Joanna Lichocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joanna Lichocka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1969
Warszawa
Zawód, zajęcie dziennikarka, polityczka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko posłanka na Sejm VIII i IX kadencji (od 2015)
Partia Prawo i Sprawiedliwość
podpis
Joanna Lichocka (z prawej) i Anita Czerwińska, przewodnicząca warszawskiego Klubu „Gazety Polskiej” podczas spotkania z mieszkańcami w Busku-Zdroju (1 lutego 2013)

Joanna Katarzyna Lichocka (ur. 21 listopada 1969 w Warszawie[1]) – polska publicystka, autorka filmów dokumentalnych i była dziennikarka telewizyjna i prasowa, posłanka na Sejm VIII i IX kadencji, od 2016 członek Rady Mediów Narodowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentką polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, odbyła także literackie studia podyplomowe na Uniwersytecie Jagiellońskim[2].

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Zadebiutowała w 1991 na łamach „Tygodnika Solidarność”, gdzie pracowała do 1993[2]. Współpracowała również z „Życiem Warszawy” oraz Teleexpressem w TVP. Od 1994 prowadziła programy informacyjne i publicystyczne w Polsacie, z którego odeszła w 2001, co motywowała protestem przeciw powołaniu na szefa Informacji Dariusza Szymczychy[2].

Była następnie związana z „Życiem” (2001–2002) i „Przyjaciółką” (2003, jako zastępca redaktora naczelnego), „Ozonem” (2005), „Dziennikiem” (2006). W latach 2006–2009 była publicystką „Rzeczpospolitej[3]. W 2009 współpracowała z „Newsweek Polska[4]. Później publicystka tygodnika „Gazeta Polska”, zastępca redaktora naczelnego dziennika „Gazeta Polska Codziennie” i współpracownik tygodnika „Do Rzeczy”.

W latach 2004–2006 pracowała w telewizji TV Puls, gdzie prowadziła program publicystyczny Puls Wieczoru. W latach 2007–2009 prowadziła, najpierw w TVP1, następnie w TVP Info, program Forum. Do 2010 bywała także komentatorką w programie publicystycznym Antysalon Ziemkiewicza nadawanym w TVP Info. W 2010 prowadziła w TVP1 programy Z refleksem i Kwadrans po ósmej[2]. W tym samym roku była wśród prowadzących obie debaty prezydenckie między Bronisławem Komorowskim a Jarosławem Kaczyńskim[5]. Rada Etyki Mediów uznała jej postawę w czasie jednej z tych debat za stronniczą[6]. Z kolei dziennikarka wygrała proces cywilny z Grzegorzem Miecugowem, który sugerował, iż Jarosław Kaczyński znał wcześniej pytania, jakie zadawała kandydatom w trakcie tych programów[7].

Po odejściu w 2010 z TVP zajęła się realizacją filmów dokumentalnych poświęconych Lechowi Kaczyńskiemu. W 2013 dołączyła do zespołu Telewizji Republika jako prowadząca pasmo publicystyczne Wolne głosy. Była członkiem zarządu warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, zrezygnowała z tej funkcji w sierpniu 2015 w związku z zaangażowaniem się w działalność polityczną w ramach Prawa i Sprawiedliwości[8].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2015 wystartowała w wyborach parlamentarnych, otrzymała 24 122 głosy, zdobywając tym samym mandat poselski z listy PiS w okręgu kaliskim[9]. W lipcu 2016 została wybrana z rekomendacji PiS przez Sejm w skład Rady Mediów Narodowych[10]. Bez powodzenia kandydowała w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019[11], uzyskując 72 769 głosów[11].

W wyborach w 2019 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję, kandydując w okręgu sieradzkim i otrzymując 45 823 głosy[12].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

13 lutego 2020, podczas 5. posiedzenia Sejmu IX kadencji, Joanna Lichocka pokazała środkowy palec w kierunku ław opozycji[13]. Gest posłanki był szeroko komentowany przez polskie[14][15][16] i zagraniczne media[17][18][19]. Sama posłanka początkowo tłumaczyła, że nie pokazywała środkowego palca, lecz energicznie pocierała nim oko[20] oraz odruchowo odgarniała włosy z czoła[21], a zdjęcia, na których widać rzekomy gest[22], uznała za rozpowszechnianie fałszerstwa oraz manipulację stopklatkami z nagrania filmowego[20]. Ostatecznie jednak publicznie przeprosiła za swoje zachowanie, stwierdzając, że „mogła być bardziej ostrożna z ekspresją” oraz że gest „nie miał złych intencji”[23].

Gest Joanny Lichockiej doprowadził 24 lipca 2020 do jej odwołania z funkcji wiceszefowej Sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu[24]. Komisja na posiedzeniu 6 sierpnia ponownie wybrała Joannę Lichocką na zastępcę przewodniczącego[25]. Dzień później Komisja Etyki Poselskiej podjęła decyzję o ukaraniu posłanki naganą[26]. Lichocka zdecydowała się odwołać od nałożonej na nią kary do Prezydium Sejmu, stwierdzając, że nie dopuściła się naruszenia Zasad Etyki Poselskiej, a wulgarne znaczenie jej gestowi „nadaje jedynie manipulacja polegająca na zwolnieniu tempa materiału filmowego z tego zdarzenia lub stopklatki”[27]. 3 września 2020 Prezydium Sejmu głosami Elżbiety Witek, Małgorzaty Gosiewskiej i Ryszarda Terleckiego anulowało karę posłanki[28].

W sondażu Instytutu Badań Pollster, przeprowadzonym w dniach 24–26 lutego 2020, 63 proc. respondentów uznało, że Lichocka za swoje zachowanie powinna złożyć mandat poselski, 16 proc. badanych było przeciw tej decyzji[29]. Zwrot „pokazać komuś gest Lichockiej” przeniknął zaś do języka, stając się eufemistycznym określeniem wulgarnego gestu[30]. Wizerunek posłanki wykonującej gest został wykorzystany przez Fundację Otwarty Dialog i umieszczony na ponad 170 billboardach w całym kraju, które zostały sfinansowane ze zbiórki uruchomionej specjalnie na ten cel[27]. Prawnicy reprezentujący Joannę Lichocką we wrześniu 2020 wystosowali do organizatorów akcji wezwanie do usunięcia zbiórki, wpłaty 40 tys. złotych na rzecz jednej z fundacji działającej na rzecz osób chorych na raka i przeprosin posłanki[27]. Owe żądania nie zostały spełnione, w związku z czym w lutym 2021 posłanka zdecydowała o złożeniu aktu oskarżenia przeciwko dwójce organizatorów kampanii[31].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej matką jest profesor Halina Lichocka[1]. Ma córkę[32].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mgła (zbiór wywiadów z urzędnikami Kancelarii Prezydenta RP z okresu prezydentury Lecha Kaczyńskiego, współautor wraz z Marią Dłużewską), Wydawnictwo Zysk, Warszawa 2011
  • Przebudzenie (zbiór wywiadów z uczestnikami Marszów Pamięci na Krakowskim Przedmieściu), Wydawnictwo M, Warszawa 2012
  • III RP. Kulisy systemu (wywiad rzeka z Andrzejem Zybertowiczem), Słowa i Myśli, Warszawa 2013

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mgła (2011) – scenariusz i reżyseria (wspólnie z Marią Dłużewską)[33]
  • Pogarda (2011) – scenariusz i reżyseria (wspólnie z Marią Dłużewską)[33]
  • Przebudzenie (2011) – scenariusz i reżyseria[33]
  • Prezydent (2013) – scenariusz i reżyseria (wspólnie z Jarosławem Rybickim)[33]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich wyróżniona Główną Nagrodą Wolności Słowa: w 2013 otrzymała wraz z Marią Dłużewską (za film dokumentalny Pogarda)[34], a w 2014 wspólnie z Jarosławem Rybickim (za film dokumentalny Prezydent)[35].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Joanna Katarzyna Lichocka. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-08-28].
  2. a b c d Joanna Lichocka. publio.pl. [dostęp 2015-08-25].
  3. Joanna Lichocka straciła pracę w „Rzeczpospolitej”. press.pl, 21 lutego 2009. [dostęp 2015-08-28].
  4. Lichocka współpracuje z „Newsweekiem”. press.pl, 6 maja 2009. [dostęp 2015-08-28].
  5. Kolenda-Zaleska, Gugała i Lichocka poprowadzą debatę. wirtualnemedia.pl, 30 czerwca 2010. [dostęp 2015-08-28].
  6. REM: Lichocka (TVP) zachowała się stronniczo podczas debaty Komorowski-Kaczyński. gazeta.pl, 7 października 2010. [dostęp 2015-08-28].
  7. Miecugow przeprosił Lichocką. sdp.pl, 6 maja 2011. [dostęp 2015-08-28].
  8. Joanna Lichocka kandydatką PiS do Sejmu, odchodzi z dziennikarstwa. wirtualnemedia.pl, 28 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-28].
  9. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  10. Krzysztof Czabański, Joanna Lichocka i Elżbieta Kruk wybrani przez Sejm do Rady Mediów Narodowych. wirtualnemedia.pl, 22 lipca 2016. [dostęp 2016-07-22].
  11. a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2020-01-07].
  12. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-16].
  13. Kacper Rogacin, Sejm: 2 mld zł dla TVP. Joanna Lichocka pokazała środkowy palec opozycji? KO wnosi o ukaranie posłanki PiS, Polska Times, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (pol.).
  14. Agnieszka Żądło, Nie zapominajmy, komu Lichocka tak naprawdę pokazała środkowy palec, Newsweek.pl, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (pol.).
  15. Co dalej z Lichocką? Wiemy, kiedy sprawa się wyjaśni, fakt.pl, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (pol.).
  16. Rafał Badowski, Tajemnicza narada z Kaczyńskim w Sejmie. Oglądali wyczyn Lichockiej, naTemat.pl, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (pol.).
  17. Lichocka with a middle finger: „This is a lie of post-communism”. There are slow motion recordings, engnews24h.com, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (ang.).
  18. Németh Árpád, Vérig sértette az ellenzéket a lengyel képviselőnő, euronews, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (węg.).
  19. Lichocka avec un majeur: „C’est un mensonge du post-communisme”. Il y a des enregistrements au ralenti, frenews24h.com, 15 lutego 2020 [dostęp 2020-02-15] (fr.).
  20. a b „Obsceniczny gest” czy „pocieranie oka”? Gest Lichockiej na zdjęciach fotografa z Sejmu, Wprost, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-07-23] (pol.).
  21. Posłanka Lichocka w Sejmie pokazała środkowy palec. Teraz przeprasza i atakuje opozycję – Wiadomości, wiadomosci.radiozet.pl, 1581 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
  22. Gest Joanny Lichockiej może być bardzo kosztowny dla PiS i kampanii wyborczej Andrzeja Dudy (opinie), wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-09-03] (pol.).
  23. Lichocka przeprasza. Obraźliwym gestem wywołała burzę (pol.). wmeritum.pl, 2020-02-14. [dostęp 2020-07-25].
  24. Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Lichocka ukarana za swój gest, wyborcza.pl [dostęp 2020-07-24].
  25. Skrócona informacja o pracach komisji, sejm.gov.pl [dostęp 2020-08-07].
  26. Lichocka ukarana naganą przez Komisję Etyki za swój gest w Sejmie. To najwyższa możliwa kara. tvn24.pl, 7 sierpnia 2020. [dostęp 2020-08-07].
  27. a b c Nagana dla Joanny Lichockiej uchylona. Posłanka domaga się przeprosin za billboardy. tvn24.pl, 2020-09-03. [dostęp 2020-09-05].
  28. Kara nagany dla Joanny Lichockiej uchylona. Chodzi o słynny gest. wiadomosci.onet.pl, 2020-09-03. [dostęp 2020-09-05].
  29. Magdalena Kulej: Środkowy palec Lichockiej nie spodobał się Polakom. Chcą, żeby odeszła (pol.). wiadomosci.radiozet.pl, 2020-02-27. [dostęp 2020-07-25].
  30. Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Udręka Dudy: komu pokazać gest Lichockiej. Bo komuś musi [POLITYKA TELEWIZYJNA], wyborcza.pl [dostęp 2020-07-23].
  31. Billboardy z gestem Joanny Lichockiej. Posłanka złożyła akt oskarżenia. wydarzenia.interia.pl, 26 lutego 2021. [dostęp 2021-02-27].
  32. Joanna Lichocka o środkowym palcu: Nawet moja córka mówi w domu „Mamo, znów zrobiłaś ten gest!”, wiadomosci.gazeta.pl [dostęp 2020-09-25] (pol.).
  33. a b c d Joanna Lichocka w bazie filmpolski.pl [dostęp 2015-08-28].
  34. Nagroda Wolności Słowa dla Lichockiej, Dłużewskiej i Hajdasz – aktualizacja video. sdp.pl, 18 grudnia 2012. [dostęp 2015-08-28].
  35. Nagrody SDP 2013 przyznane. sdp.pl, 30 stycznia 2014. [dostęp 2015-08-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]