Przejdź do zawartości

Jakub Józef Orliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jakub Józef Orliński
Ilustracja
Jakub Józef Orliński (2017)
Data i miejsce urodzenia

8 grudnia 1990
Warszawa[1]

Typ głosu

kontratenor

Zawód

śpiewak operowy, b-boy

Wydawnictwo

Erato

Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jakub Józef Orliński (ur. 8 grudnia 1990 w Warszawie[2]) – polski śpiewak, kontratenor[3][4] i b-boy[5].

Wczesne lata

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i dorastał w Warszawie[2] w rodzinie o silnej tradycji malarskiej i architektonicznej. Jest synem pary malarzy grafików – Bogny Czechowskiej-Orlińskiej, założycielki Fundacji „Słoneczna Akademia”[6], i Jakuba Orlińskiego[7], a jego dziadkowie ze strony ojca i matki są architektami. Ma brata, Franciszka, który w młodości był piłkarzem Varsovii Warszawa[8].

Od ósmego roku życia śpiewał w amatorskim chórze „Gregorianum”[9], kierowanym przez Berenikę Jozajtis, z którym koncertował w kraju i za granicą[2]. Od szkoły podstawowej przez 11 lat śpiewał muzykę renesansową, fascynował się ruchem i tańcem. Uczęszczał do liceum z profilem plastycznym[10], jednak już po dwóch latach nauki wiedział, że maturę będzie zdawał z historii muzyki[11].

W 2014 ukończył studia w klasie śpiewu dr hab. Anny Radziejewskiej[2] na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie[12].

Działalność artystyczna

[edytuj | edytuj kod]

W trakcie studiów występował w spektaklach organizowanych między innymi przez Uniwersytet Muzyczny im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie[2]. Od 2012 był także uczestnikiem Akademii Operowej Teatru Wielkiego–Opery Narodowej w Warszawie[3]. W maju 2017 ukończył studia w nowojorskim Juilliard School of Music[12], gdzie od 2015 kształcił się pod kierunkiem Edith Wiens[3].

W Teatrze Wielkim w Warszawie wykonał partię Kupidyna w Venus i Adonisie Johna Blowa. Wiosną 2014 w Akwizgranie i Chociebużu wykonywał rolę Ruggiera w Alcinie. Jesienią 2014 śpiewał jako Narcisio w Agrippinie Georga Friedricha Händla w Teatrze Stanisławowskim w Warszawie. W 2015 w operze w Lipsku z baletem wykonywał pieśni Henry’ego Purcella i odgrywał rolę Szekspira podczas spektaklu baletowego Othello z choreografią Mario Schrödera, a w Gießen – partię Philippusa w Der Misslungene Brautwechsel oder Richardus Georga Philippa Telemanna.

W 2016 w Houston z towarzyszeniem Houston Symphony Orchestra występował w händlowskim Mesjaszu, a jeden z występów miał miejsce w słynnej Carnegie Hall w Nowym Jorku z Musica Sacra i Oratorio Society of New York. W lutym 2017 w nowojorskim Meredith Wilson Theater wykonywał rolę Ottone w Agrippinie. Podczas Händel-Festspiele Karlsruhe zaśpiewał w Nisi Dominus Antonia Vivaldiego i fragmenty z Dixit Dominus Händla. W operze Erismena Francesca Cavallego prezentowanej podczas Festival d’Aix-en-Provence śpiewał partię Orimeno. Wystąpił jak tytułowy bohater w Rinaldzie Händla w operze we Frankfurcie jesienią 2017 i w sierpniu 2019 podczas festiwalu operowego w Glyndebourne.

W 2018 koncertował w Europie z Il Pomo d’Oro pod batutą Maksima Emelyanycheva z recitalem opartym na swoim debiutanckim albumie Anima Sacra (2018), wydanym przez Erato/Warner Classics[13]. Wielokrotnie występował też z pianistą Michałem Bielem z solowymi recitalami w Stanach Zjednoczonych i Europie, m.in. w Barcelonie, Harrisburgu, Katowicach, Lacoste (we Francji) i Warszawie. Latem 2018 zadebiutował w londyńskiej Wigmore Hall. W październiku 2018 kreował rolę Unulfo w Rodelindzie Händla i jako Orimen w operze Erismena Cavallego.

W 2019 wystąpił z recitalem w Carnegie Hall[14], a także w Alice Tully Hall w nowojorskim Lincoln Center, zbierając jednocześnie pozytywne recenzje między innymi w „New York Times”[9], który podsumował go nagłówkiem „Milenijny kontratenor – gwiazdor popowy”[15].

We wrześniu 2020 w Berlinie został wyróżniony tytułem „najlepszy śpiewak roku” w plebiscycie magazynu „Opernwelt”[16]. Został też laureatem Paszportu „Polityki” w kategorii muzyka poważna „za niepospolitą umiejętność poruszania emocji w interpretacjach muzyki dawnej. Za piękny głos, charyzmę estradową, pracowitość, ambitne kształtowanie repertuaru i pokorę wobec muzyki”[17].

Jesienią 2021 zadebiutował w Metropolitan Opera House rolą alter ego Orfeusza w Eurydice Matthew Aucoina[18], a w styczniu 2022 w Royal Opera House w Londynie jako Didymus w oratorium G.F. Händla Theodora[19]. W sezonie 2021/2022 odbył kilka tras koncertowych: z Il Pomo d’Oro (Europa, Brazylia, Argentyna i Kolumbia); z Ensemble Matheus (Bratysława, Festiwal Muzyczny Lednice-Valtice, Czechy), koncerty z pianistą Michałem Bielem (Ameryka Północna i Europa), barokowy program z Il Giardino d’Amore (hiszpańskie tournee), Pasticcio (Les Arts Florissants), występy z Capella Cracoviensis (Polska) i z The Academy of St Martin in the Fields (Londyn).

Na początku sezonu 2022/2023 śpiewał partię Orfeusza w operze Ch.W. Glucka Orfeo ed Euridice w Théâtre des Champs-Elysées w Paryżu, w San Francisco Opera i w wersji koncertowej w Dortmundzie, Hamburgu, Szczecinie i Warszawie. W marcu 2023 śpiewał partię Arsamene w operze Serse G.F. Händla w Opéra de Rouen Normandie. W tym samym sezonie w Madrycie, Paryżu, Hamburgu i Katowicach wykonywał tytułową partię w koncertowej wersji Tolomeo G.F. Händla. W lipcu tego roku wystąpił w partii Athamasa w Semele G.F. Händla na deskach Bayerische Staatsoper[20].

W 2023 zaśpiewał gościnnie w utworze Nosowskiej „Zimny” z albumu Degrengolada[21].

W sezonie 2023/2024 kontynuował europejskie trasy koncertowe swoich poprzednich albumów i najnowszego Beyond w USA. W czerwcu wystąpił w roli Licidy w operze A. Vivaldiego L’Olimpiade w Théâtre des Champs-Elysses.

26 lipca 2024 wystąpił podczas ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Paryżu, wykonując utwór Viens, Hymen z opery-baletu Les Indes galantes[22].

W roku 2025, wraz z pianistą Aleksandrem Dębiczem, stworzył międzynarodowy festiwal muzyczny „Break in classic” w Otwocku Wielkim[23].

27 i 28 czerwca 2025 zaśpiewał gościnnie podczas koncertów rapera Quebonafide stadionie PGE Narodowym w Warszawie. Drugiego wieczoru wykonali wspólnie „Espresso Macchiato” Tommy’ego Casha[24][25]. Wystąpił też gościnnie w utworze Quebonafide „Aria rozstroju” na wydanym 4 lipca 2025 albumie Północ / południe[26].

Breakdance

[edytuj | edytuj kod]

W wieku 19 lat zaczął ćwiczyć breakdance. Był członkiem ekipy breakdance Skill Fanatikz. Zdobył nagrody w konkursach tanecznych, w tym Red Bull BC One Poland Cypher (IV nagroda), Stylish Strike – Top Rock Contest (II nagroda) i The Style Control (II nagroda)[27].

Modeling

[edytuj | edytuj kod]

Występował w reklamach firmy Cropp. Pracował również jako tancerz, model i akrobata dla marek modowych Nike i Levi’s[28]. Brał udział w kampaniach reklamowych firm Turbokolor, Samsung, Mercedes-Benz, MAC Cosmetics, Danone i Algida, Orange.

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]

Albumy solowe

[edytuj | edytuj kod]
  • 2022 Vivaldi: Stabat Mater; Capella Cracoviensis / Jan Tomasz Adamus (Warner Classics/Erato)

Albumy operowe i oratoryjne

[edytuj | edytuj kod]
  • 2020 Händel: Agrippina; Joyce DiDonato (Agrippina), Elsa Benoit (Poppea), Luca Pisaroni (Claudio), Franco Fagioli (Nerone), Jakub Józef Orliński (Ottone), Andrea Mastroni (Pallante), Carlo Vistoli (Narciso), Biagio Pizzuti (Lesbo), Marie-Nicole Lemieux (Giunone), Il Pomo d’Oro / Maksim Jemieljanyczew (Warner Classics/Erato)
  • 2024 Gluck: Orfeo & Euridice; Jakub Józef Orliński (Orfeo), Elsa Dreisig (Euridice), Fatma Said (Amore), Il Giardino d’Amore / Stefan Plewniak (Warner Classics/Erato)
  • 2024 Hasse: Serpentes ignei in deserto; Philippe Jaroussky (Moses), Julija Leżniewa (Angelus), Bruno de Sá (Josue), Carlo Vistoli (Eleazar), Jakub Józef Orliński (Nathanael), David Hansen (Eliab), Les Accents / Thibault Noally (Warner Classics/Erato)

Albumy kompilacyjne

[edytuj | edytuj kod]
  • 2016 Vivaldi: Carnevale di Venezia; Natalia Kawałek (mezzosopran), Jakub Józef Orliński, Miriam Albano (mezzosopran), Capella dell’Ospedale della Pietà Venezia / Stefan Plewniak (Ëvoe Music)
  • 2018 Händel: Enemies In Love; Natalia Kawałek, Jakub Józef Orliński, Il Giardino d’Amore / Stefan Plewniak (Ëvoe Music)

Projekty nagraniowe z Aleksandrem Dębiczem

[edytuj | edytuj kod]
  • 2024 Magnolia, Aleksander Dębicz; Aleksander Dębicz (fortepian), Łukasz Kuropaczewski (gitara), Konrad Gołda (waltornia), Marcin Zdunik (wiolonczela), Michał Żak (flet drewniany), Jakub Józef Orliński (Warner Classics/Erato)
  • 2024 #LetsBaRock, Francesco Nicola Fago, Henry Purcell, Claudio Monteverdi, Georg Friedrich Händel, Antonio Vivaldi, Aleksander Dębicz, Piotr Banach; Jakub Józef Orliński (śpiew), Aleksander Dębicz (fortepian, pianino, fortepian preparowany, fortepian cyfrowy), Wojciech Gumiński (kontrabas, gitara basowa, moog, kazoo), Marcin Ułanowski (perkusja), gościnnie Madison Nonoa (sopran) (Warner Classics/Erato) – złota płyta[45]

DVD

[edytuj | edytuj kod]
  • 2022 Vivaldi: Stabat Mater; Capella Cracoviensis / Jan Tomasz Adamus; Sebastian Pańczyk (Warner Classics/Erato)
  • 2022 Handel: Theodora; Julia Bullock (Theodora), Joyce DiDonato (Irene), Jakub Józef Orliński (Didymus), Ed Lyon (Septimus), Gyula Orendt (Valens), Thando Mjandana (Marcus); The Orchestra of the Royal Opera House, Royal Opera Chorus / Harry Bicket; Katie Mitchell (Opus Arte/Royal Opera)

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Filmy;
Rok Tytuł Rola Reżyser
2018 Alla gente a Dio diletta (krótkometrażowy film muzyczny)[46] w roli samego siebie James Darrah
2020 Asymetria[47] diler Konrad Niewolski
Opus Klassik 2020 (TV)[46] w roli samego siebie Frank Hof
Seriale TV
RokTytułRolaUwagi
2013 2XL[48] Franek odc. 13
2018 Quotidien[46] w roli samego siebie odc. z 5 listopada 2018
2022 Zołza Właściciel wynajmowanego mieszkania odc. 3

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Jakub Józef Orliński w bazie Discogs.com (ang.)
  2. 1 2 3 4 5 Szelążek / Sławecki / Orliński. be-art.pl. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-10)]. (pol.).
  3. 1 2 3 Jakub Józef Orliński. TeatrWielki.pl. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-10)]. (pol.).
  4. ↑ Jakub Józef Orliński. Kulturalna Warszawa. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-12)]. (pol.).
  5. 1 2 Marzena Tataj: Do opery i do tańca. Magazyn Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego, 2009-02-24. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-09)]. (pol.).
  6. ↑ Jacek Górecki: Kręci mnie świat metafizyki. La Vie, 2009-02-24. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-09)]. (pol.).
  7. ↑ Bogna Czechowska, Kuba Orliński, Krystyna Chowaniec, Darek Łęczycki, Krystyna Jakubiak: Wspomnienia o ofiarach katastrofy w Smoleńsku. „Gazeta Wyborcza”, 2010-04-19. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-09)]. (pol.).
  8. ↑ Sebastian Staszewski, Lewandowski. Prawdziwy, Kraków: Wydawnictwo SQN, 2025, s. 50, ISBN 978-83-8406-034-6.
  9. 1 2 Jakub Józef Orliński: Najlepiej czuję się w muzyce baroku. „Dziennik Gazeta Prawna”. [dostęp 2017-08-10]. (pol.).
  10. ↑ Jiyang Chen: Popowy kontratenor, czyli Jakub Józef Orliński. Empik. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  11. ↑ Historia o tym, jak Jakub Józef Orliński wdrożył plan „B” – Dla Kultury [online], 6 czerwca 2023 [dostęp 2024-10-06] (pol.).
  12. 1 2 Anna S. Dębowska: Jakub Józef Orliński- kontratenor, który ćwiczy breakdance. „Gazeta Wyborcza”, 2018-07-07. [dostęp 2020-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-11)]. (pol.).
  13. ↑ James Manheim: Jakub Józef Orliński Biography. AllMusic. [dostęp 2020-12-09]. (ang.).
  14. ↑ Richard Sasanow: BWW Review: Countertenor Jakub Józef Orliński Goes for Baroque at Carnegie’s Weill Recital Hall Debut. BroadwayWorld.com, 2019-02-14. [dostęp 2020-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-21)]. (ang.).
  15. ↑ Richard Sasanow: Countertenor Jakub Józef Orliński Releases Second Album ‘Facce d’amore’. BroadwayWorld.com, 2019-02-14. [dostęp 2020-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-11)]. (ang.).
  16. ↑ Magdalena Grzybowska: Jakub Józef Orliński najlepszym śpiewakiem roku według magazynu Opernwelt. OperaLovers.pl, 2020-09-30. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-10)]. (pol.).
  17. ↑ MK: Muzyka bez tajemnic: Jakub Józef Orliński laureatem Paszportów „Polityki” 2019. i-Music.com.pl, 2020-01-17. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-09)]. (pol.).
  18. ↑ Eurydice [online], metopera.org [dostęp 2021-12-04] [zarchiwizowane z adresu 2022-08-19] (ang.).
  19. ↑ Theodora, roh.org.uk [dostęp 2022-02-01] [zarchiwizowane 2022-08-08].
  20. ↑ https://www.staatsoper.de/en/productions/semele/2023-07-25-1900-13453.
  21. ↑ Michał Grzybowski: Nosowska z kolejną zapowiedzią płyty „Degrengolada”. terazmuzyka.pl, 2023-05-05. [dostęp 2023-11-11].
  22. ↑ Igrzyska olimpijskie Paryż 2024. Jakub Józef Orliński zaśpiewał na ceremonii otwarcia. Kim jest? [online], eurosport.tvn24.pl, 26 lipca 2024 [dostęp 2024-07-28].
  23. ↑ Monika Borkowska, Dwie „kreatywne bestie” i nowy festiwal w Otwocku Wielkim [online], dlakultury.pl, 5 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-08].
  24. ↑ Bartosz Sąder: Artystyczna fantasmagoria, czyli „ostatni” koncert Quebonafide na PGE Narodowym [RELACJA]. Onet.pl, 2025-06-28. [dostęp 2025-07-04].
  25. ↑ Quebonafide po raz ostatni na scenie. Dwa wieczory, tysiące fanów i spektakularne setlisty na PGE Narodowym [PÓŁNOC POŁUDNIE: AKT II SETLIST]. Open.fm, 2025-06-30. [dostęp 2025-07-04].
  26. ↑ Quebonafide zwieńczył swoją muzyczną karierę. Wydał ostatni album. Polska Agencja Prasowa, 2025-07-04. [dostęp 2025-07-04].
  27. 1 2 3 4 5 Jakub Józef Orliński. Koryfeusz Muzyki Polskiej. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-09)]. (pol.).
  28. ↑ Breakdancing opera singer steps in as Glyndebourne leading lady pulls out. BBC, 2019-10-19. [dostęp 2019-11-17]. (ang.).
  29. ↑ Złoty Medal Gloria Artis dla Jakuba Józefa Orlińskiego. gov.pl (MKiDN), 16 sierpnia 2024. [dostęp 2024-08-20].
  30. ↑ Jakub Józef Orliński Biography. IMG Artists. [dostęp 2019-11-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-19)]. (ang.).
  31. ↑ Alfabet polskiej opery. W jak wigilijne podsumowania. Onet.pl. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-10)]. (pol.).
  32. ↑ Magdalena Grzybowska: Polak jednym ze zwycięzców The Metropolitan Opera’s National Council Auditions. OperaLovers.pl, 2016-04-16. [dostęp 2020-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-10)]. (pol.).
  33. ↑ Young Polish countertenor Jakub Józef Orliński with Gramophone’s 2019 Award. Polska.pl. [dostęp 2019-11-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-17)]. (ang.).
  34. ↑ Hitting a high! Opera’s break-dancing cool kid wins prestigious Gramophone Classical Music Award. The First News. [dostęp 2019-10-18]. (ang.).
  35. ↑ Znamy zwycięzców plebiscytu O!Lśnienia 2018! Wojciech Smarzowski O!Lśnieniem roku [online], Onet.pl [dostęp 2020-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2020-08-10].
  36. ↑ Koryfeusz Muzyki Polskiej. koryfeusz.org.pl. [dostęp 2024-10-26].
  37. ↑ Paszporty „Polityki”. „Polityka”. [dostęp 2020-01-14].
  38. ↑ Winners 2022. ICMA. [dostęp 2022-01-24]. (ang.).
  39. ↑ Mateusz Ciupka, Znamy laureatów nagród Opus Klassik. Są zwycięzcy z Polski [online], Ruch Muzyczny, 29 sierpnia 2022 [zarchiwizowane z adresu 2022-08-30].
  40. ↑ Francisco Salazar, Asmik Grigorian & Jakub Józef Orliński Lead 2023 Opus Klassik Award Winners [online], operawire.com, 30 czerwca 2023 [dostęp 2023-06-30] (ang.).
  41. ↑ BBC Music Magazine Awards 2024: winners announced [online], www.classical-music.com [dostęp 2024-04-19] (ang.).
  42. ↑ Les prix Caecilia 2023 [online], Crescendo Magazine, 10 kwietnia 2024 [dostęp 2024-05-09] (fr.).
  43. ↑ Joanna Łuczkowska, Znamy laureatów nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej 2024! [online], NIMiT, 4 listopada 2024 [dostęp 2024-11-04] (pol.).
  44. ↑ Oto O!Lśnienia 2025! Poznaliśmy wszystkich laureatów! [LISTA] [online], kultura.onet.pl [dostęp 2025-03-01].
  45. ↑ Oficjalna Lista Wyróżnień – złote płyty [online], OLiS [dostęp 2026-02-23].
  46. 1 2 3 Jakub Józef Orliński w bazie IMDb (ang.)
  47. ↑ Jakub Józef Orliński w bazie Filmweb
  48. ↑ Jakub Józef Orliński w bazie filmpolski.pl
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jakub_Józef_Orliński&oldid=79419316”