Zbigniew Pietrzykowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Pietrzykowski
Zbigniew Pietrzykowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 października 1934
Bestwinka
Data i miejsce śmierci 19 maja 2014
Bielsko-Biała
Poseł II kadencji Sejmu
Okres od 14 października 1993
do 19 października 1997
Przynależność polityczna Blok dla Polski
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Rzym 1960 boks
(waga półciężka)
Brąz
Melbourne 1956 boks
(waga lekkośrednia)
Brąz
Tokio 1964 boks
(waga półciężka)
Mistrzostwa Europy
Złoto
Berlin Zach. 1955 waga lekkośrednia
Złoto
Praga 1957 waga średnia
Złoto
Lucerna 1959 waga półciężka
Złoto
Moskwa 1963 waga półciężka
Brąz
Warszawa 1953 waga lekkośrednia
Walka Zbigniewa Pietrzykowskiego z Istvanem Raduly (Sofia 1954)

Zbigniew Pietrzykowski (ur. 4 października 1934 w Bestwince, zm. 19 maja 2014 w Bielsku-Białej[1]) – polski bokser, czterokrotny mistrz Europy, trzykrotny medalista olimpijski, trener, poseł na Sejm II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1959 Technikum Przemysłu Spożywczego w Szopienicach.

Jako bokser walczył w trzech kategoriach – lekkośredniej, średniej i półciężkiej, najdłużej w tej ostatniej. Trzykrotnie startował w letnich igrzyskach olimpijskich, za każdym razem zdobywając medal. W Melbourne w 1956 wywalczył medal brązowy w kategorii lekkośredniej, po przegranej w półfinale z Węgrem László Pappem. Cztery lata później w Rzymie w 1960 dotarł do finału wagi półciężkiej, przegrywając z rozpoczynającym swą karierę Cassiusem Clayem (Muhammadem Ali). Podczas igrzysk w Tokio w 1964 zdobył brązowy medal w wadze półciężkiej (pokonał go Rosjanin Aleksiej Kisielow).

Pięciokrotnie wystąpił na Mistrzostwach Europy, uzyskując pięć medali. Rozpoczął od brązowego medalu podczas mistrzostw Warszawie w 1953 w wadze lekkośredniej, następnie czterokrotnie zdobywał złote medale: w Berlinie Zachodnim w 1955 w wadze lekkośredniej, w Pradze w 1957 w wadze średniej, a w Lucernie w 1959 i w Moskwie w 1963 w wadze półciężkiej.

Jedenaście razy zdobywał mistrzostwo Polski: w wadze lekkośredniej w 1954, 1955 i 1956, w średniej w 1957 i w półciężkiej w latach 1959–1965. Żaden polski pięściarz nie zdobył więcej tytułów mistrza Polski, a jego rekord wyrównał w 2005 Andrzej Rżany.

Pozostaje również rekordzistą pod względem występów w reprezentacji Polski. Walczył w niej 44 razy, wygrywając 42 pojedynki i 2 przegrywając. Łącznie odbył 350 walk, z których 334 wygrał, 2 zremisował i 14 przegrał. Przez niemal całą karierę sportową reprezentował BBTS Bielsko-Biała (1950–1968) z przerwą w latach 1955–1956, gdy był zawodnikiem Legii Warszawa. Po zakończeniu kariery w 1968 został trenerem.

W latach 1993–1997 sprawował mandat posła na Sejm II kadencji, wybranego z listy Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform. Został później członkiem zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

W 1986 był pierwszym laureatem Nagrody im. Aleksandra Rekszy. W 2003 w plebiscycie zorganizowanym w związku z 80-leciem Polskiego Związku Bokserskiego zajął pierwsze miejsce, wyprzedzając m.in. dwukrotnego mistrza olimpijskiego Jerzego Kuleja[2].

Zmarł 19 maja 2014 w Bielsku-Białej. Został pochowany na cmentarzu Parafii Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej[3].

Przypisy

  1. Wojciech Todur: Zbigniew Pietrzykowski, trzykrotny medalista olimpijski w boksie, nie żyje. sport.pl, 19 maja 2014. [dostęp 2014-05-19].
  2. Zmarł Zbigniew Pietrzykowski. interia.pl, 19 maja 2014. [dostęp 2014-05-19].
  3. Zbigniew Pietrzykowski spoczął w Bielsku-Białej. wp.pl, 23 maja 2014. [dostęp 2014-05-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]