Marian Kasprzyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Kasprzyk
Marian Kasprzyk (2).jpg
Data i miejsce urodzenia 22 września 1939
Kołomań
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
III miejsce Rzym 1960 boks
(waga lekkopółśrednia)
I miejsce Tokio 1964 boks
(waga półśrednia)
Mistrzostwa Europy
Brąz Belgrad 1961 waga lekkopółśrednia
Marian Kasprzyk
Kopia medalu i autografu w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie.

Marian Krzysztof Kasprzyk (ur. 22 września 1939 w Kołomani koło Kielc) – polski bokser, mistrz olimpijski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Największe sukcesy odniósł na igrzyskach olimpijskich. W Rzymie w 1960, walcząc w kategorii lekkopółśredniej, zdobył brązowy medal. W ćwierćfinale pokonał obrońcę tytułu Wladimira Jengibariana (ZSRR). Nie stanął do walki półfinałowej ze względu na kontuzję.

Na następnych igrzyskach w Tokio w 1964 został mistrzem olimpijskim w wadze półśredniej. W walce finałowej złamał kciuk w pierwszej rundzie, ale mimo to dotrwał do końca, pokonując faworyta turnieju, dwukrotnego (wówczas) mistrza Europy Ričardasa Tamulisa (ZSRR).

W Meksyku w 1968 przegrał pierwszą walkę w wadze półśredniej z Amerykaninem Armandem Munizem, który przegrał w ćwierćfinale, ale potem był cenionym bokserem zawodowym, czterokrotnie walczącym o mistrzostwo świata w wadze półśredniej.

Kasprzyk raz startował w Mistrzostwach Europy. W Belgradzie w 1961 zdobył brązowy medal w wadze lekkopółśredniej.

Startując w Mistrzostwach Polski, zdobył brązowy medal w 1961 w wadze lekkopółśredniej i był wicemistrzem Polski w 1970 w wadze półśredniej.

Wystąpił 9 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 6 walk, 1 remisując i 2 przegrywając.

W swojej karierze stoczył 270 walk, 232 wygrał, 10 zremisował i 28 przegrał.

W latach 1961-1964 był zdyskwalifikowany (początkowo dożywotnio, potem karę złagodzono) ze względu na skazanie na karę więzienia za udział w bójce. Karę uchylono krótko przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio, na które Kasprzyk pojechał (i wygrał) po zaciętej rywalizacji z Leszkiem Drogoszem. Ten fragment życiorysu Kasprzyka został sfabularyzowany w filmie Bokser w reżyserii Juliana Dziedziny, na podstawie scenariusza Bohdana Tomaszewskiego i Jerzego Suszko (1966), w roli głównej wystąpił Daniel Olbrychski.

Był zawodnikiem w latach 1955-1976 Sparty Ziębice (trenowany przez szkoleniowca Józefa Sołdryka[1]), Łabęd[2], Nysy Kłodzko, w czasie największych sukcesów walczył w BBTS Bielsko-Biała, a także Górnika Wesoła i Górnika Pszów. Laureat Nagrody im. Aleksandra Rekszy (1999).

Otrzymał honorowe obywatelstwo gminy Ziębice[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Łukowski: Matka Boża mnie uzdrowiła. wroclaw.gosc.pl, 2014-11-20. [dostęp 2018-07-15].
  2. Wiesław Koszela. Nowy trener pięściarzy Józef Sołdryk: Macie dobrą młodzież, ale cudów w krótkim czasie się nie zrobi. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 23 (279), s. 7, 20-31 sierpnia 1983. 
  3. Słynni bokserzy z Ziębic. ziebice.treespot.pl. [dostęp 2018-07-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]