Mariusz Czerkawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mariusz Czerkawski
Mariusz Czerkawski 2013.jpg

Mariusz Czerkawski (2013)
Pozycja napastnik (prawoskrzydłowy)
Uchwyt kija lewy
Przydomek Polish Prince (Polski Książę)[1], Marre, Mario[2]
Wzrost 183 cm
Masa 90 kg
Klub POL
Polska GKS Tychy
SEL
Szwecja Djurgårdens IF
ALV
Szwecja Hammarby IF
SML
Finlandia Blues
NHL
Stany Zjednoczone Boston Bruins
Kanada Edmonton Oilers
Stany Zjednoczone New York Islanders
Kanada Montreal Canadiens
Kanada Toronto Maple Leafs
AHL
Stany Zjednoczone Hamilton Bulldogs
NLA
Szwajcaria Rapperswil-Jona Lakers
Numer 21
Narodowość  Polska
Urodzony 13 kwietnia 1972 w Radomsku
Draft NHL 5 runda, 106 numer, 1991
Boston Bruins
Oficjalna strona internetowa
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Mariusz Krzysztof Czerkawski (ur. 13 kwietnia 1972 w Radomsku) – polski hokeista, reprezentant kraju, olimpijczyk z Albertville 1992, menedżer hokejowy i komentator sportowy[3].

Najwybitniejszy polski hokeista w historii. Pierwszy Polak w lidze NHL, w której spędził 12 sezonów oraz reprezentował w niej barwy pięciu klubów: Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens i Toronto Maple Leafs. Został także pierwszym Polakiem w tej lidze, który wystąpił w Meczu Gwiazd NHL.

Przebieg kariery klubowej[edytuj]

Kariera[edytuj]

GKS Tychy[edytuj]

Mariusz Czerkawski karierę rozpoczął w 1988 roku w GKS-ie Tychy, gdzie jego pierwszym trenerem był Józef Zagórski[4][5]. W wieku juniorskim do 1990 roku grał w rozgrywkach Centralnej Ligi Juniorów. W seniorskich rozgrywkach I ligi zadebiutował w sezonie 1990/1991, w którym w 24 meczach zdobył 40 punktów (25 bramek, 15 asyst), dzięki czemu w wieku 19 lat został najmłodszym laureatem nagrody pod nazwą Złoty Kij dla najlepszego hokeisty polskiej pierwszej klasy ligowej. Jednocześnie sezon 1990/1991 był pierwszym i jedynym w karierze Czerkawskiego, w którym rozegrał pełny sezon w lidze polskiej. Wraz z z tyską drużyną dotarł do ćwierćfinału fazy play-off.

Draft NHL 1991[edytuj]

Znakomite występy w lidze polskiej spowodowały, że talent Mariusza Czerkawskiego zauważyli działacze klubu ligi NHLBoston Bruins, którzy dnia 22 lipca 1991 roku wybrali go w piątej rundzie draftu NHL z numerem 106.

Djurgårdens IF (1991/1992)[edytuj]

Następnym klubem w karierze Czerkawskiego był Djurgårdens IF w szwedzkiej lidze Elitserien, w którym zadebiutował dnia 26 września 1991 roku w wygranym 4:3 meczu wyjazdowym 1. kolejki przeciwko Brynäs IF oraz zaliczył dwie asysty (12. minuta przy golu Jensa Öhlinga na 2:0, 55. minuta przy golu Orwara Stamberta na 4:3). Swojego pierwszego gola w rozgrywkach ligi zdobył dnia 29 września 1991 roku, w 17. minucie przegranego 3:4 meczu 2. kolejki przeciwko Malmö IF na 1:0. Łącznie w fazie zasadniczej sezonu 1991/1992 rozegrał 39 meczów (nie wystąpił tylko dnia 26 stycznia 1992 roku w przgranym 0:2 meczu 31. kolejki przeciwko VIK Västerås), zdobywając w nich 13 punktów (8 bramek, 5 asyst), a jego zespół z dorobkiem 43 punktów zajął 3. miejsce w fazie zasadniczej ligi Elitserien (16 zwycięstw, 11 remisów i 13 porażek) i awansował do fazy play-off, gdzie w finale uległ Malmö IF w rywalizacji 2:3 i ostatecznie zdobył wicemistrzostwo Szwecji], jednak w tej fazie Czerkawski zagrał w jedynie w trzech meczach, nie zdobywając żadnego punktu. Mariusz Czerkawski zdobył również ze swoim klubem Puchar Europy w sezonie 1991/1992 po zwycięstwie w finale 7:2 z niemieckim Düsseldorfer EG w Düsseldorfie.

Hammarby IF (1992/1993)[edytuj]

W sezonie 1992/1993 Mariusz Czerkawski został wypożyczony do II-ligowego Hammarby IF, w którym jest jednym z najlepszych zawodników w historii klubu: 92 punkty (55 bramek, 37 asyst) w 45 meczach w sezonie. W pierwszej rundzie rozgrywek Division 1, w której Hammarby IF zajęło czwarte miejsce, Czerkawski w 18 meczach zdobył 34 punkty (19 bramek, 15 asyst). Jednak kolejną rundę, w której nie grały już dwie najsilniejsze ekipy, Hammarby IF wygrało zdecydowanie (13 zwycięstw i jeden remis), a Czerkawski w 14 meczach zdobył 35 punktów (20 bramek, 15 asyst). Łącznie w fazie zasadniczej zdobył 69 punktów (39 bramek, 30 asyst). W fazie play-off Czerkawski w 7 meczach zdobył 13 punktów (9 goli, 4 asysty), notując przy tym hat-trick w wygranym 6:4 meczu z AIK Ishockey, który dał Hammarby IF awans do turnieju finałowego, w którym zespół z 2 zwycięstwami i 4 porażkami zajął 3. miejsce i nie awansował do ligi Allsvenskan, a Czerkawski w tym turnieju zdobył 5 punktów (3 bramki, 2 asysty).

Djurgårdens IF (1993/1994)[edytuj]

Po świetnym sezonie 1992/1993 w Hammarby IF Mariusz Czerkawski powrócił na sezon 1993/1994 do klubu ligi Elitserien – Djurgårdens IF, dla którego ostatni mecz w Elitserien rozegrał dnia 1 kwietnia 1994 roku, gdy Djurgårdens IF przegrał półfinałowy mecz 2:5 z MODO Hockey i odpadł z rozgrywek. Łącznie w rozgrywkach rozegrał 45 meczów i zdobył 38 goli (16 bramek, 22 asysty) oraz grał w Meczu Gwiazd Elitserien.

Boston Bruins i debiut w NHL (1993/1994)[edytuj]

Po zakończeniu rozgrywek w Szwecji Mariusz Czerkawski wyjechał do Stanów Zjednoczonych i podjął występy w elitarnej lidze hokejowej świata – NHL w barwach Boston Bruins. Debiut w NHL Czerkawski zaliczył dnia 9 kwietnia 1994 roku w Bostonie w meczu przeciwko Tampa Bay Lightning. Mecz zakończył się porażką Misiów 0:3, a Czerkawski oddał w tym meczu dwa strzały na bramkę Wendella Younga. Jednak następny mecz, dnia 10 kwietnia 1994 roku przeciwko Flyers w Filadelfii, był bardziej udany, gdyż Boston Bruins wygrał 4:3, a Czerkawski zanotował swój pierwszy punkt w NHL asystując wspólnie z Adamem Oatesem przy golu Dona Sweeneya na 3:3. Natomiast swojego pierwszego gola w rozgrywkach Czerkawski zdobył w dniu swoich 22. urodzin, dnia 13 kwietnia 1994 roku w meczu wyjazdowym z Ottawa Senators. W 39. minucie trafił do bramki bronionej przez Craiga Billingtona podwyższając wynik na 4:0, zaś asystowali mu Adam Oates i Dave Reid. Mecz zakończył się wygraną Niedźwiadków 8:0.

W ostatnim meczu fazy zasadniczej sezonu, dnia 14 kwietnia 1994 roku w przegranym 2:3 z Hartford Whalers w Bostonie, ponownie wpisał się na listę strzelców pokonując pod koniec meczu Seana Burke’a i był to jednocześnie jego pierwszy gol w lidze zdobyty w przewadze. Łącznie w fazie zasadniczej sezonu 1993/1994 rozegrał cztery mecze i zdobył w nich trzy punkty (2 bramki, 1 asysta), natomiast w fazie play-off Boston Bruins uległ w półfinale Konferencji Wschodniej New Jersey Devils w rywalizacji 2:4, a Czerkawski rozegrał 13 meczów i zdobył 6 punktów (3 bramki, 3 asysty) oraz spędził 4 minuty na ławce kar.

Kiekko-Espoo (1994/1995)[edytuj]

Z powodu lockoutu w NHL (trwał do października 1994 roku do stycznia 1995 roku) początek sezonu 1994/1995 Mariusz Czerkawski spędził w klubie fińskiej ligi SM-liigaKiekko-Espoo, w którym rozegrał 7 meczów ligowych i zdobył 12 punktów (9 bramek, 3 asysty) oraz spędził 10 minut na ławce kar.

Boston Bruins[edytuj]

Po pobycie w Finlandii Mariusz Czerkawski wrócił do Boston Bruins, gdzie w fazie zasadniczej sezonu 1994/1995 rozegrał 47 meczów i zdobył 26 punktów (12 goli, 14 asyst) oraz spędził 31 minut na ławce kar, natomiast w fazie play-off, gdzie Boston Bruins uległ w ćwierćfinale Konferencji Wschodniej późniejszemu zdobywcy Pucharu StanleyaNew Jersey Devils w rywalizacji 1:4, Czerkawski rozegrał 5 meczów i strzelił 1 bramkę oraz zajął 3. miejsce w klasyfikacji asystentów w kategorii debiutantów oraz 5. miejsce w klasyfikacji strzelców w kategorii debiutantów w sezonie 1994/1995.

Barwy Boston Bruins Czerkawski reprezentował również w sezonu 1995/1996, w którym rozegrał dla Misiów 33 mecze oraz strzelił 11 goli (5 bramek, 6 asyst) oraz spędził 10 minut na ławce kar. Ostatni mecz w Boston Bruins Czerkawski rozegrał dnia 9 stycznia 1996 roku w przegranym 3:0 meczu wyjazdowym z Colorado Avalanche w Denver. Łącznie dla Boston Bruins Czerkawski rozegrał 80 meczów i zdobył 37 punktów (17 bramek, 20 asyst) oraz spędził 41 minut na ławce kar w fazie zasadniczej, a także rozegrał 5 meczów i strzelił 1 bramkę w fazie play-off w lidze NHL.

Edmonton Oilers[edytuj]

Następnym klubem w lidze NHL w karierze Mariusza Czerkawskiego był Edmonton Oilers, w którym zadebiutował dnia 13 stycznia 1996 roku w Buffalo podczas wygranego 4:5 meczu wyjazdowego z Buffalo Sabres, w którym Czerkawski zanotował 2 asysty. Pierwszego gola dla Edmonton Oilers Czerkawski zdobył dnia 16 stycznia 1996 roku w następnym meczu, tym razem u siebie wygranym 5:1 z St. Louis Blues.

Ostatni mecz w Edmonton Oilers Czerkawski rozegrał dnia 11 maja 1997 roku, w którym jego drużyna przegrała u siebie 3:4 z Colorado Avalanche w półfinale Konferencji Zachodniej i odpadła z rozgrywek, przegrywając rywalizację 4:1. Łącznie Czerkawski dla Edmonton Oilers rozegrał 113 meczów i zdobył 76 punktów (38 bramek, 38 asyst) oraz spędził 24 minuty na ławce kar w fazie zasadniczej, a także rozegrał 12 meczów i zdobył 3 punkty (2 bramki, 1 asysta) oraz spędził 10 minut na ławce kar w fazie play-off w lidze NHL.

New York Islanders[edytuj]

Dnia 25 sierpnia 1997 roku Mariusz Czerkawski został zawodnikiem New York Islanders, w którym odnosił największe sukcesy podczas gry w lidze NHL. Debiut w nowojorskiej drużynie zaliczył dnia 3 października 1997 roku w meczu u siebie w lokalnym rywalem – New York Rangers, który zakończył się remisem 2:2. Natomiast pierwszego gola dla New York Islanders Czerkawski zdobył dnia 19 października 1997 roku w wygranym 5:2 meczu u siebie z Mighty Ducks of Anaheim w 27. minucie meczu na 4:1 oraz zaliczył asystę[6]. Łącznie w fazie zasadniczej sezonu 1997/1998 Czerkawski rozegrał 68 meczów i zdobył 25 punktów (12 bramek, 13 asyst) oraz spędził 23 minuty na ławce kar, a jego zespół zajął 10. miejsce w Konferencji Wschodniej i nie awansował do fazy play-off.

W następnym sezonie 1998/1999 Czerkawski rozegrał 78 meczów i zdobył 38 meczów (21 bramek, 17 asyst) oraz spędził 14 minut na ławce kar, a jego zespół zajął 13. miejsce w Konferencji Wschodniej i nie awansował do fazy play-off.

W następnych sezonach: 1999/2000 i 2000/2001 Czerkawski był najlepszym strzelcem i najskuteczniejszym zawodnikiem drużyny (1999/2000 – 70 punktów (35 bramek, 35 asyst), 2000/2001 – 62 punkty (30 bramek, 32 asysty), w dodatku sezonie 1999/2000 otrzymał nagrodę Islander of the Year, przeznaczoną dla najlepszego zawodnika drużyny w danym sezonie. Mimo świetnej skuteczności Czerkawskiego w żadnym z tych sezonów New York Islanders nie udało się awansować do fazy play-off.

W fazie zasadniczej sezonu 2001/2002 Czerkawski rozegrał wszystkie 82 mecze i zdobył 51 punktów (22 bramki, 29 asyst) oraz spędził 48 minut na ławce kar, a New York Islanders zajął 5. miejsce w Konferencji Wschodniej i po 8 latach awansował do fazy play-off, gdzie ich przeciwnikiem w ćwierćfinale Konferencji Wschodniej było Toronto Maple Leafs, z którym Wyspiarze po zaciętej walce ulegli w rywalizacji 4:3 i odpadli z dalszych rozgrywek. Po zakończeniu sezonu Czerkawski odszedł z klubu.

Łącznie Czerkawski dla New York Islanders rozegrał 389 meczów i zdobył 246 punktów (120 bramek, 126 asyst) oraz spędził 167 minut na ławce kar w fazie zasadniczej, a także rozegrał 7 meczów i zdobył 4 punkty (2 bramki, 2 asysty) oraz spędził 4 minuty na ławce kar w fazie play-off w lidze NHL.

Mecz gwiazd NHL[edytuj]

W wyniku dobrej gry w pierwszej połowie sezonu 1999/2000 Mariusz Czerkawski został powołany przez władze NHL do 50. Meczu Gwiazd NHL, który odbył się dnia 6 lutego 2000 w Toronto. Wystąpił w drużynie „Świata” (World All-Stars), która w obecności 19 300 widzów pokonała „Amerykę Północną” (North America All-Stars) 9:4. Czerkawski, który oddał w meczu 5 strzałów na bramkę (więcej – 8 – miał tylko Rosjanin Pawieł Bure wybrany najlepszym graczem zawodów), asystował w 51. minucie (wspólnie z Czechem Radkiem Bonkiem) przy golu Słowaka Miroslava Šatana na 8:4.

Montreal Canadiens i epizod w Hamilton Bulldogs (2002/2003)[edytuj]

W 2002 roku po pięciu latach spędzonych w New York Islanders, Mariusz Czerkawski został zawodnikiem Montreal Canadiens, w którym zadebiutował dnia 11 października 2002 roku w wygranym 4:1 meczu u siebie z New York Rangers, strzelając także bramkę. Mimo tego nie znajdował on uznania w oczach trenerów klubu i dwukrotnie odsyłany był do Hamilton Bulldogs, filialnej drużyny występującej w AHL, bezpośrednim zapleczu ligi NHL.

W Hamilton Bulldogs Czerkawski zadebiutował dnia 28 grudnia 2002 roku w wygranym 4:1 meczu u siebie z St. John’s Maple Leafs, strzelając bramkę i notując asystę. W okresie od 6 do 12 stycznia 2003 roku Czerkawski w 4 meczach zdobył 8 punktów (5 bramek, 3 asysty), co dało mu tytuł gracza tygodnia ligi AHL. Dobre występy spowodowały, że dnia 16 stycznia 2003 roku powrócił do pierwszego składu Montreal Canadiens na mecz domowy z Philadelphia Flyers (1:4).

Jednak niespełniająca oczekiwań forma Czerkawskiego w lidze NHL (4 punkty (3 bramki, 1 asysta) w 18 meczach) ponownie, tym razem ostatecznie zmusiła trenerów do przesunięcia Czerkawskiego do drużyny rezerw. Do Hamilton Bulldogs Czerkawski wrócił dnia 28 lutego 2003 roku asystując przy jednym z goli w wygranym 4:2 meczu z Philadelphia Phantoms, w którym grał do końca fazy zasadniczej sezonu 2002/2003, gdzie Czerkawski rozegrał 20 meczów i zdobył 20 punktów (8 bramek, 12 asyst) oraz spędził 12 minut na ławce kar, a jego zespół ze 110 punktami został mistrzem fazy zasadniczej, zdobywając tym samym Macgregor Kilpatrick Trophy.

Hamilton Bulldogs dotarł do finału Pucharu Caldera, w którym przegrał z Houston Aeros w rywalizacji 3:4, jednak Czerkawski grał tylko w dwóch pierwszych rundach przeciwko Springfield Falcons (4 mecze, wygrana rywalizacja 3:1) oraz Manitoba Moose (2 mecze, wygrana rywalizacja 4:3). Czerkawski w tej fazie rozegrał 6 meczów i zdobył 4 punkty (1 bramka, 3 asysty) oraz spędził 6 minut na ławce kar w fazie play-off.

Natomiast dla Montreal Canadiens rozegrał w lidze NHL 43 mecze i zdobył 14 punktów (5 bramek, 9 asyst) oraz spędził 16 minut na ławce kar.

Powrót do New York Islanders[edytuj]

Po nieudanym pobycie w Montreal Canadiens, Czerkawski w sezonie 2003/2004 wrócił do New York Islanders, gdzie ponownie stanowił o sile zespołu (najlepszy strzelec wraz z Trentem Hunterem – 25 bramek). W fazie zasadniczej rozegrał 81 meczów i zdobył 49 punktów (25 bramek, 24 asysty) oraz spędził 16 minut na ławce kar, a New York Islanders zajął 8. miejsce w Konferencji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie ich przeciwnikiem w ćwierćfinale Konferencji Wschodniej było Tampa Bay Lightning, z którym Wyspiarze ulegli w rywalizacji 4:1 i odpadli z dalszych rozgrywek.

Djurgårdens IF (2004/2005)[edytuj]

W wyniku lokautu w NHL rozgrywki w sezonie 2004/2005 nie odbyły się, w związku z czym Mariusz Czerkawski po 10 latach zakończył występy w lidze NHL i został zawodnikiem klubu szwedzkiej ligi ElitserienDjurgårdens IF, podpisując roczny kontrakt[7]. W fazie zasadniczej sezonu 2004/2005 rozegrał 46 meczów i zdobył 24 punkty (15 bramek, 9 asyst) oraz spędził 20 minut na ławce kar, a w fazie play-off, gdzie jego zespół przegrał w półfinale z Frölunda HC w rywalizacji 4:1, rozegrał 5 meczów i strzelił 1 bramkę oraz spędził 2 minuty na ławce kar.

Powrót do NHL[edytuj]

Po roku spędzonym w Szwecji, w 2005 roku Mariusz Czerkawski wrócił do ligi NHL, tym razem do klubu Toronto Maple Leafs, w którym zadebiutował dnia 5 października 2005 roku w przegranym 3:2 wyjazdowym meczu z Ottawa Senators. Jednak Czerkawski nie zdołał przebić się do pierwszego składu drużyny (19 meczów, 5 punktów (4 bramki, 1 asysta), 6 minut na ławce kar) i w trakcie sezonu przeniósł się do Boston Bruins, gdzie również nie zdołał przebić się do pierwszego składu drużyny (19 meczów, 5 punktów (4 bramki, 1 asysta), 4 minuty na ławce kar), a dnia 15 kwietnia 2006 roku rozegrał swój ostatni mecz w lidze NHL, przegrany 3:4 u siebie z Atlanta Trashers, w którym zdobył również ostatnią bramkę w lidze NHL (7. minuta na 1:0 po asyście Travisa Greena.

Łącznie w latach 1994-2006 fazie zasadniczej ligi NHL rozegrał 745 meczów, zdobył 435 punktów (215 bramek, 220 asyst) oraz spędził 274 minuty na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 42 mecze, zdobył 15 punktów (8 bramek, 7 asyst) oraz spędził 18 minut na ławce kar.

Ostatnie lata kariery[edytuj]

Następnym klubem w karierze Mariusza Czerkawskiego był klub występujący w szwajcarskiej lidze National League ARapperswil-Jona Lakers, w którym spędził ostatnie lata kariery. Z klubem dwukrotnie awansował do fazy play-off ligi (2007, 2008), w której dwukrotnie odpadł w ćwierćfinale oraz dwukrotnie był najlepszym strzelcem drużyny (2007 – 21 goli, 2008 – 22 gole).

Łącznie dla klubu Czerkawski rozegrał 43 mecze, zdobył 94 punkty (43 bramki, 51 asyst) w fazie zasadniczej, natomiast w fazie play-off rozegrał 12 meczów i zdobył 13 punktów (7 bramek, 6 asyst).

Dnia 24 lipca 2008 roku Mariusz Czerkawski pierwotnie ogłosił zakończenie kariery sportowej[8]. Jednakże swój ostatni oficjalny mecz rozegrał dnia 25 stycznia 2009 roku w barwach GKS-u Tychy[9] – pojawił się wówczas na lodzie jednorazowo w wygranym 3:2 meczu ze Stoczniowcem Gdańsk w ramach ekstraligi polskiej w sezonie 2008/2009.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

Mariusz Czerkawski występował w reprezentacji Polski U-18 podczas dwóch turniejów Mistrzostwa Europy juniorów (1989 – awans do Grupy A, 1990), a podczas turnieju 1989 w austriackim Klagenfurcie zdobył 11 punktów (5 goli, 6 asyst), co dało mu pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej turnieju oraz pierwsze miejsce w klasyfikacji asystentów turnieju[10], a podczas turnieju 1990 w Szwecji z 9 golami okazał się najlepszym strzelcem turnieju[11], oraz w reprezentacji Polski U-20 podczas dwóch turniejów Mistrzostwa świata juniorów (1990 – spadek do Grupy B, 1991), a podczas mistrzostw świata juniorów 1991 w Saskatoon z 15 punktami (12 bramek, 3 asysty) okazał się najskuteczniejszym zawodnikiem, najlepszym strzelcem oraz MVP turnieju[12].

Dobra gra Czerkawskiego podczas mistrzostw świata juniorów 1991 spowodowała, że zawodnikiem zainteresował się trener reprezentacji PolskiLeszek Lejczyk, który powołał go na mistrzostwa świata 1991 w Jugosławii, na których Polska zajęła 4. miejsce i awansowała do Grupy A.

Brał również udział na zimowych igrzyskach olimpijskich 1992 w Albertville oraz w pięciu turniejach o mistrzostwo świata: (1991 – awans do Grupy A, 1992 – spadek do Grupy B, 1998, 2000, 2002 – spadek do Dywizji I, 2006).

Czerkawski brał również udział w turniejach kwalifikacyjnych do igrzysk olimpijskich 2006: w Nowym Targu rozegranego w dniach 11-14 kwietnia 2004 roku oraz wygranego przez reprezentację Polski, na którym Czerkawski zdobył 7 punktów (4 gole, 3 asysty) oraz w finałowym turnieju w Rydze rozegranego w dniach 10-13 lutego 2005 roku, na którym reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce i nie awansowała do turnieju olimpijskiego 2006 w Turynie, a Czerkawski zdobył 3 punkty (2 gole, 1 asysta).

Czerkawski wystąpił także w meczu reprezentacji Polski z Drużyną Gwiazd Ligi NHL, który odbył się dnia 22 grudnia 2004 roku w katowickim Spodku. Mecz zakończył się remisem 3:3 w regulaminowym czasie gry, natomiast w rzutach karnych lepsza okazała się Drużyna Gwiazd Ligi NHL, które wygrała 0:2[13]

Łącznie Czerkawski w latach 1989-1991 w reprezentacji Polski U-18 i reprezentacji Polski U-20 rozegrał 25 meczów i zdobył 39 punktów (27 goli, 12 asyst) oraz spędził 26 minut na ławce kar, a w seniorskiej reprezentacji Polski w latach 1991-2006 rozegrał 42 mecze i zdobył 44 punkty (23 gole, 21 asyst) oraz spędził 24 minuty na ławce kar.

Statystyki[edytuj]

Klubowe[edytuj]

Sezon Drużyna Liga   Sezon zasadniczy   Playoffy
Mecze Gole Asysty Punkty Kary +/− PP SH GW M G A Pkt Kary
1988-1989 GKS Tychy U-20 CLJ
1989-1990 GKS Tychy U-20 CLJ 30 35 11 46 0
1990-1991 GKS Tychy PLH 24 25 15 40 0
1991-1992 Djurgårdens IF Elitserien 39 8 5 13 4 3 0 0 0 2
1992-1993 Hammarby IF Division 1 32 39 30 69 74 13 16 7 23 34
1993-1994 Djurgårdens IF Elitserien 39 13 21 34 20 6 3 1 4 2
1993-1994 Boston Bruins NHL 4 2 1 3 0 –2 1 0 0 13 3 3 6 4
1994-1995 Kiekko-Espoo SM-liiga 7 9 3 12 10
1994-1995 Boston Bruins NHL 47 12 14 26 31 +4 1 0 2 5 1 0 1 0
1995-1996 Edmonton Oilers NHL 37 12 17 29 8 +7 2 0 1
1995-1996 Boston Bruins NHL 33 5 6 11 10 –11 1 0 0
1996-1997 Edmonton Oilers NHL 76 26 21 47 16 0 4 0 3 12 2 1 3 10
1997-1998 New York Islanders NHL 68 12 13 25 23 +11 2 0 1
1998-1999 New York Islanders NHL 78 21 17 38 14 –10 4 0 1
1999-2000 New York Islanders NHL 79 35 35 70 34 –16 16 0 4
2000-2001 New York Islanders NHL 82 30 32 62 48 –24 10 1 0
2001-2002 New York Islanders NHL 82 22 29 51 48 –8 6 0 6 7 2 2 4 4
2002-2003 Montreal Canadiens NHL 43 5 9 14 16 –7 1 0 0
2002-2003 Hamilton Bulldogs AHL 20 8 12 20 12 0 3 0 2 6 1 3 4 6
2003-2004 New York Islanders NHL 81 25 24 49 16 + 8 9 0 2 5 0 1 1 0
2004-2005 Djurgårdens IF Elitserien 46 15 9 24 20 5 1 0 1 2
2005-2006 Boston Bruins NHL 16 4 1 5 4 –4 0 0 0
2005-2006 Toronto Maple Leafs NHL 19 4 1 5 6 –2 1 0 0
2006-2007 Rapperswil-Jona Lakers NLA 43 21 20 41 70 7 6 6 12 16
2007-2008 Rapperswil-Jona Lakers NLA 49 22 31 53 30 5 1 0 1 4
2008-2009 GKS Tychy PLH 1 0 0 0 0
Razem w CLJ (2 sezony) 30 35 11 46 0
Razem w PLH (2 sezony) 24 25 15 40 0
Razem w Division 1 (1 sezon) 32 39 30 69 74 13 16 7 23 34
Razem w Elitserien (3 sezony) 124 36 35 71 44 14 4 1 5 6
Razem w SM-liiga (1 sezon) 7 9 3 12 10
Razem w NHL (12 sezonów) 745 215 220 435 274 –54 58 1 20 42 8 7 15 18
Razem w AHL (1 sezon) 20 8 12 20 12 0 3 0 2 6 1 3 4 6
Razem w NLA (2 sezony) 92 43 51 94 100 12 7 6 13 20

Reprezentacyjne[edytuj]

Rok Drużyna Turniej Miejsce M G A Pkt Kary
1989  Polska U-18 MEJ-B 1 5 5 6 11 6
1990  Polska U-20 MŚJ 8 7 1 0 1 4
1990  Polska U-18 MEJ 6 6 9 3 12 14
1991  Polska U-20 MŚJ-B 2 7 12 3 15 2
1991  Polska MŚ-B 4 7 6 2 8 4
1992  Polska IO 11 5 0 1 1 4
1992  Polska 12 6 0 0 0 4
1998  Polska MŚ-B 7 3 2 1 3 0
2000  Polska MŚ-B 4 7 4 7 11 2
2002  Polska 14 3 2 2 4 4
2004  Polska Kw. IO 1 3 4 3 7 0
2005  Polska Kw. IO 4 3 2 1 3 4
2006  Polska MŚ-DI 3 5 3 4 7 2
Ogółem jako junior 25 27 12 39 26
Ogółem jako senior 42 23 21 44 24
Razem 67 50 33 83 50

Rekordy meczowe w NHL[edytuj]

Nagrody indywidualne i drużynowe[edytuj]

Djurgårdens IF
Hamilton Buldogs
Reprezentacyjne
Indywidualne

Działalność po zakończeniu kariery[edytuj]

  • Po zakończeniu czynnej kariery zawodniczej pojawia się w stacjach TVP, TVP Sport i Polsat Sport jako ekspert i komentator meczów hokejowych.
  • Od 4 września 2008 pełnił funkcję doradcy Prezesa PZHL ds. Sportowych[17].
  • Był doradcą prezesa PZHL, Zdzisława Ingielewicza oraz konsultantem (menadżer, team leader) selekcjonera kadry Petera Ekrotha[18].
  • Po zakończeniu kariery hokejowej zaangażował się w sport golfowy. W przeciągu dwóch lat gry doszedł do handicapu 5. W 2010 wygrał turniej World Golfers Poland Championship 2010 w kategorii Celebrities. W 2011 otrzymał nagrodę Polishgolf Awards 2010 w kategorii „Improvement of the Year”.
  • W 2012 roku został prezesem Stowarzyszenia Sport7, mającym na celu „aktywizację dzieci i młodzieży do uprawiania sportu, w tym w szczególności sportów zimowych oraz promocja wśród najmłodszych adeptów aktywnego spędzania czasu”.
  • W październiku 2012 roku powołany na funkcję team leadera reprezentacji Polski na turniej kwalifikacyjny do Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 w Soczi[19].
  • Od lutego 2013 roku pełni funkcję dyrektora sportowego klubu Olivia Gdańsk, wnioskującego o przyjęcie do rozgrywek KHL[20].

Udział w reklamach[edytuj]

  • 2009: Ambasador marki „BodyHelp”[21][22]
  • 2012: Ambasador kampanii społecznej „Polak Wszech Czasów”[23][24]

Filmografia[edytuj]

Publikacje[edytuj]

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była aktorka Izabella Scorupco (w 1996 był ślub cywilny, 1998 rozwód). Z tego małżeństwa ma córkę Julię (ur. 1997). Od 1 września 2007 roku jego żoną jest modelka Emilia Raszyńska (I wicemiss Polonia 1999), ma z nią syna Iwo (ur. 2009).

Przypisy

  1. Taki sam przydomek nosi hokeista kanadyjski polskiego pochodzenia, występujący obecnie w lidze NHL, Zenon Konopka.
  2. Czerkawski: Musimy otworzyć się na zagranicę [dostęp:2012-03-21]
  3. Czerkawski komentuje z Vancouver [dostęp:2010-02-06]
  4. Nie żyje Józef Zagórski. hokej.net, 2016-10-27. [dostęp 2016-10-28].
  5. Mariusz Czerkawski ze wzruszeniem wspomina swojego pierwszego trenera: – Był dla mnie jak dobry wujek. hokej.net, 2016-10-27. [dostęp 2016-10-28].
  6. N.H.L.: YESTERDAY; Isles Rock The West, Again [dostęp:1997-10-20] (ang.)
  7. Marre wraca do Szwecji. „Trybuna Śląska-Kibic”, s. 7, 11-12 września 2004. 
  8. „To moje przeznaczenie” [dostęp:2008-07-24]
  9. Mariusz Czerkawski ostatni raz zagrał w barwach GKS Tychy [dostęp:2009-01-25]
  10. Championnat d'Europe 1989 des moins de 18 ans (fr.)
  11. Championnat d'Europe 1990 des moins de 18 ans (fr.)
  12. Championnat du monde 1991 des moins de 20 ans (fr.)
  13. Polska – Gwiazdy NHL 3:3 – było blisko! [dostęp:2004-12-22]
  14. Hat-trick Czerkawskiego. „Trybuna Śląska”, s. 8, Nr 263 z 9-11 listopada 1996. 
  15. Bójka miała miejsce dnia 4 kwietnia 1998 roku i była zarazem jedyną, w jakiej Czerkawski brał udział w meczach ligi NHL.
  16. SUPER MARIO specjalnie dla Hokej.Net [dostęp:2006-07-04]
  17. Kim jest Czerkawski? [dostęp:2008-10-12]
  18. Nowa rola Czerkawskiego [dostęp:2008-01-10]
  19. To oni powalczą o Igrzyska! [dostęp:2012-10-12]
  20. Ustalenia, negocjacje i przymiarki (pol.). hokej.net. [dostęp 2013-03-16].
  21. Mariusz Czerkawski będzie reklamował Bodyhelp [dostęp:2009-02-06]
  22. Mariusz Czerkawski ambasadorem marki Bodyhelp [dostęp:2009-02-06]
  23. Polak Wszech Czasów? Cichopek wybrała [dostęp:2012-03-28]
  24. Mariusz Czerkawski o Januszu Kusocińskim / Polak Wszech Czasów – YouTube
  25. Biografia Czerkawskiego: Życie na lodzie i golfowe życie po życiu [dostęp:2012-09-20]
  26. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 czerwca 2004 r. o nadaniu orderów i odznaczeń. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 2014-06-06].
  27. Zenon Hajduga ponownie prezesem PZHL. sport.wp.pl, 2004-06-26. [dostęp 2016-09-07].

Linki zewnętrzne[edytuj]