Walter Veltroni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walter Veltroni
Walter Veltroni 2008 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1955
Rzym
Sekretarz Partii Demokratycznej
Okres od 14 października 2007
do 21 lutego 2009
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Następca Dario Franceschini
Burmistrz Rzymu
Okres od 1 czerwca 2001
do 13 lutego 2008
Przynależność polityczna Demokraci Lewicy
Poprzednik Francesco Rutelli
Następca Gianni Alemanno

Walter Veltroni (ur. 3 lipca 1955 w Rzymie) – włoski polityk, były lider Partii Demokratycznej, burmistrz Rzymu, a także deputowany.

Życiorys[edytuj]

Jego ojciec, Vittorio Veltroni, był w latach 50. znanym menedżerem w telewizji RAI, zmarł w 1956. Matka była córką Cirila Kotnika, słoweńskiego ambasadora Królestwa Jugosławii przy Stolicy Apostolskiej.

Włoska Partia Komunistyczna[edytuj]

W wieku 15 lat Walter Veltroni wstąpił do Federacji Komunistycznej Młodzieży Włoskiej (Federazione Giovanile Comunista Italiana)[1]. W 1976 jako członek Włoskiej Partii Komunistycznej został wybrany radnym Rzymu. W radzie miejskiej zasiadał do 1981. W 1987 został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych. W niższej izbie parlamentu włoskiego zasiadał do 2001 jako poseł X, XI, XII, XIII i XIV kadencji.

Jako członek sekretariatu krajowego PCI od 1988 brał udział w przekształceniu jej w 1991 w postkomunistyczną Demokratyczną Partię Lewicy (Partito democratico della Sinistra).

Działalność w latach 90.[edytuj]

Walter Veltroni (w środku) w 2007

Będąc zawodowym dziennikarzem, od 1992 do 1996 pełnił funkcję redaktora naczelnego oficjalnej gazety PDS, "L'Unità". W 1996 z sukcesem wziął udział w kampanii wyborczej i wyborach parlamentarnych. Od 17 maja 1996 do 21 października 1998 zajmował w rządzie Romano Prodiego stanowisko wicepremiera i ministra kultury.

W 1998 po odejściu z rządu stanął na czele Demokratów Lewicy (Democratici di Sinistra), partii powstałej z przekształcenia Demokratycznej Partii Lewicy, zastępując nowego premiera, Massima D'Alemę. Partią tą kierował do 2001. W tym samym roku

W latach 1999–2004 sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego[2].

Burmistrz Rzymu[edytuj]

W 2001 wygrał wybory na urząd burmistrza Rzymu. Pokonał Antonia Tajaniego, kandydata Forza Italia[3].

W 2003 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Johna Cabota w Rzymie. W 2006 został uhonorowany przez prezydenta Carla Azeglia Ciampiego najwyższym włoskim odznaczeniem, Cavaliere di Gran Croce (Rycerz Wielkiego Krzyża).

29 maja 2006 ponownie został wybrany burmistrzem Rzymu. W głosowaniu otrzymał 61,4% głosów, pokonując Gianniego Alemanno z Sojuszu Narodowego. Ze stanowiska zrezygnował 13 lutego 2008, by zaangażować się w kampanię wyborczą przed wyborami parlamentarnymi[4].

Partia Demokratyczna[edytuj]

Walter Veltroni w czasie kampanii wyborczej, marzec 2008

W maju 2007 powołano we Włoszech komitet organizacyjny Partii Demokratycznej, ugrupowania, które na celu miało zjednoczenie ruchu centrolewicowego, skupionego dotychczas w koalicji Drzewo Oliwne. Walter Veltroni od początku był uznawany za jednego z najodpowiedniejszych kandydatów na stanowisko jej sekretarza (lidera partii_. 19 czerwca 2007 Piero Fassino, lider Demokratów Lewicy, publicznie wezwał go do ubiegania się przywództwo, oferując mu poparcie swojej partii.

Walter Veltroni oficjalnie ogłosił swój udział w wyborach lidera nowej partii 27 czerwca 2007 na wiecu w Turynie. Sekretarzem Partii Demokratycznej został oficjalnie mianowany na jej kongresie założycielskim 14 października 2007. Zajął to stanowisko dzięki wygraniu otwartego głosowania, odbywającego się w całych Włoszech tego samego dnia. W głosowaniu mogli wziąć udział wszyscy obywatele powyżej 16 roku życia i po wniesieniu opłaty w wysokości 1 euro. Veltroni zdobył 75,1% spośród około 2,5 mln wszystkich oddanych głosów, pokonując m.in. minister Rosy Bindi[5].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2008 blok PD i jej koalicjanta Włochy Wartości przegrał z Ludem Wolności Silvia Berlusconiego i jego sojusznikami. Kierowana przez Waltera Veltroniego partia zajęła drugie miejsce, zdobywając 37,55% głosów poparcia, przechodząc tym samym do opozycji. Lider PD uzyskał w tym głosowaniu mandat posła do Izby Deputowanych XVI kadencji[6], wykonywał go do 2013.

17 lutego 2009 Walter Veltroni zrezygnował ze stanowiska sekretarza PD po kolejnej porażce tej partii, tj. przegranych wyborach lokalnych na Sardynii[7]. Cztery dni później na jego następcę został wybrany Dario Franceschini[8].

Wybrane publikacje[edytuj]

Walter Veltroni, z zawodu dziennikarz, opublikował liczne artykuły i książki na różnorodne tematy, od muzyki, spraw socjalnych, polityki, biografii aż do fikcji literackiej. Wśród nich:

  • 1977: Il PCI e la questione giovanile (Włoska Partia Komunistyczna i pytanie młodzieży)
  • 1978: A dieci anni dal'68. Intervista con Achille Occhetto (10 lat po '68: Wywiad z Achille Occhetto)
  • 1981: Il sogno degli anni sessanta (Marzenie sześćdziesięciolatków)
  • 1982: Il calcio è una scienza da amare (Piłka jest ukochaną nauką)
  • 1990: Io e Berlusconi (e la Rai) (Berlusconi i ja (i RAI))
  • 1992: I programmi che hanno cambiato l’Italia (Pragramy, które zmieniły Włochy)
  • 1992: Il sogno spezzato. Le idee di Robert Kennedy (Niespełniony sen. Idee Roberta Kennedy)
  • 1992: La sfida interrotta. Le idee di Enrico Berlinguer (Przerwane wyzwanie. Idee Enrico Berlinguera)
  • 1994: Certi piccoli amori (Pewna mała miłość)
  • 1995: La bella politica) (Piękna polityka)
  • 1997: Certi piccoli amori 2 (Pewna mała miłość II)
  • 1997: Governare da sinistra (Od lewicy do rządzenia)
  • 2000: I care
  • 2000: Forse Dio è malato. Diario di un viaggio africano (Być może Bóg jest chory: Pamiętnik afrykańskiej podróży)
  • 2003: Il disco del mondo. Vita breve di Luca Flores, musicista (Dysk świata: krótkie życie muzyka Luca Flores)
  • 2004: Senza Patricio (Bez Patricio)
  • 2006: La scoperta dell'alba (Odkrywanie świtu)
  • 2007: Che cos'è la politica? (książka+DVD)
  • 2007: La nuova stagione. Contro tutti i conservatorismi

Przypisy