Kazimierz Plisowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Plisowski
Plis
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1896 r.
Nowosiółka
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1962 r.
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1917
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 12 Achtyrski Pułk Huzarów,
3 Pułk Ułanów,
4 Dywizja Strzelców Polskich,
14 Pułk Ułanów Jazłowieckich,
3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich,
10 Pułk Strzelców Konnych,
2 Pułk Ułanów Grochowskich,
Suwalska Brygada Kawalerii,
Brygada Kawalerii „Plis”
Stanowiska dowódca szwadronu, adiutant dowódcy pułku, kwatermistrz pułku, zastępca dowódcy pułku, dowódca pułku, dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa, bitwa pod Kockiem
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa
Grób Kazimierz Plisowskiego na Powązkach Wojskowych w Warszawie

Kazimierz Plisowski (ur. 11 lutego 1896 w Nowosiółce, zm. 22 grudnia 1962 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Nowosiółka[1], powiat Bałta na Podolu. Jego starszym bratem był gen. Konstanty Plisowski. Uczył się w Korpusie Kadetów w Sumach, gdzie uzyskał w 1915 roku maturę. Następnie od czerwca 1915[2] kontynuował naukę w Mikołajewskiej Szkole Jazdy w Petersburgu, którą ukończył w styczniu[2] 1916 roku. Następnie od lutego 1916 do listopada 1917[2] pełnił służbę w 12 Achtyrskim Pułku Huzarów.

W grudniu 1917 wszedł w skład polskiego szwadronu jazdy w Odessie, wraz z którym po dotarciu w rejon Bobrujska wszedł w skład 3 pułku ułanów I Korpusu Polskiego. Po kapitulacji I Korpusu Polskiego przedostał się do 4 Dywizji Strzelców Polskich, w której służył od września 1918 roku i wraz z nią wrócił do Polski.

Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w Galicji Wschodniej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej dowodząc szwadronem w 14 pułku ułanów. Ranny 7 czerwca 1920 roku[2].

Następnie pełnił funkcje: adiutanta dowódcy 14 pułku ułanów (od grudnia 1922 – do sierpnia 1924, dowódcy szwadronu zapasowego pułku (od sierpnia 1924 – do maja 1925), komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii i Podoficerów Zawodowych w DOK VI Lwów (9 maja 1925 – 24 grudnia 1928). W okresie od października do grudnia 1927 ukończył dwumiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu[2]. Kwatermistrz 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach (24 grudnia 1928 – 11 lipca 1929), zastępca dowódcy 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce (11 lipca 1929 – 10 listopada 1932). W okresie marzec – maj 1931 roku odbył kurs oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W okresie od 10 listopada 1932 do 13 marca 1937 roku był dowódcą 10 pułku strzelców konnych w Łańcucie. W okresie 31 marca – 30 lipca 1933 ukończył kurs dowódców w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[2].

13 marca 1937 roku objął stanowisko dowódcy 2 pułku ułanów i pułkiem tym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej do dnia 9 września 1939 roku. Został wtedy dowódcą Suwalskiej Brygady Kawalerii i funkcję tę pełnił do 22 września. Następnie do 6 października dowodził Brygadą Kawalerii „Plis” w składzie Dywizji Kawalerii „Zaza”. Jako dowódca tej brygady brał udział w bitwie pod Kockiem, gdzie 6 października 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej.

W latach 1939 – 1945 przebywa w obozach jenieckich. Aresztowany przez Sowietów, był osadzony w obozie w Starobielsku (później zdał relację o pobycie tamże swojego znajomego mjr. Stefana Kopeckiego), skąd wraz z 62 oficerami trafił do obozu w Pawliszczew-Borze[3], gdzie zostali skierowani polscy jeńcy. W kwietniu 1945 roku został uwolniony z oflagu VIIA Murnau przez wojska amerykańskie. Po uwolnieniu wyjechał do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Londynie. We wrześniu 1962 roku wrócił do Polski, już wtedy był ciężko chory. Zmarł 22 grudnia 1962 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. B II 30 rz. 2 m. 19).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowosiółka (1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  2. a b c d e f g h Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 805.
  3. Czekajcie, ja wrócę... Relacja Marii Hernas. W: Stanisław Maria Jankowski, Edward Miszczak: Powrót do Katynia. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990, s. 94. ISBN 83-03-03194-5.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3295 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 6)
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 73)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 805-806. ISBN 83-211-1096-7.