Malonowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Malonowo
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Karlino
Wysokość 30 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 142
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-230
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0307224
Położenie na mapie gminy Karlino
Mapa lokalizacyjna gminy Karlino
Malonowo
Malonowo
Położenie na mapie powiatu białogardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu białogardzkiego
Malonowo
Malonowo
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Malonowo
Malonowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Malonowo
Malonowo
Ziemia54°00′29,01″N 15°47′41,29″E/54,008058 15,794803

Malonowo (niem. Mallnow) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Karlino. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 142 mieszkańców.

Wieś wchodząca w skład sołectwa:

Osada wchodząca w skład sołectwa:

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży ok. 7 km na południowy zachód od Karlina, przy drodze krajowej nr 6, w pobliżu rzeki Młynówki, między Kozią Górą a miejscowością Karwin. Posiada zwartą zabudowę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś była własnością starego pomorskiego rodu von Podewils już w 2. poł. XIV wieku i nie zmieniała właścicieli aż do XX wieku. Od XVIII wieku majątki w Malonowie i Koziej Górze były złączone w jednym ręku. Zjednoczenia dokonał około 1726 r. Christian Fredrich von Podewils. Prawdopodobnie rodzina von Podewils, jako właściciele tych dóbr, mieszkali w bardziej reprezentacyjnej siedzibie, w Koziej Górze. Dwór w Malonowie służył jako dom rezydentów lub rządcy majątku. Ostatnią przed wojną właścicielką Malonowa była hrabina Jadwiga Ponińska z domu von Podewils z Koziej Góry.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[1][2]:

  • park z 1880 r., o pow. ok. 2,4 ha rozciąga się na zachód od dworu i obejmuje swoim zasięgiem tereny przy rzece Młynówce. W kształtowaniu układu wykorzystano naturalne warunki, przez co park posiadał cechy założeń krajobrazowych. Tworzy grupę zieleni wysokiej. Położenie na wyższej terasie i skarpie doliny powoduje, że zadrzewienia tworzą tło dla dworu wraz z najbliższym otoczeniem

inne zabytki:

  • dwór jednokondygnacyjny, zbudowany w dwóch fazach. W fazie pierwszej w XVIII wieku wzniesiono na planie prostokąta, parterowy, kryty dachem naczółkowym budynek z ryglówki. Dwór posiadał dziesięcioosiową fasadę zwróconą ku wschodowi i drodze dojazdowej. Przy trzech centralnych osiach fasady istniał ganek, kryty odrębnym dwuspadowym daszkiem. Budynek dwutraktowy z sienią wejściową na osi traktu pierwszego. Na poddaszu posiadał użytkowe pomieszczenia naturalnie doświetlane (okna w szczytach elewacji bocznych). Drewniane gzymsy działowe i opaski okienne dekorowane były ciągłym pasem drobnego ząbkowania. Główny gzyms wieńczący, wykonany został z jednej beli profilowanej (we wklęski i ćwierćwałki}. Kubatura obiektu wynosi 2150 m3 , pow. użytkowa 530 m2). W XIX wieku miała miejsce druga faza budowlana dzieląca się na kilka etapów. Dobudowano przy elewacji frontowej, wschodniej werandę włączając w nią dawny ganek (wzniesiono ją również z ryglówki i pokryła ona tym samym cztery osie dworu). Następnie dobudowano (przy elewacji zachodniej od strony poprzednio istniejącego stawu na rzece Młynówce), dwa murowane z cegły skrzydła boczne (umieszczono w nich dodatkowy pokój mieszkalny oraz kuchnię i pomieszczenia pomocnicze). W elewacji południowej przebito nowe przejście – szeroką arkadę z drewnianym łukiem odciążającym. Po wojnie budynek zamieszkiwany był przygodnie przez Romów. Ostatni mieszkaniec wyprowadził się na początku lat 80. Budynek nie był remontowany. Za dworem, po stronie zachodniej płynie trudno dostępna bardzo porośnięte brzegi) rzeka Młynówka
  • zajazd z 1913 r. murowany, obecnie budynek mieszkalny
  • budynek mieszkalny murowany z początku XX wieku
  • młyn wodny z początku XX wieku murowany, obecnie nieczynny, z zachowanymi urządzeniami spiętrzającymi wodę.

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się świetlica wiejska oraz boisko sportowe.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W Malonowie znajduje się przystanek komunikacji autobusowej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 25.3.13]. s. 3.
  2. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 
  3. „Starostwo Powiatowe”. Białogard.