Nagroda Kisiela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nagroda Kisiela
Przyznawana przez Stefan Kisielewski,
Kapituła Nagrody Kisiela,
tygodnik „Wprost
Lokalizacja Warszawa
Pierwsze rozdanie 1990
Strona internetowa

Nagroda Kisiela – wyróżnienie ustanowione przez Stefana Kisielewskiego pod patronatem tygodnika „Wprost[1]. Pierwsza nagroda została przyznana przez Kisielewskiego w 1990, a po jego śmierci (1991) przyznaje ją Kapituła Nagrody Kisiela[1].

Kapituła Nagrody Kisiela i Fundacja im. Stefana Kisielewskiego nie uznają nagród przyznanych przez tygodnik „Wprost” w 2014 i 2016 (za 2015).

Historia[edytuj]

Według pierwotnych zamierzeń nagrodę miano przyznawać w następujących kategoriach: najlepszy biznesmen, najlepszy ekonomista, najlepszy publicysta. Sam Stefan Kisielewski nie przewidywał przyznawania Nagród Kisiela po własnej śmierci[2].

Od 1991 laureatów nagrody wybiera Kapituła Nagrody Kisiela. W jej składzie znajdują się wszyscy dotychczasowi żyjący laureaci, a ponadto Jerzy Kisielewski (syn twórcy nagrody). W przeszłości drugim stałym członkiem, nie-laureatem był Marek Król, do 2006 redaktor naczelny tygodnika „Wprost”[1]. Nagroda Kisiela przyznawana jest w trzech kategoriach: polityk, publicysta i przedsiębiorca[1]. Wyróżniane są osoby, które w mijającym roku osiągnęły szczególnie wiele i których działalność jest zgodna z duchem twórczości Kisiela[1].

Kontrowersje[edytuj]

Nagrody za rok 2007, 2008 i 2009 nie zostały przyznane z powodu sprzeciwu 25 członków kapituły, ponieważ ich zdaniem poziom niektórych publikacji „Wprost” oraz zaangażowanie tygodnika nie pozwala na kontynuowanie idei nagrody w dotychczasowej formie. Wśród laureatów, którzy oprotestowali patronat mediowy „Wprost”, byli m.in.: Władysław Bartoszewski, Lech Wałęsa, Andrzej Olechowski oraz Jan Krzysztof Bielecki[3]. Część członków zaproponowała powołanie niezależnej fundacji, która została założona w 2008 jako Fundacja Kisiela (KRS 0000299155) z Jerzym Kisielewskim jako prezesem.

Krytycznie o decyzjach Kapituły wypowiadał się jej były członek, Marek Król[4].

Kolejny konflikt między Kapitułą Nagrody Kisiela a tygodnikiem „Wprost” ma miejsce od roku 2015. Za rok 2015 wskazano dwa niezależne od siebie listy laureatów. Pierwszą z nich podała Kapituła, a drugą „Wprost”.

Michał M. Lisiecki, prezes zarządu Agencji Wydawniczo-Reklamowej „Wprost” (wydawcy tygodnika), nazwał działania kapituły niedopuszczalnymi oraz oświadczył, że wydawca tygodnika „Wprost” posiada wyłączne prawa do znaku towarowego „Nagroda Kisiela” i nikt nie może bez zgody AWR „Wprost” posługiwać się tytułem „Nagroda Kisiela”[5]. Z kolei Fundacja i Kapituła Nagrody Kisiela działania „Wprost” uznały w swoim oświadczeniu „za akt samozwańczy, nieprawy i z natury rzeczy nieważny”[6].

Laureaci[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Historia nagrody (pol.). kisiel.wprost.pl. [dostęp 2013-12-06].
  2. Piotr Gabryel, wstęp do Testamentu Kisiela, Prószyński Media, Warszawa 2011, s. 173 (przedruk wstępu do wydania I z 1992 roku).
  3. Zamieszanie wokół nagrody Kisiela (pol.). .tvn24.pl, 11 listopada 2007. [dostęp 11 grudnia 2013].
  4. Marek Król: Lis zeszmacił „Wprost”, Kisiel odbierze nagrodę Paradowskiej (pol.). wirtualnemedia.pl, 27 marca 2012. [dostęp 11 grudnia 2013].
  5. Wojna o Nagrodę Kisiela. Wydawca „Wprost”: nastąpił sabotaż, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2016-03-23].
  6. Fundacja Kisielewskiego: „Wprost” łamie tradycję, Press [dostęp 2016-03-23].
  7. Mleczko, Olszewski – Nagrody Kisiela wróciły.
  8. „Wprost” przyznał nagrody Kisiela. Sprawdź kto wygrał!. Wprost, 2011-11-19. [dostęp 2011-12-02].
  9. Nagrody Kisiela przyznane!. Wprost, 2012-12-01. [dostęp 2012-12-01].
  10. Jacek Rostowski, Adam Michnik i Dariusz Milek z Nagrodami Kisiela 2013. Wprost, 2013-12-07. [dostęp 2013-12-07].
  11. AWR Wprost: Laureaci 2014 – Nagroda Kisiela. kisiel.wprost.pl. [dostęp 2015-06-30].
  12. Prof. Rzepliński laureatem Nagrody im. Stefana Kisielewskiego. rp.pl, 2015-12-21. [dostęp 2015-12-21].
  13. Nagrody Kisiela dla Kornela Morawieckiego i Mariusza Maxa Kolonko, www.rp.pl [dostęp 2016-03-23].

Linki zewnętrzne[edytuj]