Janina Paradowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janina Paradowska
Ilustracja
Janina Paradowska (2011)
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1942
Kraków
Data śmierci 29 czerwca 2016
Zawód dziennikarka
Janina Paradowska (pierwsza z lewej) wraz z laureatami rankingu najlepszych posłów tygodnika „Polityka” (2013)

Janina Maria Paradowska-Zimowska[1] (ur. 2 maja 1942 w Krakowie, zm. 29 czerwca 2016[2]) – polska dziennikarka, publicystka, od 1991 publicystka tygodnika „Polityka”, od 2003 publicystka radia Tok FM; laureatka nagrody Grand Press dla Dziennikarza Roku (2002) i Nagrody Kisiela (2011).

Życiorys[edytuj]

Ukończyła studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, następnie studiowała podyplomowo dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Rozpoczęła pracę w zawodzie jako dziennikarka dziennika „Kurier Polski”, w którym zajmowała się tematyką społeczną[3].

Należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Na początku lat 80. była m.in. szefową struktur NSZZ „Solidarność” w należącym do Stronnictwa Demokratycznego Wydawnictwie „Epoka”[4]. Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 stanu wojennego zrezygnowała z członkostwa w PZPR. Została zweryfikowana negatywnie, jednak po paru miesiącach przywrócona do pracy w „Kurierze Polskim”. W tym samym roku podjęła pracę w redakcji „Życia Warszawy”, gdzie m.in. pełniła funkcję kierownika działu politycznego. Pracowała również w dziale kulturalno-oświatowym. Z ramienia tej redakcji brała udział w relacjonowaniu prac stolika młodzieżowego Okrągłego Stołu. Z pracy w „Życiu Warszawy” odeszła po przejęciu tego tytułu przez grupę dziennikarzy skupionych wokół Kazimierza Wóycickiego i Tomasza Wołka[5].

W 1991 dołączyła do zespołu redakcyjnego „Polityki”. Była komentatorką polityczną tego tygodnika, a także inicjatorką Salonów „Polityki” i prowadzącą spotkania z tego cyklu z udziałem polityków, przedsiębiorców, przedstawicieli mediów i kultury[6]. Współpracowała także z TVP, gdzie od maja 1993 do czerwca 1994 prowadziła program publicystyczny Gorąca Linia w TVP1. Od 2003 do końca życia była dziennikarką radia Tok FM. Od 2007, także do śmierci, prowadziła na antenie Superstacji program Puszka Paradowskiej (pod koniec życia prowadziła w tej stacji również program Rozmowa dnia).

Prowadziła zajęcia na studiach dziennikarskich w Collegium Civitas[7].

Opublikowała książkę A chciałam być aktorką... (2011).

Została pochowana 2 lipca 2016 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[8].

Wyróżnienia i nagrody[edytuj]

Była laureatką licznych nagród branżowych. Otrzymała m.in. Nagrodę im. Adolfa Bocheńskiego (1997), Nagrodę Wieczystej Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich (1999), Nagrodę im. Andrzeja Urbańczyka (2004). W 2002 została także nagrodzona Złotą Akredytacją do Sejmu jako najlepsza dziennikarka prasy ogólnopolskiej[9].

Wyróżniona także doroczną nagrodą Grand Press – tytułem najlepszego dziennikarza 2002. Z inicjatywy Renaty Gluzy z miesięcznika „Press” dodatkową nagrodą był występ aktorski. Janina Paradowska wystąpiła 13 i 14 stycznia 2007 w warszawskim teatrze Kwadrat w farsie Raya Cooneya i Johna Chapmana Nie teraz kochanie jako pani Frencham (w miejsce Barbary Rylskiej)[10].

W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela.

Życie prywatne[edytuj]

Janina Paradowska była dwukrotnie zamężna: z Tadeuszem Stępniem, dziennikarzem „Kuriera Polskiego”[11], i z Jerzym Zimowskim.

Przypisy

  1. Ordery dla działaczy opozycji demokratycznej. prezydent.pl, 31 sierpnia 2011. [dostęp 2011-09-10].
  2. Janina Paradowska nie żyje. Dziennikarka polityczna i publicystka miała 74 lata. tokfm.pl, 29 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-29].
  3. Janina Paradowska, Mój Kurier Polski, w: Paweł Deresz (red.), Kurier Polski. Gazety jak nóż portret własny, Printpartner Jakon, Warszawa 2009, s. 86–90
  4. Janina Paradowska, Mój Kurier Polski, w: Paweł Deresz (red.), Kurier Polski. Gazety jak nóż portret własny, Printpartner Jakon, Warszawa 2009, s. 88, 91, 98
  5. Wiesław Władyka, Polityka i jej ludzie, Polityka Spółdzielnia Pracy, Warszawa 2007, s. 107
  6. Wiesław Władyka, Polityka i jej ludzie, Polityka Spółdzielnia Pracy, Warszawa 2007, s. 167
  7. Katedra Dziennikarstwa Collegium Civitas. civitas.edu.pl. [dostęp 2011-12-01].
  8. Pogrzeb Janiny Pardowskiej w Krakowie. rmf24.pl, 2 lipca 2016. [dostęp 2016-07-02].
  9. Wiesław Władyka, Polityka i jej ludzie, Polityka Spółdzielnia Pracy, Warszawa 2007, s. 184
  10. Piotr Adamczewski: Widowiskowy sukces. polityka.pl, 20 stycznia 2007. [dostęp 2011-09-10].
  11. Zmarł redaktor Tadeusz Stępień, „Kurier Polski” nr 32 z 16 lutego 1987, s. 1–2

Linki zewnętrzne[edytuj]