Matteo Salvini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Matteo Salvini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1973
Mediolan
Minister spraw wewnętrznych Włoch
Okres od 1 czerwca 2018
do 5 września 2019
Przynależność polityczna Liga Północna
Poprzednik Marco Minniti
Następca Luciana Lamorgese
Wicepremier Włoch
Okres od 1 czerwca 2018
do 5 września 2019
Przynależność polityczna Liga Północna
podpis

Matteo Salvini (ur. 9 marca 1973 w Mediolanie) – włoski polityk i dziennikarz, parlamentarzysta krajowy i eurodeputowany, od 2013 lider Ligi Północnej, w latach 2018–2019 wicepremier oraz minister spraw wewnętrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zdał egzamin maturalny, następnie podjął studia na wydziale historycznym Uniwersytetu Mediolańskiego, których nie ukończył. W 1990 wstąpił do Ligi Północnej. Pracował w związanych z tym ugrupowaniem mediach, m.in. jako redaktor rozgłośni Radio Padania Libera i dziennika „La Padania”. W 1993 został radnym Mediolanu. Zyskał pewną rozpoznawalność w 1999, kiedy podczas wizyty prezydenta Carla Azeglia Ciampiego w Mediolanie odmówił podania mu ręki, mówiąc, że nie jest on jego przedstawicielem[1]. W tym okresie publicznie twierdził również, że nie reprezentuje go włoska flaga[2].

W 2004 został posłem do Europarlamentu, złożył mandat w połowie kadencji. W 2008 wybrano go w skład Izby Deputowanych XVI kadencji[3].

W wyborach w 2009 ponownie uzyskał z listy LN mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. Został członkiem grupy Europa Wolności i Demokracji oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów[4]. W 2013 został sekretarzem federalnym Ligi Północnej, przejmując tym samym kierownictwo w tej partii. Prezentował publicznie poglądy eurosceptyczne, krytykując m.in. funkcjonowanie waluty euro[5].

W 2014 z powodzeniem ubiegał się o europarlamentarną reelekcję[6]. W tym samym roku stanął również na czele ugrupowania Noi con Salvini, mającego w założeniu być platformą wyborczą LN we włoskich regionach południowych[7]. W trakcie przewodzenia swojemu ugrupowaniu dorobił się wśród zwolenników przydomka „il Capitano”[8][9].

W 2017 utrzymał przywództwo w Lidze Północnej, otrzymując w partyjnych wyborach blisko 83% poparcie[10]. W wyborach krajowych w 2018 kontynuował współpracę z blokiem centroprawicy (obejmującym m.in. Forza Italia). Sojusz ten zwyciężył w wyborach, a w jego ramach lista wyborcza LN otrzymała najwięcej głosów. Matteo Salvini został wybrany do Senatu XVIII kadencji[11].

Wyniki tych wyborów nie doprowadziły do uzyskania przez któryś z obozów politycznych większości w parlamencie pozwalającej na samodzielne rządzenie. Po długotrwałych negocjacjach 13 maja 2018 Liga Północna podpisała porozumienie programowe z ugrupowaniem Ruch Pięciu Gwiazd[12]. Formowanie rządu trwało jeszcze niespełna trzy tygodnie. Ostatecznie 1 czerwca 2018 w nowo powołanym gabinecie Giuseppe Contego Matteo Salvini objął stanowiska wicepremiera oraz ministra spraw wewnętrznych[13].

Pełniąc tę funkcję, w 2019 został umieszczony na liście 100 najbardziej wpływowych osób na świecie według magazynu „Time[14]. Zaczął być też określany w mediach jako najbardziej wpływowy polityk we Włoszech[15][16]. W 2019 kierowana przez niego Liga Północna wygrała wybory europejskie we Włoszech; Matteo Salvini uzyskał najlepsze wyniki w głosowaniu preferencyjnym we wszystkich pięciu okręgach, nie obejmując jednak mandatu w PE[17]. Był przy tym głównym inicjatorem powołania nowego bloku europejskich ugrupowań określanych jako skrajnie prawicowe, co skutkowało powołaniem w Europarlamencie frakcji poselskiej pod nazwą Tożsamość i Demokracja[18].

W sierpniu 2019 po sporach wewnątrz koalicji z jego inicjatywy LN złożyła wniosek o wotum nieufności wobec współtworzonego rządu[19]. Doprowadziło to do rozpadu koalicji, w konsekwencji Liga Północna przeszła do opozycji, a Matteo Salvini 5 września zakończył pełnienie funkcji rządowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ciampi: Sulla criminalità non siamo allo sbando (wł.). repubblica.it, 5 października 1999. [dostęp 2020-12-18].
  2. Grzegorz Ulicz: Liga już nie północna. Matteo Salvini i jego ruch. „Nowy Ład”, 4 września 2020. [dostęp 2020-12-18].
  3. Matteo Salvini na stronie Izby Deputowanych XVI kadencji (wł.). [dostęp 2017-10-08].
  4. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2017-10-08].
  5. Lega, Salvini contro euro: 'Crimine contro l'umanità' (wł.). ansa.it, 15 grudnia 2013. [dostęp 2018-06-01].
  6. Parlamento europeo: i 73 eletti italiani (wł.). europarlamento24.eu, 30 maja 2014. [dostęp 2017-10-08].
  7. Northern League presents 'Us with Salvini' symbol for South (ang.). ansa.it, 19 grudnia 2014. [dostęp 2018-03-06].
  8. Salvini 'il Capitano' sovranista, felpe e ruspa (wł.). ansa.it, 2 czerwca 2018. [dostęp 2019-08-10].
  9. Il Capitano Salvini studia da premier: „Orgoglioso di essere populista” (wł.). lastampa.it, 6 marca 2018. [dostęp 2019-08-10].
  10. Primarie Lega, Salvini centra l'obiettivo: con l'82,7% resta segretario. L'attacco di Bossi: „Con lui la Lega è finita” (wł.). repubblica.it, 14 maja 2017. [dostęp 2018-03-06].
  11. Politiche 2018: Matteo Salvini eletto Senatore in Calabria, Furgiuele deputato (wł.). lameziainstrada.com, 6 marca 2018. [dostęp 2018-03-06].
  12. Italy’s populist 5 Star, League parties reach deal on government program (wł.). marketwatch.com, 13 maja 2018. [dostęp 2018-06-01].
  13. I Ministri del Governo Conte (wł.). governo.it, 1 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-01].
  14. Salvini on Time's 100 most influential list (ang.). ansa.it, 18 kwietnia 2019. [dostęp 2019-08-10].
  15. How Matteo Salvini is dominating Italian politics (ang.). economist.com, 21 czerwca 2018. [dostęp 2019-08-10].
  16. Stephanie Kirchgaessner: Matteo Salvini: from far-right fringe player to strongman leader (ang.). theguardian.com, 15 czerwca 2018. [dostęp 2019-08-10].
  17. Europee, i candidati promossi e quelli bocciati: tutti i numeri dei signori delle preferenze (wł.). youtrend.it, 28 maja 2019. [dostęp 2019-08-10].
  18. Salvini alliance to be named Identity and Democracy (ang.). politico.eu, 12 czerwca 2019. [dostęp 2019-08-10].
  19. Włoski parlament przerywa wakacje. Powodem kryzys w koalicji rządzącej. rmf24.pl, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-09-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]