajdować się mogło 400 osób. Na środku sali stał tron właściciela przykryty baldachimem. W warowni była spora biblioteka oraz kolekcje medali, obrazów, odznaczeń i portretów[2]. W połowie XIX w. w prawym skrzydle została urządzona gorzelnia, wołownia i browar[1] a część przeznaczona była na mieszkania dla pracowników. Współcześnie po zamku nie ma śladu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. V. Warszawa: 1880–1902, s. 53-54.
  2. a b c d Lachowce. [dostęp 21.8.13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]