Kuna domowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kuna domowa
Martes foina[1]
(Erxleben, 1777)
Kuna domowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Rodzaj kuna
Gatunek kuna domowa
Podgatunki
  • M. f. bosniaca Brass, 1911
  • M. f. bunites (Bate, 1906)
  • M. f. foina (Erxleben, 1777)
  • M. f. intermedia (Severtzov, 1873)
  • M. f. kozlovi (Severtzov, 1873)
  • M. f. mediterranea (Barrett-Hamilton, 1898)
  • M. f. milleri Festa, 1914
  • M. f. nehringi (Satunin, 1906)
  • M. f. rosanowi Martino & Martino, 1917
  • M. f. syriaca (Nehring, 1902)
  • M. f. toufoeus (Hodgson, 1842)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kuna domowa[3], kamionka[4][5] (Martes foina) – synantropijny gatunek niewielkiego ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych.

Kuna domowa na balkonie, obserwowana przez kota
Tropy kuny w skokach, prawdopodobnie kamionki. Las Bemowski

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Występuje w niemal całej Europie oraz w strefie klimatu umiarkowanego Azji, aż po Himalaje i Chiny. W Europie jest spotykana od północnej Danii po zachodnią Hiszpanię i – na południe – po Włochy i niektóre wyspy na Morzu Śródziemnym i Egejskim. W Polsce występuje na całym obszarze kraju, zwykle w okolicach ludzkich siedzib, ruinach, lasach, a także w centrach dużych miast. W stanie Wisconsin w USA zaadaptowała się do warunków naturalnych mała populacja kun domowych, które zostały tam sprowadzone jako zwierzęta domowe.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Szkielet

Podobnie jak większość małych łasicowatych charakteryzuje się wydłużonym ciałem i krótkimi nogami. Sierść brązowa, na piersi biała rozwidlona plama; jej rozwidlenia sięgają aż do nasady przednich łap zwierzęcia. Jest to najprostszy sposób odróżnienia kuny domowej od kuny leśnej (Martes martes), która wprawdzie też ma łatę na piersi, ale żółtą i nie rozwidloną. W odróżnieniu od kuny leśnej, kuna domowa ma nagie opuszki palców i stóp.

Rozmiary[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała: 45-53 cm
  • długość ogona: 25-30 cm
  • masa ciała: 1,1-1,5 kg (samice nieznacznie mniejsze od samców)

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się gryzoniami, ptakami i ich jajami, żabami i owadami. Dość duży udział w jej diecie mają owoce. W jaskiniach poluje na nietoperze. W zabudowaniach gospodarskich tępi szczury i myszy, wyrządza jednak również szkody wśród drobiu. Na wspólnych stanowiskach konkuruje z kuną leśną.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres rui kamionki przypada na lipiec i sierpień, ciąża przedłużona trwa długo, nawet 9 miesięcy. Ruja dodatkowa przypada na styczeń i luty. Młode rodzą się ślepe, w liczbie od 2 do 8. Ssą mleko ok. 3 miesięcy. Dojrzałość płciową osiągają po 2 latach.

Długość życia[edytuj | edytuj kod]

Kuna domowa żyje średnio 8-10 lat. Jej naturalnymi wrogami są wilki, psy i lisy, a także borsuk.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 11 podgatunków kuny domowej[6][3]:

  • M. foina bosniaca
  • M. foina bunites
  • M. foina foinakuna domowa
  • M. foina intermediakuna kaszmirska
  • M. foina kozlovi
  • M. foina mediterranea
  • M. foina milleri
  • M. foina nehringi
  • M. foina rosanowi
  • M. foina syriaca
  • M. foina toufoeus

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Martes foina, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Tikhonov, A., Cavallini, P., Maran, T., Krantz, A., Herrero, J., Giannatos, G., Stubbe, M., Libois, R., Fernandes, M., Yonzon, P., Choudhury, A., Abramov, A. & Wozencraft C. 2008. Martes foina. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-19]
  3. 3,0 3,1 Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 157. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 155, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Piotr Sumiński, Jacek Goszczyński, Jerzy Romanowski: Ssaki drapieżne Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1993, s. 194. ISBN 83-09-01483-X.
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Martes foina. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 3 września 2009]