Krzysztof Piesiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Piesiewicz
Krzysztof Piesiewicz VII kadencja Kancelaria Senatu.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 października 1945
Warszawa
Przewodniczący Ruchu Społecznego
Okres od 28 kwietnia 2002
do 3 kwietnia 2004
Przynależność polityczna Ruch Społeczny
Poprzednik Mieczysław Janowski

Krzysztof Marek Piesiewicz (ur. 25 października 1945 w Warszawie) – polski prawnik, adwokat, polityk, scenarzysta filmowy, senator II, IV, V, VI i VII kadencji (1991–1993, 1997–2011).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność zawodowa i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Wnuk Edwarda Szerękowskiego, przedwojennego leśnika, polityka BBWR i burmistrza Dobromila[1], syn Mariana i Anieli Piesiewiczów, brat Witolda[1]. W 1970 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył aplikację sądową i adwokacką. W 1973 rozpoczął praktykę adwokacką. W okresie stanu wojennego występował w procesach działaczy NSZZ „Solidarność” (m.in. Huty Warszawa, Ursusa, Komisji Krajowej oraz Radia „Solidarność”). Był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców ks. Jerzego Popiełuszki. 22 lipca 1989 82-letnia matka Krzysztofa Piesiewicza, Aniela, została zamordowana; jej ciało skrępowano w taki sposób, jak skrępowano Jerzego Popiełuszkę[2]. Był również obrońcą w sprawie pułkownika Ryszarda Kuklińskiego.

Był wieloletnim członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie, wykładowcą i członkiem komisji egzaminacyjnej dla aplikantów adwokackich, wiceprzewodniczącym Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej. Był również ekspertem Regionu Mazowsze „Solidarności” oraz samorządu adwokackiego (ds. legislacyjnych), współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami Patronat (rozwiązanego po wprowadzeniu stanu wojennego). Od 2002 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[3].

Działalność kulturalna[edytuj | edytuj kod]

Jest współautorem scenariuszy filmowych do 17 filmów Krzysztofa Kieślowskiego, m.in. Bez końca, Dekalog, Podwójne życie Weroniki, Trzy kolory; scenariusze te wielokrotnie nagradzano, m.in. europejską nagrodą filmową Felix (1989), na festiwalach w Cannes, San Sebastián, Wenecji, Berlinie, Gdańsku, a scenariusz filmu Trzy kolory. Czerwony otrzymał nominację do Oscara. Scenariusze przetłumaczono na 10 języków i wydano w formie książkowej (Dekalog, 1989). Po śmierci Krzysztofa Kieślowskiego jego scenariusze ekranizowali inni reżyserzy, m.in. Tom Tykwer (Niebo)[4].

Członek instytucji i organizacji zajmujących się kulturą, m.in. Amerykańskiej Akademii Filmowej, Rady Etyki Mediów, Rady Programowej Telewizji Polskiej S.A., rady programowej Studium Generale Europa przy Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Publikował w wielu tygodnikach i miesięcznikach.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. zaangażował się w działalność polityczną. Był m.in. członkiem naczelnej rady politycznej Porozumienia Centrum i z ramienia tej partii zasiadał w Senacie II kadencji (1991–1993). Pełnił wówczas funkcję wiceprzewodniczącego senackiej Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej. Ponownie został wybrany do Senatu IV kadencji w 1997 z listy AWS (wiceprzewodniczący Komisji Praw Człowieka i Praworządności) i do Senatu V kadencji z listy komitetu Blok Senat 2001, którego był jednym z pomysłodawców. Był związany z Ruchem Stu, a od końca lat 90. należał do Ruchu Społecznego AWS, od 2002 do 2004 był ostatnim przewodniczącym tej partii (po przemianowaniu jej na Ruch Społeczny). Był inicjatorem utworzenia Partii Centrum, którą założył w 2004 wspólnie ze Zbigniewem Religą, jednak ostatecznie nie przystąpił do tego ugrupowania.

W 2005 został wybrany na senatora VI kadencji w okręgu warszawskim z ramienia Platformy Obywatelskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz piąty uzyskał mandat senatorski, otrzymując 547 479 głosów.

W grudniu 2009 Krzysztof Piesiewicz zawiesił swoje członkostwo w klubie parlamentarnym PO w związku z zamierzeniami prokuratora co do przedstawienia mu zarzutów m.in. posiadania środków odurzających[5]. Wobec nieuchylenia mu immunitetu postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało umorzone[6]. W wyborach parlamentarnych w 2011 nie ubiegał się o reelekcję.

Po wygaśnięciu mandatu zostały mu przedstawione zarzuty popełnienia przestępstw związanych z narkotykami. W grudniu 2013 sąd rejonowy uniewinnił go od popełnienia wszystkich siedmiu zarzucanych mu czynów. Na skutek apelacji sąd okręgowy w maju 2014 uchylił zaskarżony wyrok w odniesieniu do trzech czynów i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania[7].

W 2013 ukazał się w formie książkowej wywiad rzeka z Krzysztofem Piesiewiczem pt. Skandalu nie będzie, autorstwa Michała Komara[8][9][10].

Filmografia (scenariusz)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Michał Komar, Krzysztof Piesiewicz: Skandalu nie będzie. Warszawa: Czerwone i Czarne, 2013. [dostęp 27 marca 2015].
  2. W służbie zbrodni. „Newsweek” nr 17/05. [dostęp 11 grudnia 2013].
  3. Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 11 grudnia 2013].
  4. Niebo w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.). [dostęp 11 grudnia 2013].
  5. Piesiewicz zawiesił członkostwo w klubie parlamentarnym PO. wp.pl, 15 grudnia 2009. [dostęp 11 grudnia 2013].
  6. Piesiewicz wraca do Senatu. Dochodzenie będzie umorzone. tokfm.pl, 7 marca 2010. [dostęp 11 grudnia 2013].
  7. Ruszył ponowny proces Krzysztofa Piesiewicza. wp.pl, 13 stycznia 2015. [dostęp 27 marca 2015].
  8. Skandalu nie będzie. cyfroteka.pl. [dostęp 27 marca 2015].
  9. Skandalu nie będzie. czerwoneiczarne.pl. [dostęp 27 marca 2015].
  10. „Skandalu nie będzie”. Debiut książki Krzysztofa Piesiewicza. 21 października 2013. [dostęp 27 marca 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]