Jacek Żakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Żakowski
Jacek Żakowski (2013)
Jacek Żakowski (2013)
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1957
Warszawa
Zawód dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Jacek Żakowski podczas Manify w 2009

Jacek Żakowski (ur. 17 sierpnia 1957[1] w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta, kierownik działu wyborczego „Gazety Wyborczej” w 1989, w latach 1991–1992 prezes Polskiej Agencji Informacyjnej, w latach 1993–2002 dziennikarz „Gazety Wyborczej”; pedagog. Dziennikarz tygodnika „Polityka”. Kierownik Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas w Warszawie.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1981 ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Pracę dziennikarza rozpoczął w tygodniku „Na Przełaj” (1980–1981), następnie działał w Biurze Informacji Prasowej NSZZ „Solidarność” (1981–1983). W kolejnych latach pisał do „Tygodnika Polskiego” (1983) i miesięcznika „Powściągliwość i Praca”. Był rzecznikiem prasowym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, jednym z założycieli „Gazety Wyborczej” oraz pierwszym prezesem Polskiej Agencji Informacyjnej.

Jest publicystą i komentatorem tygodnika „Polityka”, publikuje komentarze w „Gazecie Wyborczej” i kwartalniku „Pragnienie Piękna”, prowadzi piątkowe wydania „Poranka” w Tok FM. Na antenie TVN w porannym programie Dzień Dobry TVN w poniedziałki ma swoje autorskie przeglądy prasy.

Programy telewizyjne i radiowe[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rozmowy o Evereście (1982, z L. Cichym i K. Wielickim),
  • Anatomia smaku czyli rozmowy o losach zespołu Tygodnika Powszechnego w latach 19531956 (1986, w drugim obiegu)
  • Wyzwania: wypisy z lektury nauczania społecznego papieża Jana Pawła II (1987, z ks. J. Chrapkiem),
  • Rozmowy z lekarzami (1987)
  • Rok 1989 – Bronisław Geremek opowiada, Jacek Żakowski pyta (1990)
  • Trzy ćwiartki wieku: rozmowy z Jerzym Turowiczem, Kraków 1990.
  • Między Panem a Plebanem (1995, z A. Michnikiem i ks. J. Tischnerem)
  • PRL dla początkujących (1995, z J. Kuroniem)
  • Tischner czyta Katechizm (1996, z ks. J. Tischnerem)
  • Co dalej, panie Mrożek? (1996)
  • Siedmiolatka, czyli Kto ukradł Polskę? (1997, z J. Kuroniem)
  • Pół wieku pod włos, czyli Życie codzienne „Tygodnika Powszechnego” w czasach heroicznych (1999)
  • Mroczne wnętrza: uwięziony Prymas prywatnie w oczach współwięźniów i swojej siostry (2000)
  • Rewanż pamięci (2002)
  • Trwoga i nadzieja. Rozmowy o przyszłości (2003)
  • Anty-TINA. Rozmowy o lepszym świecie, myśleniu i życiu (2005)
  • Koniec (2006)
  • Nauczka (2007)
  • Zawał. Zrozumieć kryzys (2009)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (podziemnego, 1987)
  • Nagroda Adolfa Bocheńskiego (1986)
  • Nagroda Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1988)
  • Dziennikarz Roku (1997)
  • dwa Wiktory (1997).
  • Druga nagroda w europejskim konkursie dziennikarskim „For Diversity. Against Discrimination” („Za różnorodnością. Przeciw dyskryminacji”) za artykuł „Miłuj geja swego”, w którym J. Żakowski wspólnie z E. Bendykiem stawia tezę, że wzrost gospodarczy, modernizacja społeczeństwa jest skorelowana „z odsetkiem osób o orientacji jawnie homoseksualnej”[3]. Ten sam artykuł został przez tygodnik „Wprost” uznany za największą głupotę III RP.[4]
  • Nagroda w studenckim plebiscycie MediaTory w kategorii ProwokaTOR (listopad 2009)

Przypisy

  1. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 856. ISBN 83-223-2644-0.
  2. Podziękowanie za zasługi w umacnianiu wolności. prezydent.pl, 11 listopada 2014. [dostęp 11 listopada 2014].
  3. Miłuj geja swego (pol.).
  4. Inteligencja bez inteligencji.