Trzy kolory. Niebieski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzy kolory: Niebieski
Trois couleurs: Bleu
Gatunek dramat
Rok produkcji 1993
Data premiery 1 września 1993
Kraj produkcji  Francja
 Polska
 Szwajcaria
Język francuski
Czas trwania 94 min
Reżyseria Krzysztof Kieślowski
Scenariusz Krzysztof Piesiewicz
Krzysztof Kieślowski
Główne role Juliette Binoche
Benoît Régent
Muzyka Zbigniew Preisner
Zdjęcia Sławomir Idziak
Scenografia Claude Lenoir
Kostiumy Virginie Viard
Naima Lagrange
Montaż Jacques Witta
Produkcja Marin Karmitz
Wytwórnia MK2 Productions SA
CED Productions
France 3
CAB Production Lozanna
Studio Filmowe „Tor”
Kontynuacja Trzy kolory. Biały (1993)

Trzy kolory. Niebieski (fr. Trois couleurs: Bleu) – film psychologiczny z 1993 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, zrealizowany w koprodukcji francusko-polsko-szwajcarskiej na podstawie scenariusza napisanego przez reżysera wspólnie z Krzysztofem Piesiewiczem. Niebieski jest pierwszą częścią trylogii Trzy kolory, w skład której wchodzą także Trzy kolory. Biały (1993) oraz Trzy kolory: Czerwony (1994). Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw francuskiej flagi i haseł Wielkiej Rewolucji Francuskiej: wolność, równość, braterstwo.

Bohaterką Niebieskiego jest młoda kobieta, Julie (Juliette Binoche), która traci w wypadku samochodowym swoją córkę oraz męża-kompozytora, Patrice'a (Huques Quester). Po wypadku Julie stara się unikać wszelkich bodźców, które przypominają jej o tragedii. Jednakże gdy dowiaduje się o tym, że mąż zdradzał ją z kochanką spodziewającą się dziecka, decyduje się przejąć ponownie odpowiedzialność za swoje życie i dokończyć dzieło muzyczne Patrice'a.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Młoda kobieta, Julie, traci w wypadku samochodowym swego męża Patrice'a i jedyną córkę. Jej mąż przed śmiercią komponował utwór muzyczny na cześć jednoczącej się Europy. Pogrążona w rozpaczy Julie porzuca swoje dotychczasowe życie, zostawiając luksusowy dom na prowincji i przenosząc się do mieszkania w Paryżu, nie podaje jednak nikomu nowego adresu. Spośród rzeczy z dawnego domu Julie zabiera tylko sznur niebieskich szklanych kulek wiszących w pokoju córki. Mimo że spędza noc z zakochanym w niej współpracownikiem męża Olivierem, nie widuje nikogo, z wyjątkiem swej sklerotycznej matki, które jej nie rozpoznaje[1].

Julie postanawia żyć z dnia na dzień: chodzi do kawiarni, pływa w basenie, zawiera znajomość z prostytutką, która jest jej nową sąsiadką. Jednakże nie chce się angażować i próbuje zapomnieć o traumatycznym wydarzeniu. Pustą egzystencję Julie przerywa wiadomość, iż nie była ona jedyną kobietą w życiu swego męża. Dawna przyjaciółka Patrice'a, jego dawna kochanka, jeszcze przed wypadkiem zaszła z nim w ciążę. Julie spotyka się z nią i przekazuje jej dom, który był bliski sprzedaży. Jednocześnie decyduje się dokończyć dzieło swojego męża, opracowując i finalizując jego utwór muzyczny[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rok Festiwal/instytucja Nagroda[1] Odbiorca
1993 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złoty Lew Krzysztof Kieślowski
Nagroda za zdjęcia Sławomir Idziak
Nagroda Katolickiego Biura Filmowego Krzysztof Kieślowski
Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w Los Angeles Nagroda za muzykę Zbigniew Preisner
Pismo „Film Złota Kaczka Krzysztof Kieślowski
1994 Francuska Akademia Sztuki Filmowej Cezar za montaż Jacques Witta
Cezar za udźwiękowienie Jean-Claude Laureux

William Flageollet

Cezar za pierwszoplanową rolę kobiecą Juliette Binoche
Tarnowska Nagroda Filmowa Wyróżnienie pozaregulaminowe Zbigniew Preisner
Nagroda publiczności Krzysztof Kieślowski

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Trois Couleurs: Bleu (Bande Originale Du Film)
Ścieżka dźwiękowa Zbigniewa Preisnera
Wydany 1993
Nagrywany Studio S-4, Warszawa
Gatunek muzyka poważna, muzyka filmowa
Wydawnictwo Virgin
Oceny
Album po albumie

Trois Couleurs: Bleu (Bande Originale Du Film) – muzykę do filmu skomponował Zbigniew Preisner. Nagrania ukazały się w 1993 roku nakładem wytwórni muzycznej Virgin. Kompozycje zostały zarejestrowane w warszawskim Studio S-4. W 1996 roku płyta uzyskała w Polsce status platynowej[3].

Lista utworów

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[4].

  1. „Song For The Unification Of Europe (Patrice’s Version)” – 5:13
  2. „Van Den Budenmayer – Funeral Music (Winds)” – 2:02
  3. „Julie – Glimpses Of Burial” – 0:30
  4. „Reprise – First Appearance” – 0:34
  5. „The Battle Of Carnival And Lent” – 0:56
  6. „Reprise – Julie With Olivier” – 0:49
  7. „Ellipsis 1" – 0:20
  8. „First Flute” – 0:50
  9. „Julie – In Her Own Apartment” – 1:45
  10. „Reprise – Julie On The Stairs” – 1:05
  11. „Second Flute” – 1:16
  12. „Ellipsis 2" – 0:20
  13. „Van Den Budenmayer – Funeral Music (Organ)” – 1:59
  14. „Van Den Budenmayer – Funeral Music (Full Orchestra)” – 1:47
  15. „The Battle Of Carnival And Lent II” – 0:42
  16. „Reprise – Flute (Closing Credits Version)” – 2:19
  17. „Ellipsis 3" – 0:22
  18. „Olivier’s Theme – Piano” – 0:36
  19. „Olivier And Julie – Trial Composition” – 2:01
  20. „Olivier’s Theme – Finale” – 1:38
  21. „Bolero – Trailer For „Red” Film” – 1:08
  22. „Song For The Unification Of Europe (Julie’s Version) (Film)” – 6:48
  23. „Closing Credits” – 2:04
  24. „Reprise – Organ” – 1:09
  25. „Bolero – „Red” Film” – 1:28

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Trzy kolory: Niebieski w bazie filmpolski.pl
  2. Zbigniew Preisner – Trois Couleurs: Bleu (Bande Originale Du Film) (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2013-11-15].
  3. ZPAV: platynowe płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2013-11-15].
  4. Zbigniew Preisner – Trois Couleurs: Bleu (Bande Originale Du Film) (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2013-11-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]