Kazimierz Plisowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Plisowski
Plis
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1896
Nowosiółka, gubernia podolska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1962
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1915–1945
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Suwalska Brygada Kawalerii
Brygada Kawalerii „Plis”
Stanowiska dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
bitwa pod Kockiem
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Grób Kazimierz Plisowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Kazimierz Plisowski (ur. 11 lutego 1896 w Nowosiółce, zm. 22 grudnia 1962 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Nowosiółka[1] w powiecie bałckim guberni podolskiej. Jego starszym bratem był gen. Konstanty Plisowski. Uczył się w Korpusie Kadetów w Sumach, gdzie uzyskał w 1915 roku maturę. Następnie od czerwca 1915[2] kontynuował naukę w Mikołajewskiej Szkole Jazdy w Petersburgu, którą ukończył w styczniu[2] 1916 roku. Następnie od lutego 1916 do listopada 1917[2] pełnił służbę w 12 Achtyrskim pułku huzarów.

W grudniu 1917 wszedł w skład polskiego szwadronu jazdy w Odessie, wraz z którym po dotarciu w rejon Bobrujska wszedł w skład 3 pułku ułanów I Korpusu Polskiego. Po kapitulacji I Korpusu Polskiego przedostał się do 4 Dywizji Strzelców Polskich, w której służył od września 1918 roku i wraz z nią wrócił do Polski.

Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w Galicji Wschodniej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej dowodząc szwadronem w 14 pułku ułanów. Ranny 7 czerwca 1920 roku[2].

Następnie pełnił funkcje: adiutanta dowódcy 14 pułku ułanów (od grudnia 1922 – do sierpnia 1924, dowódcy szwadronu zapasowego pułku (od sierpnia 1924 – do maja 1925), komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii i Podoficerów Zawodowych w DOK VI Lwów (9 maja 1925 – 24 grudnia 1928). W okresie od października do grudnia 1927 ukończył dwumiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu[2]. W styczniu 1928 został przeniesiony z 14 puł. do 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko kwatermistrza[3]. W lipcu 1929 został przeniesiony do 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[4]. Od marca do maja 1931 był słuchaczem kursu oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 10 listopada 1932 do 13 marca 1937 był dowódcą 10 pułku strzelców konnych w Łańcucie[5]. Od 31 marca do 30 lipca 1933 był słuchaczem kursu dowódców w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[2].

13 marca 1937 objął stanowisko dowódcy 2 pułku ułanów i pułkiem tym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej do dnia 9 września 1939 roku. Został wtedy dowódcą Suwalskiej Brygady Kawalerii i funkcję tę pełnił do 22 września. Następnie do 6 października dowodził Brygadą Kawalerii „Plis” w składzie Dywizji Kawalerii „Zaza”. Jako dowódca tej brygady brał udział w bitwie pod Kockiem, gdzie 6 października 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej.

W latach 1939–1945 przebywał w obozach jenieckich. W kwietniu 1945 roku został uwolniony z oflagu VIIA Murnau przez wojska amerykańskie. Po uwolnieniu wyjechał do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Londynie. We wrześniu 1962 roku wrócił do Polski, już wtedy był ciężko chory. Zmarł 22 grudnia 1962 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B II 30-2-19)[6].

W 1924 ożenił się z Marią Jadwigą z Sulimirskich, z którą miał dwie córki: Teresę i Wandę, zamężną za Wojciechem Piórkowskim.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowosiółka (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 275.
  2. a b c d e f g h Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 805.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku, s. 364.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 192.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 420.
  6. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  7. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 371.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 6.
  9. M.P. z 1932 r. poz. 167 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 73.
  11. M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]