To jest dobry artykuł

Maciej Terlecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciej Terlecki
Data i miejsce
urodzenia
9 marca 1977
Pruszków, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 177 cm
Kariera juniorska
1989–1992 Znicz Pruszków
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1992–1993
1993–1994
1994–1997
1997–1999
2001
2001
2002
2002–2003
2003–2004
2004
2004–2005
2006
2006–2007
2007
2008
Polonia Warszawa
RSC Anderlecht
ŁKS Łódź
Widzew Łódź
Orlen Płock
Ruch Chorzów
Stomil Olsztyn
Widzew Łódź
Wisła Płock
Pogoń Szczecin
Radomiak Radom
Polonia Warszawa
Radomiak Radom
Pelikan Łowicz
Milan Milanówek
3 (0)
0 (0)
62 (7)
67 (6)
4 (0)
2 (0)
12 (4)
24 (0)
17 (1)
8 (0)
32 (9)
4 (0)

12 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)





1999
 Polska U-15
 Polska U-16
 Polska U-17
 Polska U-19
 Polska U-21
 Polska





1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2008
2011–2013
Milan Milanówek
GLKS Nadarzyn

Maciej Terlecki (ur. 9 marca 1977 w Pruszkowie) – polski piłkarz, mistrz Europy w 1993 w kategorii U-16. Jednokrotny reprezentant kraju (mecz z Nową Zelandią w 1999). Syn Stanisława Terleckiego.

Wychowanek Znicza Pruszków. W wieku 15 lat przeprowadził się z rodzinnego miasta do Warszawy i grał w II-ligowej Polonii. Młody pomocnik był czołowym zawodnikiem młodzieżowej reprezentacji Polski, która zdobyła mistrzostwo Europy i była 4. na mistrzostwach Świata. Terlecki po tych sukcesach wyjechał do RSC Anderlecht, ale niepowodzenie w nowym klubie zmusiło go do powrotu do kraju. Trafił do ŁKS-u. Po 2,5 roku przeniósł się do Widzewa, gdzie został nieprzychylnie powitany przez część kibiców. Szybko jednak przekonał ich o swoich umiejętnościach piłkarskich. W 1998 roku z drużyną wywalczył tytuł wicemistrza Polski.

Z powodu zaległości finansowych opuścił Widzew zimą 2000 roku i powrócił do grania w piłkę dopiero po półrocznej przerwie. Został graczem Orlenu Płock, ale miał spore zaległości treningowe i nadwagę, dlatego nie grał zbyt często. Kolejny sezon rozpoczął w Ruchu Chorzów, jednak dalej nie prezentował swoich dawnych umiejętności. Dopiero po przyjściu do Stomilu Olsztyn Terlecki odbudował formę i był jednym z najlepszych piłkarzy tej drużyny w rundzie wiosennej. Kiedy jego drużyna spadła do II ligi, postanowił poszukać nowego pracodawcy. Szybko ofertę piłkarzowi złożyli działacze Widzewa i równie szybko Terlecki przystał na warunki łódzkiej drużyny. Po sezonie przeszedł do Wisły Płock, a następnie przez pół roku grał w Pogoni Szczecin. Wiosną 2005 roku przeszedł do Radomiaka, któremu pomógł utrzymać się w II lidze. Następnie reprezentował barwy stołecznej Polonii i rozegrał w niej swój ostatni 200. mecz w najwyższej klasie ligowej. Karierę piłkarską kończył w niższych ligach. Przez krótki okres pełnił również funkcję trenera.

Uznawany za jeden z najbardziej zmarnowanych talentów w polskiej piłce nożnej[1][2][3].

Dzieciństwo i rodzina[edytuj]

Urodził się 9 marca 1977 roku w Pruszkowie jako drugi syn Stanisława i Ewy Terleckich. Ma dwóch braci: Tomasza (ur. 1976) i Stanisława juniora oraz siostrę Annę (ur. 1986). Ojciec Stanisław był piłkarzem reprezentacji Polski. Po tzw. aferze na Okęciu, niechciany w Polsce, zdecydował się na grę zagranicą[4].

W 1981 roku Maciej Terlecki z rodziną wyjechali do Stanów Zjednoczonych i osiedlili się w Pittsburghu. Po 5 latach wrócili do Polski, a 9-letni wówczas Terlecki lepiej mówił po angielsku niż po polsku. Rodzina zamieszkała na Retkini w Łodzi. Po kilku latach przeprowadziła się do Podkowy Leśnej (skąd pochodzi matka Macieja Terleckiego)[5].

Maciej Terlecki ukończył studia dziennikarskie. Żonaty z Izabelą, farmaceutką z Łodzi, z którą ma syna, Antoniego (ur. 2009), oraz Krzysztofa(ur. 2012)[5].

Kariera klubowa[edytuj]

Początki i wyjazd do Anderlechtu[edytuj]

Piłkę nożną zaczął trenować w Zniczu Pruszków. Dodatkowo szkolony był indywidualnie przez ojca, piłkarza, na boisku przyszkolnym w Żółwinie. Jako 15-latek przeprowadził się z Podkowy Leśnej do Warszawy i został zawodnikiem II-ligowej Polonii[6]. 21 listopada 1992 roku w barwach Polonii wystąpił w spotkaniu z Borutą Zgierz, w zespole razem ze swoim ojcem. W tym dniu Maciej Terlecki miał 15 lat i 257 dni i zapisał się jako najmłodszy gracz na zapleczu Ekstraklasy. Był to bezprecedensowy przypadek w historii polskiego futbolu[7].

Po występach na mistrzostwach Europy U-16 otrzymał zaproszenie z Bayernu Monachium. Po paru treningach wzbudził duże zainteresowanie u menadżerów klubu, Uli Hoeneßa i Lothara Matthäusa. Terlecki nie mógł podpisać kontraktu z działaczami niemieckiego zespołu, ponieważ przepisy niemieckiej federacji mówiły, iż zawodnik poniżej 18. roku życia nie może reprezentować barw klubu Bundesligi. Ostatecznie propozycję gry złożył mu RSC Anderlecht, z którym związał się 4-letnią umową[8]. Jako 16-letni zawodnik znalazł się w kadrze meczowej w 2 spotkaniach Ligi Mistrzów, między innymi przeciwko AC Milan[6]. Nie udało mu się jednak zadebiutować w pierwszej drużynie. W 1995 roku po 1,5-rocznych treningach wrócił do Polski.

Zgłosił się do Legii, ale ówcześni mistrzowie Polski nie mieli dla niego miejsca w składzie. Ponadto odrzucił ofertę Feyenoordu Rotterdam, który proponował mu testy. Zdecydował się pojechać na obóz do Szklarskiej Poręby z piłkarzami Lecha Poznań. 18-letni Terlecki trenował tylko tydzień. Nie został zaakceptowany przez graczy poznańskiego klubu i wrócił do domu. – „Nie chcę komentować opinii trenera Szukiełowicza, nie sądzę jednak, bym miał ze sobą problemy – komentował Maciej Terlecki. – Ostatnio było wokół mnie za dużo szumu, potrzebuję spokoju. Chcę polubownie załatwić sprawę z Belgami, ale nie wiem, co oni o tym myślą. Być może dostanę szansę w Anderlechcie. Nie wykluczam też przejścia do innego zespołu[9].

ŁKS Łódź[edytuj]

Wiosną 1995 roku trafił do ŁKS-u Łódź. W polskiej ekstraklasie zadebiutował w 18. kolejce, rozgrywając cały mecz przeciwko Lechowi Poznań. W debiucie w 58. minucie strzelił bramkę, dającą łodzianom wyrównanie. Ostatecznie ŁKS zwyciężył 2:1. Do końca sezonu Terlecki był zawodnikiem wyjściowej "jedenastki" swojej drużyny. Rozegrał 10 spotkań, w tym 6 pełnych. Rozgrywki ligowej zakończył z łódzkim klubem na 7. miejscu[10].

W kolejnym sezonie był jedną z wiodących postaci ŁKS-u. Pierwszą bramkę strzelił w 6. serii spotkań, dającą zwycięstwo 1:0 nad Stalą Mielec. Z kolei w 11. kolejce w wygranym 3:1 meczu z Pogonią Szczecin otworzył wynik, uderzając piłkę z 30 metrów. Futbolówka nabrała rotacji i wpadła pod spojeniem słupka i poprzeczki bramki bronionej przez Radosława Majdana. Trafienie to zostało wybrane bramką roku w 1995, w ramach piłkarskiego telewizyjnego magazynu "Gol", przy ogromnej przewadze głosów[11]. Z łodzianami Terlecki zajął 4. miejsce w klasyfikacji końcowej, tracąc trzy punkty do trzeciego, dającego udział w kwalifikacjach do europejskich pucharów. Rozegrał prawie wszystkie spotkania ligowe. Ponadto 2-krotnie musiał pauzować za kartki[12]. W 1997 roku z ŁKS-em zajął 6. miejsce w lidze. Ostatnim występem Terleckiego w łódzkiej drużynie było spotkanie 33. kolejki, wygrane 5:0 z Wisłą Kraków[13]. Po zakończeniu rozgrywek zdecydował się opuścić zespół.

Widzew Łódź[edytuj]

Jego nowym pracodawcą został ówczesny mistrz Polski, lokalny rywal ŁKS-u – Widzew Łódź, do którego trafił za 600 tys. marek[14]. Terlecki stracił sympatię kibiców z alei Unii, na domiar tego nie został przychylnie powitany w nowym klubie. Na pierwszym sparingu z jego udziałem zebrała się kilkudziesięcioosobowa grupa kibiców, która w sposób wulgarny sugerowała piłkarzowi, żeby wrócił, skąd przyszedł. Było to spowodowane przede wszystkim tym, że Terlecki grając jeszcze w ŁKS-ie niepochlebnie wypowiadał się o Widzewie[15].

Przekonał do swoich umiejętności trenera Franciszka Smudę i stał się podstawowym graczem łódzkiej drużyny. Pierwszego gola dla Widzewa w oficjalnych rozgrywkach strzelił w pierwszym meczu rundy przedwstępnej Ligi Mistrzów, wygranym 2:0 z Neftçi PFK. W II rundzie za silna jednak okazała się AC Parma. W Pucharze UEFA natomiast łódzka drużyna odpadła już w I rundzie, przegrywając z Udinese Calcio. Przed rozpoczęciem sezonu ligowego Terlecki z Widzewem rozegrał mecz o Superpuchar Polski przeciwko Legii Warszawa, z którą przegrał 1:2. Nie zdołał również obronić ze swoim zespołem mistrzostwa kraju, zajmując dopiero 4. miejsce (mistrzem został ŁKS).

W kolejnym sezonie w Pucharze Polski dotarł do półfinału, pokonując kolejno Raków Częstochowa, Groclin Dyskobolię i Aluminium Konin. Odpadł po przegranym dwumeczu z Amiką Wronki po rzutach karnych. Przy stanie 7:8 nie strzelił decydującej "jedenastki", przez co jego drużyna poniosła porażkę[16]. W rozgrywkach ligowych z łodzianami wywalczył wicemistrzostwo Polski, ustępując Wiśle Kraków. Krakowianie zostali jednak ukarani za korupcję, dlatego prawo gry w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów uzyskał Widzew.

Terlecki z łódzkim zespołem rozpoczął rozgrywki w II rundzie kwalifikacyjnej, dwumeczem z mistrzem Bułgarii, Liteksem Łowecz. Pierwszy mecz przegrali 1:4. Podobnie jak w poprzednim spotkaniu rewanżu Terlecki również nie wyszedł w wyjściowej jedenastce. Na początku drugiej połowy zastąpił Marka Citko przy stanie 2:1 dla łodzian. Do końca regulaminowych 90 minut Widzew powiększył przewagę o dwa gole, a dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia. Terlecki, wybrany przez szkoleniowca Grzegorza Latę na piątego wykonawcę rzutu karnego, przy stanie 2:2 pokonał bramkarza Witomira Wutowa, dzięki czemu jego zespół awansował do III rundy eliminacyjnej. Łodzianie odpadli jednak, przegrywając rywalizację z ACF Fiorentina. W spotkaniu rewanżowym Maciej Terlecki został uznany najlepszym graczem Widzewa przez gazetę "Express Ilustrowany" (zagrał na pozycji obrońcy, zastępując Tomasza Łapińskiego)[17]. Z kolei rozgrywki Pucharu UEFA łodzianie zakończyli w II rundzie.

Klub był jednak dłużny wobec Terleckiego. Sam zawodnik otwarcie zaprotestował przeciwko nie wypłacaniu mu premii, odmawiając wyjazdu na ligowy mecz z olsztyńskim Stomilem 7 listopada 1999 roku. Od tej pory zawodnik nie umiał dojść do porozumienia z działaczami klubowymi. Po przegranym meczu 30 października 1999 z Pogonią Szczecin przestał pojawiać się na treningach, przez co został zawieszony[18]. Odszedł z Widzewa w lutym 2001 roku, po tym jak prawie rok nie grał i nie trenował[19].

Powrót na boiska[edytuj]

Po półrocznej przerwie powrócił do grania w piłkę. Odbył treningi ze Śląskiem Wrocław, ale ostatecznie został graczem Orlenu Płock. Miał spore zaległości treningowe i nadwagę, dlatego nie grał zbyt często. Wystąpił jedynie w 4 spotkaniach ligowych rundy wiosennej (2000/01), a jego zespół spadł do II ligi. Potem przez pół roku był zawodnikiem chorzowskiego Ruchu, ale i tam nie mógł odbudować swoich umiejętności[20].

W 2002 roku przeszedł do broniącego się przed spadkiem Stomilu Olsztyn. Odbudował formę i był jednym z najlepszych piłkarzy swojej drużyny. W grupie spadkowej jego zespół odniósł jednak jedynie 2 zwycięstwa, na skutek czego zajął ostatnią pozycję w tabeli i tym samym został zdegradowany do II ligi. Ostatnie 5 meczów to porażki olsztyńskich piłkarzy, w których zazwyczaj Terlecki uzyskiwał honorowe trafienia. Wcześniej strzelił bramkę zespołowi RKS Radomsko, dając remis olsztynianom. Gol ten został nominowany w kategorii bramka roku w plebiscycie "Piłkarskie Oskary", organizowanych przez Canal+ i PZPN[21].

Po spadku olsztyńskiej drużyny kontrakt Terleckiego stracił ważność. Przed kolejnym sezonem porozumiał się z działaczami Widzewa. W tym czasie o piłkarza starała się również Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski[14]. W rozgrywkach o mistrzostwo kraju z łódzkim klubem zajął dalekie 9. miejsce, a w Pucharze Polski dotarł do półfinału. Widzew nie wyraził chęci przedłużenia kontraktu, więc piłkarz szybko znalazł nowego pracodawcę. W sezonie 2003/04 reprezentował barwy płockiej Wisły, do której wrócił po 3 latach. W nowej drużynie nie miał jednak stałego miejsca w wyjściowym składzie. W zespole z Płocka rozegrał większość meczów ligowych. Zajął z nią 5. miejsce w klasyfikacji końcowej. Terlecki uczestniczył również w kwalifikacjach do Pucharu UEFA[22].

Po roku podpisał 3-letni kontrakt z Pogonią Szczecin. Jesienią wystąpił w niej zaledwie w 8 spotkaniach, a po zakończeniu rundy jesiennej klub zrezygnował w piłkarza. Będąc jeszcze zawodnikiem Pogoni, nawiązał kontakt z trenerem Mieczysławem Broniszewskim, który wówczas prowadził GKS Katowice. Po odejściu ze Szczecina Terlecki planował przenieść się do Katowic, ale Broniszewski przestał pracować w katowickim klubie. W międzyczasie otrzymał kilka propozycji z innych klubów występujących w ekstraklasie. Pojawiła się również oferta ze Stanów Zjednoczonych, ale zrezygnował z dalekiego wyjazdu. Kiedy okazało się, że trener Broniszewski rozpoczął pracę w II-ligowym Radomiaku, temat ich współpracy powrócił. Ze względu na osobę szkoleniowca pojawił się w Radomiu. Terlecki pomógł utrzymać się radomskiej drużynie w II lidze, a po jego 2 bramkach Radomiak pokonał w barażach 3:0 Tłoki Gorzyce. Klub opuścił w rundzie wiosennej następnego sezonu, kiedy jego drużyna zajmowała 8. miejsce w tabeli[23][24][25].

Ostatni mecz w ekstraklasie[edytuj]

W styczniu 2006 roku wraz z Markiem Citką podpisał kontrakt z broniącą się przed spadkiem do II ligi Polonią Warszawa. Głównym zadaniem stawianym przed nowymi zawodnikami było uniknięcie bezpośredniej degradacji. W tym celu stołeczny klub sprowadził doświadczonych, obeznanych w ligowych realiach graczy. Maciej Terlecki nie sprawdził się w pierwszych meczach, więc później występował w drużynie rezerw. W 30. kolejce rozegrał swój 200. mecz w ekstraklasie (porażka 0:1 z Zagłębiem Lubin). Po spadku Polonii do II ligi wrócił do Radomiaka, który z kolei nie utrzymał się na zapleczu ekstraklasy[25][26][27].

Z III-ligową drużyną Terlecki dotarł do 1/4 finału Pucharu Polski, gdzie lepsza okazała się już Cracovia. Wcześniej po jego bramkach radomianie wyeliminowali kolejno I-ligowe zespoły Odry Wodzisław (1:0) i ŁKS-u Łódź (1:0)[28].

W rundzie jesiennej sezonu 2007/08 grał II lidze w Pelikanie Łowicz. Karierę piłkarską kończył na boiskach klasy okręgowej jako grający trener Milanu Milanówek[6].

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

Maciej Terlecki był reprezentantem Polski w każdej kategorii wiekowej. Do reprezentacji U-15 trafił w 1992 roku. Z kolei kadrą U-16 zdobył mistrzostwo Europy. Był wtedy głównym rozgrywającym reprezentacji i po turnieju został uznany za najlepszego gracza zespołu. W pierwszy meczu po jego bramce Polacy zremisowali ze Szwajcarią 1:1. Później pokonali Islandię 2:0 i Irlandią Północną 1:0. Po wyjściu z grupy zwyciężyli Belgię i Francję, a w finale okazali się lepsi od Włochów[29].

W tym samym roku Terlecki z reprezentacją U-17 zajął 4. miejsce na Mistrzostwach Świata w Japonii. Po zwycięstwie w grupie Polska pokonała ćwierćfinale Stany Zjednoczone 3:0. Terlecki w 39. minucie otworzył wynik spotkania. W półfinale za silna okazała się Nigeria, a w meczu o brązowy medal Polacy musieli uznać wyższość drużynie Chile. Terlecki został wybrany do jedenastki gwiazd turnieju[18][30].

Piłkarz był również ostoją kadry olimpijskiej prowadzonej przez Pawła Janasa. Po przegranych meczach barażowych z Turcją Polska nie zakwalifikowała się na mistrzostwa Europy i tym samym na igrzyska olimpijskiej w Sydney[18][31].

Łącznie w młodzieżowych kadrach rozegrał ok. 70 spotkań[6].

W 1999 roku otrzymał powołanie do pierwszej reprezentacji Polski od selekcjonera Janusza Wójcika na towarzyski turniej organizowany w Bangkoku z okazji urodzin króla Tajlandii, Bhumibola Adulyadeja. W polskiej drużynie zadebiutował 16 czerwca 1999 roku w przegranym 0:2 meczu z Brazylią. Rozegrał całe spotkanie, które jednak zostało uznane za nieoficjalne. 3 dni później piłkarz zagrał przeciwko Nowej Zelandii. Podobnie jak w drużynie olimpijskiej wystąpił jako stoper przez pełne 90 minut. Mecz zakończył się bezbramkowo, a po rzutach karnych wygrali Polacy. Był to jedyny oficjalny występ Terleckiego w kadrze narodowej[32][33].

Styl gry i umiejętności[edytuj]

Jako reprezentant Polski na mistrzostwach Europy U-16 wyróżniał się umiejętnościami wśród swoich rówieśników. Potrafił dobrze grać obiema nogami. Ówczesny selekcjoner Andrzej Zamilski powiedział, że miał świetny przegląd pola, był bardzo skoczny i silny fizycznie, jak na swój wiek. Uważał, że wtedy stał się liderem polskiego zespołu[29].

Terlecki najczęściej grał na pomocy, ale jak sam stwierdził, był zawodnikiem uniwersalnym. W reprezentacji olimpijskiej grał jako stoper. W latach 2002-03 w Widzewie pełnił rolę stoper lub defensywnego pomocnika, mimo że wcześniej był ofensywnej pomocy. – "Byłem uniwersalny i chyba trochę mi to zaszkodziło, bo za często pozwalałem sobą „rzucać” po boisku" – oznajmił po zakończeniu kariery Maciej Terlecki[34].

Magazyn Futbol następująco opisuje piłkarza: – "Miał krnąbrny charakter, był też typem indywidualisty, który wszystko chciał robić sam, a tacy piłkarze często zrażają do siebie trenerów – dodaje. Jeździł więc po różnych klubach, gdzie nie poznano się na jego talencie. A przecież umiejętności miał przeogromne. Kiwał dwóch, trzech zawodników. W drużynach juniorskich wszystko zależało od niego"[30].

Statystyki kariery klubowej[edytuj]

Klub Sezon Liga Liga Puchar kraju Inne[35] UEFA Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Polonia Warszawa 1992/93 II liga 3 0 0 0 3 0
RSC Anderlecht 1993/94 Eerste klasse 0 0 0 0 0 0 0 0
1994/95 (j) Eerste klasse 0 0 0 0 0 0 0 0
ŁKS Łódź 1994/95 (w) I liga 10 2 0 0 10 2
1995/96 I liga 26 3 0 0 26 3
1996/97 I liga 26 2 0 26 2
Widzew Łódź 1997/98 I liga 27 4 0 0 1 0 6 1 34 5
1998/99 I liga 27 2 5 0 32 2
1999/00 (j) I liga 13 0 1 0 8 0 22 0
Orlen Płock 2000/01 (w) I liga 4 0 0 0 4 0
Ruch Chorzów 2001/02 (j) I liga 2 0 1 0 1 0 4 0
Stomil Olsztyn 2001/02 (w) I liga 12 4 0 0 12 4
Widzew Łódź 2002/03 I liga 24 0 4 0 28 0
Wisła Płock 2003/04 I liga 17 1 1 1 2 0 20 1
Pogoń Szczecin 2004/05 (j) I liga 8 0 2 1 10 1
Radomiak Radom 2004/05 (w) II liga 14 3 0 0 2 2 16 5
2005/06 (j) II liga 16 4 5 2 21 6
Polonia Warszawa 2005/06 (w) I liga 4 0 0 0 4 0
Radomiak Radom 2006/07 III liga 4 6 2 6
Pelikan Łowicz 2007/08 (j) II liga 12 0 0 0 12 0
Canal+ Warszawa 2010/11 (j) - 1 0 1 0
Ogólnie w karierze 245 29 26 6 4 2 16 1 291 38

Źródła:[36][37][38]

Sukcesy[edytuj]

Widzew Łódź
  • Silver medal with cup.svg 2. miejsce w mistrzostwach Polski w sezonie 1997/98
Reprezentacja Polski
  • Gold medal with cup.svg mistrzostwo Europy U-16 w 1993 roku
  • 4. miejsce na mistrzostwach Świata U-17 w 1993 roku

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

  • Najlepszy piłkarz mistrzostw Europy U-16 w 1993 roku[6]
  • Miejsce w najlepszej jedenastce mistrzostw świata U-17 w 1993 roku[30]
  • Nagroda Specjalna w Plebiscycie Tygodnika Piłka Nożna 1993[39]
  • Bramka Roku 1995 uznana przez Magazyn Piłkarski "Gol"[11]

Kariera trenerska[edytuj]

W 2008 roku został licencjonowanym trenerem. W tymże roku był grającym szkoleniowcem Milanu Milanówek, występującym wówczas w klasie okręgowej. W latach 2011-13 trenował I zespół GLKS Nadarzyn. W sezonie 2012/13 jego piłkarze po nieudanej końcówce zajęli 6. miejsce w klasie okręgowej (w 5 ostatnich kolejkach zdobyli zaledwie 1 punkt)[40].

Komentator telewizyjny[edytuj]

Od 2007 roku jest komentatorem meczów piłkarskich w takich stacjach jak: Canal+, nSport HD i Eurosport[6] Komentował do tej pory mecze m.in. polskiej Ekstraklasy, Ligi Europejskiej[41] czy Pucharu Narodów Afryki[42].

Przypisy

  1. Casus polskiego piłkarza (pol.). sportall.pl. [dostęp 2012-08-29].
  2. 25. najbardziej zmarnowanych talentów w polskim futbolu (pol.). magazynfutbol.pl. [dostęp 2012-08-29].
  3. Terlecki o derbach Łodzi: Kiedyś derby były lepsze. Zmieniło się wszystko (pol.). ekstraklasa.net. [dostęp 2012-08-29].
  4. Stanisław Terlecki, Rafał Nahorny: Pele, Boniek i ja. 2006. ISBN 83-7298-911-7.
  5. a b Znane rody województwa łódzkiego: Terleccy z Lwowa przenieśli się do Łodzi (pol.). polskatimes.pl. [dostęp 2012-08-30].
  6. a b c d e f Szkółka Piłkarska (pol.). avanti2002.com. [dostęp 2013-08-03].
  7. Andrzej Gowarzewski Polonia, Warszawianka, Gwardia. Encyklopedia Piłkarska Fuji. Kolekcja klubów, Katowice 2003, s. 74
  8. Stanisław Terlecki (pol.). czat.wp.pl. [dostęp 2012-08-30].
  9. Maciej Terlecki, talent niezrozumiany (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2012-08-30].
  10. Maciej Terlecki. Sezon 1994/95 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-03].
  11. a b Z „Portowcami” w latach ’90… (pol.). lksfans.pl. [dostęp 2013-08-03].
  12. Maciej Terlecki. Sezon 1995/96 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-03].
  13. Maciej Terlecki. Sezon 1996/97 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-04].
  14. a b Gdzie zagra Maciej Terlecki (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-10)].
  15. Transfery z ŁKS nie zawsze budziły takie emocje (pol.). widzewiak.pl. [dostęp 2013-08-04].
  16. Amica w finale Pucharu Polski... (pol.). reocities.com. [dostęp 2013-08-13].
  17. Rozwiane złudzenia (pol.). reocities.com. [dostęp 2013-08-05].
  18. a b c Marnujące się talenty (pol.). reprezentacja.com.pl. [dostęp 2013-08-04].
  19. Maciej Terlecki piłkarzem Widzewa Łódź (pol.). wp.pl. [dostęp 2013-08-04].
  20. Maciej Terlecki (pol.). widzewiak. [dostęp 2007-05-15].
  21. "Piłkarskie Oscary" – nominacje (pol.). legia.net. [dostęp 2013-08-04].
  22. Maciej Terlecki. Sezon 2003/04 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-09-05].
  23. Maciej Terlecki: "Nie uważam, żebym był gwiazdą" (pol.). pogon.v.pl. [dostęp 2013-09-05].
  24. Maciej Terlecki. Sezon 2004/05 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-09-05].
  25. a b Maciej Terlecki. Sezon 2005/06 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-05].
  26. Maciej Terlecki w Polonii Warszawa (pol.). pogon.v.pl. [dostęp 2013-09-05].
  27. Polonia–Bełchatów 0:0 (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-08-05].
  28. Maciej Terlecki. Sezon 2006/07 (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-08-05].
  29. a b Zamilski: Dzięki dziewczynom mamy wreszcie czwartego do brydża (pol.). pzpn.pl. [dostęp 2013-08-05].
  30. a b c Martwi i pogrzebani (pol.). onet.pl. [dostęp 2013-08-05].
  31. Wagary przy Łazienkowskiej (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2013-08-05].
  32. Poland v Brazil, 16 June 1999 (ang.). 11v11.com. [dostęp 2013-08-13].
  33. Przegląd meczów kadry mocno eksperymentalnej (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-08-13].
  34. M. Terlecki: Miałem dość naszej piłki! (pol.). futbolnews.pl. [dostęp 2013-08-05].
  35. Superpuchar Polski, Puchar ligi i baraże.
  36. Maciej Terlecki (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2013-09-05].
  37. Jak Widzew sprawuje się w Pucharach europejskich? Sprawdź! (pol.). reocities.com. [dostęp 2013-09-05].
  38. Puchar Polski (pol.). reocities.com. [dostęp 2013-09-05].
  39. Historia Plebiscytu Tygodnika Piłka Nożna (pol.). pilkanozna.pl. [dostęp 2013-09-05].
  40. Terlecki nie jest już trenerem GLKS (pol.). pilkanozna.pl. [dostęp 2013-08-08].
  41. Rewanże 1/8 Finału Ligi Europejskiej na żywo w "n" (pol.). media2.pl. [dostęp 2013-08-08].
  42. MACIEJ TERLECKI: NAKOULMA ROZKRĘCIŁ GRĘ (pol.). gornikzabrze.pl.pl. [dostęp 2013-08-08].

Linki zewnętrzne[edytuj]