Janina Paradowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janina Paradowska
Ilustracja
Janina Paradowska (2013)
Pełne imię i nazwisko Janina Maria Paradowska-Zimowska
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1942
Kraków
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 2016
Warszawa
Miejsce spoczynku cmentarz Rakowicki
Zawód, zajęcie dziennikarka
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Collegium Civitas
Janina Paradowska (pierwsza z lewej) wraz z laureatami rankingu najlepszych posłów tygodnika „Polityka” (2013)
Grób Janiny Paradowskiej i Jerzego Zimowskiego

Janina Maria Paradowska-Zimowska[1] (ur. 2 maja 1942 w Krakowie, zm. 29 czerwca 2016[2] w Warszawie[3]) – polska dziennikarka i publicystka, związana m.in. z tygodnikiem „Polityka” i radiem Tok FM. Laureatka nagrody Grand Press dla dziennikarza roku (2002) i Nagrody Kisiela (2011).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, następnie studiowała podyplomowo dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Rozpoczęła pracę w zawodzie jako dziennikarka dziennika „Kurier Polski”, w którym zajmowała się tematyką społeczną[4].

Należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Na początku lat 80. była m.in. szefową struktur NSZZ „Solidarność” w należącym do Stronnictwa Demokratycznego Wydawnictwie „Epoka”[5]. Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 stanu wojennego zrezygnowała z członkostwa w PZPR. Została zweryfikowana negatywnie, jednak po paru miesiącach przywrócona do pracy w „Kurierze Polskim”. W tym samym roku podjęła pracę w redakcji „Życia Warszawy”, gdzie m.in. pełniła funkcję kierownika działu politycznego. Pracowała również w dziale kulturalno-oświatowym. Z ramienia tej redakcji brała udział w relacjonowaniu prac stolika młodzieżowego Okrągłego Stołu. Z pracy w „Życiu Warszawy” odeszła po przejęciu tego tytułu przez grupę dziennikarzy skupionych wokół Kazimierza Wóycickiego i Tomasza Wołka[6].

W 1991 dołączyła do zespołu redakcyjnego „Polityki”. Była komentatorką polityczną tego tygodnika, a także inicjatorką Salonów „Polityki” i prowadzącą spotkania z tego cyklu z udziałem polityków, przedsiębiorców, przedstawicieli mediów i kultury[7]. Współpracowała także z TVP, gdzie od maja 1993 do czerwca 1994 prowadziła program publicystyczny Gorąca Linia w TVP1. Od 2003 do końca życia była dziennikarką radia Tok FM. Od 2007, także do śmierci, prowadziła na antenie Superstacji program Puszka Paradowskiej (później prowadziła w tej stacji również program Rozmowa dnia).

Prowadziła zajęcia na studiach dziennikarskich w Collegium Civitas[8]. Opublikowała książkę A chciałam być aktorką… (2011).

Została pochowana 2 lipca 2016 w Alei Zasłużonych na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[9] (kwatera LXVII-płn., 2–8a)[10].

Wyróżnienia i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Była laureatką licznych nagród branżowych. Otrzymała m.in. Nagrodę im. Adolfa Bocheńskiego (1997), Nagrodę Wieczystej Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich (1999), Nagrodę im. Andrzeja Urbańczyka (2004). W 2002 została także nagrodzona Złotą Akredytacją do Sejmu jako najlepsza dziennikarka prasy ogólnopolskiej[11]. W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela.

Wyróżniona także doroczną nagrodą Grand Press – tytułem najlepszego dziennikarza 2002. Z inicjatywy Renaty Gluzy z miesięcznika „Press” dodatkową nagrodą był występ aktorski. Janina Paradowska wystąpiła 13 i 14 stycznia 2007 w warszawskim teatrze Kwadrat w farsie Raya Cooneya i Johna Chapmana Nie teraz kochanie jako pani Frencham (w miejsce Barbary Rylskiej)[12].

W 2016 została patronką Nagrody im. Janiny Paradowskiej i Jerzego Zimowskiego[13].

W 2021 decyzją rady miasta Krakowa jej imieniem nazwano skwer w Krakowie przy ulicy Łobzowskiej[14].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka Stanisława i Marii[3]. Janina Paradowska była dwukrotnie zamężna: z Tadeuszem Stępniem, dziennikarzem „Kuriera Polskiego”[15], a następnie z Jerzym Zimowskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ordery dla działaczy opozycji demokratycznej. prezydent.pl, 31 sierpnia 2011. [dostęp 2011-09-10].
  2. Janina Paradowska nie żyje. Dziennikarka polityczna i publicystka miała 74 lata. tokfm.pl, 29 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-29].
  3. a b Janina Paradowska-Zimowska. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2021-06-01].
  4. Janina Paradowska: Mój Kurier Polski. W: Kurier Polski. Gazety jak nóż portret własny. Paweł Deresz (red.). Warszawa: Printpartner Jakon, 2009, s. 86–90.
  5. Janina Paradowska: Mój Kurier Polski. W: Kurier Polski. Gazety jak nóż portret własny. Paweł Deresz (red.). Warszawa: Printpartner Jakon, 2009, s. 88, 91, 98.
  6. Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: Polityka Spółdzielnia Pracy, 2007, s. 107.
  7. Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: Polityka Spółdzielnia Pracy, 2007, s. 167.
  8. Katedra Dziennikarstwa Collegium Civitas. civitas.edu.pl. [dostęp 2011-12-01].
  9. Pogrzeb Janiny Pardowskiej w Krakowie. rmf24.pl, 2 lipca 2016. [dostęp 2016-07-02].
  10. Internetowy lokalizator grobów. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. [dostęp 2021-05-31].
  11. Wiesław Władyka: Polityka i jej ludzie. Warszawa: Polityka Spółdzielnia Pracy, 2007, s. 184.
  12. Piotr Adamczewski: Widowiskowy sukces. polityka.pl, 20 stycznia 2007. [dostęp 2011-09-10].
  13. Skwer im. Janiny Paradowskiej. „Polityka”, s. 99, 7 lipca 2021. 
  14. Janina Paradowska będzie patronką miejskiego skweru w Krakowie. wirtualnemedia.pl, 2 lipca 2021. [dostęp 2021-07-02].
  15. Zmarł redaktor Tadeusz Stępień. „Kurier Polski”. Nr 32, s. 1–2, 16 lutego 1987. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]