Kazimierz Wiśniowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Marian Wiśniowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1896
Dobromil
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1964
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914-1964
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Dowództwo Armii Polskiej na Wschodzie
Dowództwo 2 Korpusu
Stanowiska szef Oddziału III
szef sztabu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska 1944-1945
bitwa o Monte Cassino
bitwa o Ankonę
bitwa o Bolonię
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Grób Wiśniowskiego i jego żony

Kazimierz Marian Wiśniowski (ur. 14 lutego 1896 w Dobromilu, zm. 4 listopada 1964 w Londynie) – generał brygady Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj]

Kazimierz Marian Wiśniowski urodził się 14 lutego 1896 roku w Dobromilu. Bardzo wcześnie włączył się do działań w Związku Strzeleckim. W okresie czerwiec 1914 - lipiec 1917 służył w 5 Pułku Piechoty Legionów Polskich jako adiutant w 1 Batalionie. Od lipca 1917, po kryzysie przysięgowym, działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopad 1918 do lipca 1919 roku pełnił stanowisko dowódcy kompanii w 5 Pułk Piechoty Legionów.

Od lipca 1919 dowódca kompanii w Bytomskim Pułku Strzelców, który w 1921 został przemianowany na 75 Pułk Piechoty. W grudniu 1920 został przeniesiony do Oddziału II Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1924 został skierowany do 48 Pułku Piechoty w Stanisławowie na stanowisko dowódcy kompanii. We wrześniu 1926 został przeniesiony do Dowództwa 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie. W czerwcu 1928 powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy batalionu 68 Pułku Piechoty we Wrześni. 2 kwietnia 1929 awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1929 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 7 Pułku Piechoty Legionów w Chełmie. Od 15 czerwca do 7 sierpnia 1930 odbył staż liniowy w 2 Pułku Artylerii Ciężkiej w Chełmie oraz odbył od 15 października do 15 grudnia 1930 Kurs Próbny przy Wyższej Szkoły Wojennej dla oficerów, powołanych jako kandydatów na kurs normalny 1930-1932. Od 5 stycznia 1931 był słuchaczem XI Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy. Obowiązki wykładowcy pełnił do września 1939. W międzyczasie awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1936. We wrześniu 1939 pełnił służbę w Sztabie Frontu Południowego.

Po kampanii wrześniowej w niewoli i więzieniu sowieckim. Uwolniony na skutek usilnych starań gen. Władysława Andersa. Po uwolnieniu, od grudnia 1941 do sierpnia 1943, szef Oddziału III Operacyjnego Sztabu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, a potem Armii Polskiej na Wschodzie. Awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1943 roku. Od sierpnia do listopada 1943 szef Oddziału III Operacyjnego Sztabu 2 Korpusu Polskiego. Od listopada 1943 do grudnia 1946 szef sztabu 2 Korpusu Polskiego. Na tym stanowisku walczył w kampanii włoskiej, między innymi w czasie bitwy o Monte Cassino, Ankonę i Bolonię. Kierował rozbudową korpusu we Włoszech i jego demobilizacją w Anglii. Na generała brygady został awansowany ze starszeństwem z 3 maja 1945 roku w korpusie generałów[1].

Po demobilizacji osiadł w Londynie. Odnawiał i prowadził drobne naprawy starej porcelany, co pozwalało mu na uzyskanie środków utrzymania)[2].

Ożenił się z agentką wywiadu, Haliną Szymańską. Tam zmarł 4 listopada 1964. Został pochowany na Cmentarzu South Ealing w Londynie.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 182.
  2. Włodzimierz Nikitenko: Włóczędzy w generalskich mundurach (pol.). Historia.org.pl., 23 września 2014. [dostęp 2016-11-01].

Bibliografia[edytuj]