Stanisław Terlecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Terlecki
Imię i nazwisko Stanisław Andrzej Terlecki
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1955
Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci 28 grudnia 2017
Łódź, Polska
Pozycja lewoskrzydłowy, rozgrywający
Wzrost 176 cm
Kariera juniorska
MOP Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1972–1973
1973–1975
1975–1981
1981–1983
1983
1983–1984
1984
1984–1986
1986–1988
1988–1989
1989–1990
1990
1991–1992
2005
Stal FSO Warszawa
Gwardia Warszawa
ŁKS Łódź
Pittsburgh Spirit (hala)
Golden Bay Earthquakes
New York Cosmos (hala)
New York Cosmos
Pittsburgh Spirit (hala)
ŁKS Łódź
Legia Warszawa
St. Louis Storm (hala)
ŁKS Łódź
Polonia Warszawa
KP Bielany

48 (3)
134 (17)
88 (139)
27 (11)
23 (34)
17 (4)
62 (45)
40 (5)
31 (6)
39 (24)
4 (1)
13 (4)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)


1976–1980
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska U-21
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska U-23
 Polska


29 (7)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1999

2015–2017
Gwardia Warszawa
GLKS Nadarzyn
MOSiR Łódź (młodzież)

Stanisław Andrzej Terlecki (ur. 13 listopada 1955 w Warszawie, zm. 28 grudnia 2017 w Łodzi) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika lub pomocnika.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Warszawie[1] jako najmłodsze z trojga dzieci Teresy i Teofila Terleckich[2]. Jego starszy brat Jerzy zginął tragicznie jako kilkuletni chłopiec, a starsza siostra Anna wyjechała do Australii. Jego rodzice pochodzili z Kresów[2]. Po wojnie rodzina Terleckich osiedliła się w Piastowie. Babcia ze strony matki nazywała się Wiktoria Chamier-Gliszczyńska[2]. Jego dziadek ze strony ojca, Józef, był oficerem w armii austro-węgierskiej[2].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Był wychowankiem szkółki Warszawskiego OZPN (Młodzieżowy Ośrodek Piłkarski), a jego pierwszym klubem była Stal-FSO Warszawa[3].

W 1973 przeszedł do drużyny zza miedzy, Gwardii. Po dwóch latach opuścił Warszawę i przeniósł się do Łódzkiego Klubu Sportowego[3]. W łódzkim zespole grał w I lidze do 1980[4]. W sumie w reprezentacji w latach 1976-1980 rozegrał 29 spotkań[5]. Strzelił w nich 7 goli. Trzy kolejne zdobył w meczach, które nie były uznane za oficjalne (w 1979 z Czechosłowacją i w 1980 z Irakiem - 2)[3].

Uważany za osobę bezkompromisową zarówno na boisku jak i poza nim, co utrudniło mu karierę, a w latach osiemdziesiątych XX w. ostatecznie ją złamało[6]. Nigdy nie zagrał w MŚ w piłce nożnej. Przed rozgrywanymi w Argentynie „złapał” kontuzję, a dwa lata później został odsunięty od reprezentacji po słynnej aferze na Okęciu, w której wstawił się za Józefem Młynarczykiem[6], który miał nie pojechać na zgrupowanie do Włoch, i do kadry już nie wrócił.

W 1981, niechciany w Polsce, wyjechał do USA, gdzie występował w zespołach Golden Bay Earthquakes oraz New York Cosmos[3]. Już po trzydziestce wrócił do kraju i ŁKS. W 1988 został zawodnikiem stołecznej Legii Warszawa, z którą zdobył dwa krajowe puchary. W 1990 ponownie wrócił do ŁKS, tym razem na 4 mecze. W następnym sezonie widniał w kadrze Polonii Warszawa, by zakończyć karierę w 1993. Następnie występował (amatorsko) w drużynie „ADA bis KP Bielany Warszawa”, która w sezonie 2005/2006 grała w warszawskiej klasie A.

W 1999 krótko był trenerem w Gwardii[6]. Pod koniec lat 90. został prezesem i trenerem GLKS Nadarzyn[7][8]. Od 2015 przez dwa i pół roku prowadził zajęcia piłkarskie z dziećmi w ramach umowy z Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji w Łodzi[9].

W 2006 napisał autobiografię Pele, Boniek i Ja opowiadającą o jego życiu i historiach z tego życia wziętych[3].

Bez powodzenia kandydował do Sejmu w 2001 z listy Ligi Polskich Rodzin w okręgu łódzkim i w 2007 z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz do sejmiku województwa mazowieckiego w 2006 z listy Wspólnoty Samorządowej Województwa Mazowieckiego.

Zmarł 28 grudnia 2017 w Łodzi w wieku 62 lat[10].Pochowany na Cmentarzu Wolskim w Warszawie

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Miał czworo dzieci – synów Stanisława, Macieja (również piłkarze) oraz Tomasza i córkę Annę Marię.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Bobakowski (2017-12-28): Gdyby dziś grał w Barcelonie, byłby lepszy od Messiego! Najlepsze cytaty ze Stanisława Terleckiego (pol.). WP SportoweFakty. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  2. a b c d Anna Gronczewska (2015-04-05): Stanisław Terlecki: upadał w swym życiu kilka razy, czy tym razem uda mu się podnieść? (pol.). Dziennik Bałtycki. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  3. a b c d e Nie żyje Stanisław Terlecki. Miał 62 lata (pol.). MSN. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  4. Upadał w swym życiu kilka razy, czy tym... (pol.). Dziennik Bałtycki. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  5. Former Poland footballer Stanisław Terlecki dies aged 62 (ang.). Thenews.pl. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  6. a b c Nie żyje Stanisław Terlecki. Miał 62 lata (pol.). Sport.pl. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  7. Administrator GLKS: Stanisław Terlecki nie żyje (pol.). siatkowka.glksnadarzyn.pl. [dostęp 2018-01-27].
  8. Rafał Nahorny: T JAK TERLECKI. NIEDOKOŃCZONY ALFABET STAŚKA (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2018-01-27].
  9. Roman Kołtoń: Drybler Nikodem, czyli przypowieść o Staszku Terleckim (pol.). polsatsport.pl. [dostęp 2017-12-28].
  10. Dariusz Kuczmera (2017-12-28): Nie żyje Stanisław Terlecki. Wybitny piłkarz ŁKS Łódź i reprezentant Polski miał 62 lata (pol.). Dziennik Bałtycki. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski oraz Zbigniew Mucha i Bożena Lidia Szmel: Legia najlepsza jest... Prawie 100 lat prawdziwej historii, Katowice 2013, str. 356.
  • Gowarzewski Andrzej, Szczepłek Stefan, Szmel Bożena Lidia: Polonia, Warszawianka, Gwardia, Prawdziwa historia trzech klubów. GiA, Katowice, 2003. ISBN 83-88232-06-1.
  • Stanisław Terlecki i Rafał Nahorny: Pele, Boniek i ja, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2006.
  • Andrzej Gowarzewski: Biało-Czerwoni. Dzieje piłkarskiej reprezentacji Polski 1921-2018. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2017. ISBN 978-83-88232-54-1.