Konstal WPK

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstal WPK/PN
Dane ogólne
Lata produkcji 1962–1963
Miejsce produkcji Polska Rzeczpospolita Ludowa Bydgoszcz
Polska Rzeczpospolita Ludowa Chorzów
Polska Rzeczpospolita Ludowa Warszawa
Dane techniczne
Liczba członów 3
Długość 21 390 mm
Szerokość 2195 mm
Wysokość 3300 mm
Masa 26 000 kg
Rozstaw wózków 1000/1435 mm
Liczba i moc silników 2 × 60 kW
Typ silników LT-31
Prędkość maksymalna 55 km/h
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 36
Liczba miejsc ogółem 172
Wysokość podłogi 765/945 mm
Źródło[1]
Portal Portal Transport szynowy

Konstal WPK i PN – przegubowy tramwaj powstały poprzez połączenie wagonów N i ND ze względu na małą pojemność dotychczasowo produkowanych pojazdów. Przebudową pojazdów zajmowały się głównie warsztaty zakładów komunikacji miejskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chorzowskie warsztaty zbudowały 7 pojazdów WPK w latach 1962 i 1963. Pozostałe 4 powstały w fabryce Konstal.

W Warszawie zbudowano 11 pojazdów PN, co oznaczało Przegubowy Normalizowany. Warszawskie wagony PN zbudowane w 1963 roku nie były udane, dlatego w II połowie lat 60. po pożarach tych tramwajów skasowano 2 pierwsze egzemplarze. Pozostałych 9 sztuk sprzedano w latach 1969–1970 do Poznania, gdzie przyjęto dla nich taką samą nazwę. Służba na poznańskich ulicach jedynie potwierdziła opinię o tej konstrukcji jako o nieudanej i wszystkie egzemplarze zezłomowano w latach 1972–1973.

W roku 1962 w Bydgoszczy zmontowano jedyną wersję wąskotorową oznaczoną numerem 75. W 1974 roku w wyniku wypadku wagon ten został skreślony ze stanu taboru liniowego.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Dwa wagony zostały połączone dwoma przegubami, między które wstawiono dodatkowy niewielki segment. Nie opierał się on na szynach, lecz na usztywnionych w pionie przegubach, dzięki czemu umożliwiał swobodę ruchu względem siebie w poziomie obu skrajnych członów, a także zwiększał pojemność tramwaju.

Tramwaj był jednokierunkowy. Zamontowano w nim wiele elementów pochodzących z tramwaju 13N, m.in. miękkie siedzenia zwrócone przodem do kierunku jazdy i harmonijkowe drzwi otwierane automatycznie. WPK miały również ściany pomostów pochodzące od 13N. W większości PN pozostawiono stare czoła. Układy pomocnicze niskiego napięcia czerpały prąd z akumulatorów, bowiem wagon nie miał przetwornicy. Zastosowano nowocześniejszy pulpit, a korbę nastawnika zmieniono na kierownicę samochodową. Pojazd ten miał jednak opinię wadliwego.

Bydgoski pojazd nr 75 uważany był za bardzo udany. Przez wiele lat był jedynym przegubowcem. W przeciwieństwie do warszawskich, 75 posiadał ścianę zwykłego 5N, jednak trochę zaokrągloną.

Dostawy[edytuj | edytuj kod]

Państwo Miasto Typ Lata dostaw Liczba Numery taborowe
 PRL Bydgoszcz 2PN 1962 1 75 [2]
konurbacja górnośląska WPK 1962–1963 11 701–711 [3]
Warszawa PN 1962–1963 11 0-601–0-611 [4]
Łączna liczba: 23

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. MKM 101: WAGONY TYPU PN. tramwar.pl. [dostęp 2019-07-04].
  2. Konstal N #75 (pol.). phototrans.eu. [dostęp 2018-12-22].
  3. Konstal WPK (pol.). phototrans.eu. [dostęp 2018-12-22].
  4. Konstal PN (pol.). tramwar.pl. [dostęp 2018-12-22].