Léon Degrelle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Léon Degrelle
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1906
Bouillon
Data i miejsce śmierci 31 marca 1994
Malaga
Zawód polityk, przedsiębiorca
Narodowość Belg

Léon Degrelle (ur. 15 czerwca 1906 w Bouillon w Belgii, zm. 31 marca 1994 w Maladze w Hiszpanii) – belgijski polityk o poglądach nacjonalistyczno-faszystowskich[1], kolaborant Niemiec nazistowskich.

Oficer SS (wojnę zakończył w stopniu SS-Standartenführer d. R. Waffen-SS), w czasie II wojny światowej dowodził 28 Ochotniczą Dywizją Grenadierów Pancernych SS „Wallonien” walczącą u boku armii niemieckiej na froncie wschodnim. Po wojnie znaczący działacz neofaszystowski. Głosiciel kłamstwa oświęcimskiego i negator holocaustu[2].

W ostatnich dniach wojny przedostał się do Hiszpanii, gdzie przebywał do końca życia. Zmarł w wieku 87 lat w szpitalu San-Antonio-Park w Maladze.

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo i młodość[edytuj]

Urodził się w rodzinie katolickiej, ojciec był właścicielem browaru. Ukończył szkołę średnią w Namur prowadzoną przez jezuitów i kontynuował naukę na wydziale prawa Uniwersytetu w Louvain, gdzie aktywnie działał w Akcji Katolickiej. W tym okresie duży wpływ na Degrelle'a wywarł Charles Maurras, twórca francuskiej szkoły nacjonalizmu integralnego.

Działalność polityczna[edytuj]

W 1930 r. wyjechał do Meksyku ogarniętego powstaniem Cristeros, gdzie napisał serię artykułów o prześladowaniach katolików. Po powrocie do Belgii władze kościelne powierzyły mu stanowisko dyrektora katolickiego wydawnictwa Christus Rex. W 1935 r. założył ruch nacjonalistyczny Christus Rex. W 1936 r. Rex uzyskał 11,5% głosów w wyborach do belgijskiego parlamentu. Przed wybuchem wojny Degrelle nawiązał kontakty międzynarodowe i m.in. uczestniczył jako gość na zjeździe NSDAP.

Pod okupacją[edytuj]

Léon Degrelle wręczający odznaczenia żołnierzom 1. walońskiej dywizji SS. Charleroi, Belgia, 1 kwietnia 1944 r.

Po wkroczeniu w maju 1940 r. wojsk niemieckich do Belgii, Degrelle został aresztowany z pogwałceniem immunitetu parlamentarnego przez służby specjalne i wydany w ręce Francuzów. Po uwolnieniu powrócił do Belgii i rozpoczął rozmowy z okupantem na temat utrzymania jej jedności państwowej. Po utworzeniu w lipcu 1941 r. Legionu Walońskiego w ramach Wehrmachtu wyruszył jako ochotnik w stopniu szeregowca[3] na front wschodni. Brał udział w walkach nad Dnieprem i w bitwie pod Czerkasami. W 1945 r. 28 Ochotnicza Dywizja Grenadierów Pancernych SS „Wallonien” została rozbita na Pomorzu, a Degrelle trafił wraz z niedobitkami do Berlina. Wielokrotnie ranny podczas walk, Degrelle zakończył wojnę w stopniu SS-Standartenführera d. R. der Waffen-SS (odpowiednik polskiego pułkownika). Odznaczony wieloma odznaczeniami hitlerowskimi, w tym Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z liśćmi dębowymi (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes zum Eichenlaub). Wręczając mu to odznaczenie, na początku 1945 roku, Adolf Hitler powiedział: gdybym miał syna, chciałbym by był taki jak Ty. Za kolaborację z hitlerowskimi Niemcami w listopadzie 1944 r. skazany zaocznie przez belgijski sąd na karę śmierci.

Na emigracji[edytuj]

Bezpośrednio po zakończeniu działań wojennych zbiegł do Danii, a następnie do Norwegii, która w tym czasie była jeszcze pod okupacją niemiecką. Dzięki Albertowi Speerowi otrzymał do dyspozycji samolot typu Heinkel He 111. Podczas lądowania na plaży w San Sebastián w północnej Hiszpanii samolot uległ zniszczeniu, a Degrelle odniósł poważne obrażenia[4]. Frankistowskie władze odmówiły ekstradycji powołując się na zły stan jego zdrowia. Po zaaranżowanej ucieczce ze szpitala zamieszkał pod przybranymi nazwiskami Juan Munoz oraz Leon Jose de Ramirez Reina w Madrycie, gdzie prowadził życie przedsiębiorcy. Siedmiokrotnie usiłowano go zabić lub porwać. Jeszcze w roku 1954 próbował wrócić do kraju i oczyścić się z zarzutów na nim ciążących, władze belgijskie odmówiły jednak powtórzenia procesu. Do końca życia pozostał na emigracji, zmarł w Hiszpanii 31 marca 1994.

Twórczość[edytuj]

Awaryjne lądowanie Degrelle'a w San Sebastián

Jest autorem między innymi następujących książek:

Publikacje w języku angielskim:

Przypisy

  1. A. Meller określa jego postawę mianem „nacjonalizmu integralnego”, zob. tegoż, „Sztuka pod dyktaturą” Jerzego Waldorff a – szkic o relacjach między faszyzmem a kulturą na przykładzie Włoch, „Historia i Polityka”, 2009-2010, nr 2-3 (9-10), s. 106.
  2. Léon Degrelle, le dernier fasciste, Jean-Marie Frérotte, Bruxelles, Paul Legrain, 1987
  3. Za francuską i angielską Wikipedią. Patrz też: Leon Degrelle, „Front wschodni. 1941–1945”
  4. Degrelle. Les années de collaboration. 1940–1944 : le Rexisme de guerre, Martin Conway, Ottiginies Louvain-La-Neuve, Quorum, 1994, p. 303