Ireneusz Paliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ireneusz Paliński
Ireneusz Paliński 1964.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1932
Nużewo, Polska
Data i miejsce śmierci 9 lipca 2006
Warszawa
Dyscypliny podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Złoto Rzym 1960 waga lekkociężka
Brąz Tokio 1964 waga półciężka
Mistrzostwa świata
Złoto Wiedeń 1961 kat. lekkociężka
Srebro Warszawa 1959 kat. lekkociężka
Srebro Budapeszt 1962 kat. półciężka
Srebro Sztokholm 1963 kat. półciężka
Srebro Berlin 1966 kat. półciężka
Brąz Sztokholm 1958 kat. półciężka
Mistrzostwa Europy
Złoto Wiedeń 1961 kat. półciężka
Srebro Sztokholm 1958 kat. lekkociężka
Srebro Warszawa 1959 kat. lekkociężka
Srebro Mediolan 1960 kat. lekkociężka
Srebro Budapeszt 1962 kat. półciężka
Srebro Sztokholm 1963 kat. półciężka
Srebro Berlin 1966 kat. półciężka
Brąz Katowice 1957 kat. lekkociężka
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Ireneusz Paliński (ur. 13 maja 1932 w Nużewie, zm. 9 lipca 2006 w Warszawie) – polski sztangista, dwukrotny medalista olimpijski i wielokrotny medalista mistrzostw świata i Europy. Zawodnik Gwardii Wrocław, Startu Łódź i Mazovii Ciechanów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podczas XVII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku zdobył złoty medal i tytuł mistrza olimpijskiego w podnoszeniu ciężarów w wadze lekkociężkiej (do 82,5 kg) wynikiem 442,5 kg (wyciskanie - 130 kg, rwanie - 132,5 kg, podrzut - 180 kg). Srebro zdobył James George z USA, a brązowym medalistą został wówczas Jan Bochenek. Paliński został brązowym medalistą także podczas XVIII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Tokio, gdzie zajął trzecie miejsce w wadze półciężkiej (do 90 kg) z wynikiem 467,5 kg. Wyprzedzili go jedynie Władimir Gołowanow z ZSRR i Brytyjczyk Louis Martin.

W 1961 roku zwyciężył w wadze półciężkiej na mistrzostwach świata w Wiedniu, wyprzedzając Louisa Martina i Arkadija Worobjowa z ZSRR. Ponadto zajmował drugie miejsce w wadze lekkociężkiej na MŚ w Warszawie (1959) oraz półciężkiej na MŚ w Budapeszcie (1962), MŚ w Sztokholmie (1963) i MŚ w Berlinie (1966). Wywalczył również brązowy medal podczas mistrzostw świata w Sztokholmie w 1958 roku.

Podczas Mistrzostw Europy wywalczył osiem medali. W wadze półciężkiej: złoty na ME w Wiedniu (1961) oraz srebrne na ME w Budapeszcie (1962), ME w Sztokholmie (1963) i ME w Berlinie (1966). W wadze lekkociężkiej zdobył srebrne medale na ME w Sztokholmie (1958), ME w Warszawie (1959) i ME w Mediolanie (1960) oraz brązowy podczas ME w Katowicach (1957).

Zdobył dziewięć tytułów mistrza Polski. Siedmiokrotnie bił rekordy świata (sześciokrotnie w podrzucie i raz w trójboju).

Zwycięzca Plebiscytu Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski roku 1961 (rok wcześniej zajął w tym plebiscycie 3. miejsce).

W 1965 ożenił się z Zofią Drozdowską, miał dwóch synów Adama i Piotra[1].

W wyborach parlamentarnych w 1993 roku bez powodzenia kandydował do Sejmu RP z listy komitetu Samoobrona - Andrzeja Leppera w ówczesnym województwie ciechanowskim jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa (otrzymał 2543 głosy).

Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1998 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Edward Lewandowski: Pożegnanie mistrza. [dostęp 2018-03-17].
  2. M.P. z 1999 r. Nr 6, poz. 68

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]