Karol Durski-Trzaska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Durski-Trzaska
Ilustracja
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 6 września 1849
Spas
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1935
Wadowice
Przebieg służby
Lata służby 1868-1916, 1919-1921
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki Komenda Legionów Polskich
Okręg Generalny „Warszawa”
Ogólna Komisja Weryfikacyjna
Stanowiska komendant Legionów Polskich
dowódca okręgu generalnego
przewodniczący komisji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Kriegsmedaille.jpg Wojskowy Krzyż Jubileuszowy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

Karol Durski-Trzaska (ur. 6 września 1849 w Spasie, zm. 15 sierpnia 1935 w Wadowicach) – marszałek polny porucznik cesarskiej i królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

W latach 1864-1868 słuchacz Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Hranicach (niem. Mährisch Weißkirchen). Od 1 października 1868 służył w cesarskiej i królewskiej Armii. 9 listopada 1907 roku awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 listopada 1907 roku[1].

30 września 1908 przeszedł na emeryturę w stopniu generała majora. 16 maja 1912 roku otrzymał tytularny stopień generała porucznika (Feldmarschalleutnant) [1].

W chwili wybuchu I wojny światowej powołany został do służby czynnej. Od 23 września 1914 do grudnia 1915 był komendantem Legionów Polskich z ramienia Austrii. Dnia 24 grudnia 1915 roku został rzeczywistym generałem porucznikiem [2][3]. 16 marca 1916 roku został ponownie przeniesiony w stan spoczynku.

Od marca 1919 roku służył w Wojsku Polskim. Do 20 września 1920 roku dowodził Okręgiem Generalnym „Warszawa”[4]. Był także członkiem Rady Wojennej. Z dniem 1 października 1920 roku Minister Spraw Wojskowych powierzył mu synekurę, w postaci urzędu Inspektora Instytucji Oficerskich[5]. 21 grudnia 1920 roku został mianowany przewodniczącym Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej[6]. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała broni[7][8]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała broni[9].

Mieszkał w Gniewie i Wadowicach, gdzie zmarł.

Żonaty z Anną Edlbacher, z którą miał dwie córki i dwóch synów, oficerów Wojska Polskiego[10][11]. Syn Antoni był pułkownikiem WP.

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 40.
  2. Rydel 2001 ↓, s. 193.
  3. Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 40 wg autora awansowany 1 stycznia 1916 roku.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 6 października 1920 roku, s. 970.
  5. Dz.Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 12 października 1920 roku, s. 823.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 29 grudnia 1920 roku, s. 1440.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, s. 96.
  8. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 24 wg autorów został przeniesiony w stan spoczynku w lipcu 1922 roku.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.
  10. Stawecki 1994 ↓, s. 106.
  11. Rydel 2001 ↓, s. 192 wg autora miał troje dzieci.
  12. a b c d e f g h i j Waldemar Bałda: Karol Trzaska-Durski: Zwierzchnictwo nad Piłsudskim przerwało jego karierę. nowahistoria.interia.pl, 2014-12-27. [dostęp 2017-08-27].
  13. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  14. Adolf Nowaczyński, Dokumenty historyczne z wojny europejskiej, z. 1. Warszawa 1922, s. 42.
  15. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 182

Bibliografia[edytuj]