Diego Alonso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diego Alonso
Imię i nazwisko Diego Martín Alonso López
Data i miejsce
urodzenia
16 kwietnia 1975
Montevideo, Urugwaj
Pseudonim „Tornado”
Pozycja napastnik
Wzrost 187 cm
Masa ciała 78 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Pachuca (trener)
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1995–1999
1999–2000
2000–2002
2001–2002
2002–2003
2003–2004
2004–2005
2005–2006
2006
2007
2008–2009
2009–2011
Bella Vista
Gimnasia La Plata
Valencia
Atlético Madryt (wyp.)
Racing Santander
Málaga
Pumas UNAM
Real Murcia
Nacional
Shanghai Shenhua
Gimnasia La Plata
Peñarol
59 (38)
32 (17)
20 (2)
38 (23)
22 (1)
23 (6)
32 (14)
24 (2)
7 (3)
13 (7)
36 (5)
47 (17)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1999–2001  Urugwaj 8 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2011–2012
2012–2013
2013
2014
2015–
Bella Vista
Guaraní
Peñarol
Olimpia
Pachuca

Diego Martín Alonso López (ur. 16 kwietnia 1975 w Montevideo) – urugwajski piłkarz pochodzenia włoskiego występujący na pozycji napastnika, obecnie trener meksykańskiej Pachuki. Jego kuzyni Matías Alonso i Iván Alonso również byli piłkarzami.

Kariera klubowa[edytuj]

Alonso pochodzi ze stołecznego miasta Montevideo i jest wychowankiem tamtejszego skromnego zespołu Club Atlético Bella Vista. Do seniorskiej drużyny, która spadła wówczas do drugiej ligi urugwajskiej, został włączony jako dwudziestolatek, szybko wywalczając sobie pewne miejsce w wyjściowym składzie. W rozgrywkach 1997, po upływie trzech sezonów spędzonych w drugiej lidze, awansował z Bella Vista do urugwajskiej Primera División, w której zadebiutował w 1998 roku, za kadencji szkoleniowca Julio Césara Ribasa. Wówczas także jako czołowy strzelec drużyny triumfował w rozgrywkach kwalifikacyjnych do Copa Libertadores – Liguilla Pre-Libertadores, a podczas samego udziału w rozgrywkach Pucharu Wyzwolicieli zdobył pięć bramek, a Bella Vista, ogłoszona wówczas rewelacją turnieju, odpadła z niego dopiero w ćwierćfinale. Bezpośrednio po tym przeszedł do argentyńskiego Gimnasia y Esgrima La Plata, w tamtejszej Primera División debiutując 15 sierpnia 1999 w wygranym 3:1 spotkaniu z Ferro Carril Oeste, w którym strzelił także premierowego gola. W barwach Gimnasii spędził bez większych sukcesów rok, będąc największą gwiazdą ekipy.

Latem 2000 wyjechał do Hiszpanii, gdzie za sumę dziewięciu milionów dolarów został piłkarzem klubu Valencia CF. W Primera División zadebiutował 9 września 2000 w przegranej 1:2 konfrontacji z Realem Madryt, zaś pierwszą bramkę w lidze hiszpańskiej zdobył 12 listopada tego samego roku w zremisowanym 2:2 meczu z Rayo Vallecano. W ekipie prowadzonej przez Héctora Cúpera występował przez jeden sezon i mimo iż pozostawał wyłącznie rezerwowym dla Johna Carew i Juana Sáncheza to udanie spisywał się w Lidze Mistrzów UEFA – z sześcioma golami na koncie został najlepszym strzelcem swojej drużyny w tamtej edycji rozgrywek, zaś Valencia dotarła aż do finału, przegrywając w nim po rzutach karnych z Bayernem Monachium. Zaraz po tym sukcesie został wypożyczony do drugoligowego Atlético Madryt, gdzie stworzył bramkostrzelny duet napastników z Fernando Torresem. W sezonie 2001/2002 awansował z drużyną Luisa Aragonésa do pierwszej ligi, zaś sam został królem strzelców Segunda División, zdobywając 23 gole.

W lipcu 2002 przeszedł do występującego w najwyższej klasie rozgrywkowej Racingu Santander, gdzie bez poważniejszych osiągnięć i jako rezerwowy spędził rok, po czym podpisał umowę z zespołem Málaga CF, gdzie również nie potrafił sobie wywalczyć miejsca w wyjściowym składzie i po upływie dwunastu miesięcy odszedł z klubu. W połowie 2004 roku został graczem meksykańskiej ekipy Pumas UNAM z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, w celu zastąpienia dotychczasowego napastnika tej drużyny Bruno Marioniego. W meksykańskiej Primera División zadebiutował 15 sierpnia 2004 w przegranym 0:1 pojedynku z Tecos UAG, a po raz pierwszy wpisał się na listę strzelców 18 września tego samego roku w przegranym 1:3 spotkaniu z Tigres UANL. Od razu został podstawowym graczem drużyny prowadzonej przez Hugo Sáncheza i w jesiennym sezonie Apertura 2004 wywalczył z nią mistrzostwo Meksyku. W tym samym roku zdobył również z Pumas superpuchar kraju – Campeón de Campeones, zaś w 2005 roku dotarł do finału najbardziej prestiżowych rozgrywek północnoamerykańskiego kontynentu – Pucharu Mistrzów CONCACAF.

Latem 2005 powrócił do Hiszpanii, tym razem przenosząc się do drugoligowego Realu Murcia. W tej drużynie występował przez rok, nie potrafiąc wygrać rywalizacji o miejsce w składzie ze swoim kuzynem Ivánem Alonso. W późniejszym czasie po siedmiu latach wrócił do Urugwaju, gdzie podpisał umowę z krajowym gigantem – stołecznym Club Nacional de Football. Po upływie pół roku został graczem chińskiego Shanghai Shenhua, w którego barwach spędził z kolei dwanaście miesięcy jako podstawowy piłkarz, triumfując w turnieju A3 Champions Cup. W styczniu 2008 po raz drugi w karierze został zawodnikiem argentyńskiego Gimnasia y Esgrima La Plata, gdzie grał przez następne półtora roku, jednak przeważnie jako rezerwowy i bez poważniejszych sukcesów, walcząc wyłącznie o utrzymanie w lidze.

W połowie 2009 roku po raz kolejny powrócił do ojczyzny, jako wolny zawodnik zasilając czołowy zespół w Urugwaju – stołeczny Club Atlético Peñarol. Tam, mimo małej liczby występów w pierwszym składzie, regularnie wpisywał się na listę strzelców, a także odnosił sukcesy drużynowe – w sezonie 2009/2010 zdobył jedyne w karierze mistrzostwo Urugwaju, natomiast w 2011 roku dotarł do finału Copa Libertadores (dzięki temu został jednym z nielicznych piłkarzy, którzy dotarli do finału najważniejszych klubowych rozgrywek na trzech kontynentach – mimo to przegrał wszystkie trzy). Bezpośrednio po tym osiągnięciu w wieku 36 lat zdecydował się zakończyć piłkarską karierę. Był opisywany jako typowy wysunięty napastnik, grający agresywnie i obdarzony talentem do znajdowania się w dogodnych sytuacjach strzeleckich w polu karnym rywala.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W seniorskiej reprezentacji Urugwaju Alonso zadebiutował za kadencji selekcjonera Víctor Púi, 17 czerwca 1999 w wygranym 3:2 meczu towarzyskim z Paragwajem. Kilka dni później znalazł się w składzie na rozgrywany na paragwajskich boiskach turniej Copa América, gdzie jednak pełnił wyłącznie rolę rezerwowego dla duetu napastników tworzonego przez Gabriela Álveza i Marcelo Zalayetę i rozegrał trzy z sześciu możliwych meczów, wszystkie po wejściu z ławki. Jego drużyna dotarła ostatecznie aż do finału, przegrywając w nim z Brazylią (0:3). Ogółem swój bilans w kadrze narodowej zamknął na ośmiu rozegranych spotkaniach, w których ani razu nie wpisał się na listę strzelców.

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Alonso rozpoczął pracę w roli szkoleniowca, we wrześniu 2011 zostając trenerem swojego macierzystego Club Atlético Bella Vista. Drużynę tą, walczącą wówczas o utrzymanie w najwyższej klasie rozgrywkowej, prowadził przez kolejne dziewięć miesięcy i zdołał uratować klub przed relegacją do drugiej ligi. Bezpośrednio po osiągnięciu tego sukcesu nie zdecydował się jednak przedłużyć kontraktu z zespołem i w lipcu 2012 objął paragwajski Club Guaraní z siedzibą w stołecznym Asunción. Tam spędził z kolei jedenaście udanych miesięcy; najpierw zajął trzecie miejsce w lidze i zdołał się zakwalifikować do rozgrywek Copa Sudamericana, zaś w wiosennym sezonie Apertura 2013 zdobył tytuł wicemistrza Paragwaju. W czerwcu 2013 roku opuścił Guaraní i powrócił do ojczyzny, podpisując umowę ze swoim byłym zespołem Club Atlético Peñarol. Tam, mimo dużych oczekiwań, odnosił jednak słabe wyniki – jego podopieczni zwyciężyli zaledwie raz w ośmiu spotkaniach, szybko odpadając z Copa Sudamericana. Został zwolniony po czterech miesiącach pracy, zostawiając Peñarol na trzynastym miejscu w tabeli. W marcu 2014 wrócił do Paragwaju, zostając szkoleniowcem tamtejszego giganta, stołecznego Club Olimpia, gdzie pracował z przeciętnym skutkiem przez siedem miesięcy, nie odnosząc konkretniejszych osiągnięć.

W styczniu 2015 Alonso po dziesięciu latach powrócił do Meksyku, obejmując tamtejszą ekipę CF Pachuca. W pierwszym sezonie dotarł do półfinału decydującej o mistrzostwie ligowej fazy play-off, lecz podczas kolejnych rozgrywek nie zdołał się do niej zakwalifikować, co poważnie zachwiało jego pozycją w klubie. Ostatecznie zdecydowano się pozostawić go na stanowisku i już w sezonie Clausura 2016 wywalczył z Pachucą tytuł mistrza Meksyku (pierwszy od dziewięciu lat), po pokonaniu w dwumeczu finałowym Monterrey (1:0, 1:1). W tym samym roku jego podopieczni zajęli drugie miejsce w superpucharze kraju – Campeón de Campeones.

Statystyki kariery[edytuj]

Klubowe[edytuj]

Klub Sezon Kraj Rozgrywki Liga Puchar kraju Międzynarodowe Ogółem
Mecze Gole Mecze Gole Rozgrywki Mecze Gole Mecze Gole
Bella Vista 1995 Urugwaj Segunda División 0 0
1996 Urugwaj 0 0
1997 Urugwaj 21 19 21 19
1998 Urugwaj Primera División 24 12 24 12
1999 Urugwaj 14 7 CL 10 5 24 12
Gimnasia 1999–2000 Argentyna Primera División 32 17 32 17
Valencia 2000–2001 Hiszpania Primera División 20 2 1 0 LMU 12 6 33 8
Atlético 2001–2002 Hiszpania Segunda División 38 23 1 0 39 23
Racing 2002–2003 Hiszpania Primera División 22 1 1 0 23 1
Málaga 2003–2004 Hiszpania 23 6 4 0 27 6
UNAM 2004–2005 Meksyk Liga MX 32 14 2 1 LMC 4 1 38 16
Real Murcia 2005–2006 Hiszpania Segunda División 24 2 2 0 26 2
Nacional 2006–2007 Urugwaj Primera División 7 3 CS 6 2 13 5
Shenhua 2007 Chińska Republika Ludowa CSL 13 7 LMA + A3 8 5 21 12
Gimnasia 2007–2008 Argentyna Primera División 14 3 14 3
2008–2009 Argentyna 22 2 22 2
Peñarol 2009–2010 Urugwaj Primera División 26 6 26 6
2010–2011 Urugwaj 21 11 CS + CL 10 0 31 11
Ogółem
Urugwaj 113 58 CL + CS 26 7 139 65
Argentyna 68 22 68 22
Hiszpania 127 34 9 0 LMU 12 6 148 40
Meksyk 32 14 2 1 LMC 4 1 38 16
Chiny 13 7 LMA + A3 8 5 21 12
Ogółem 353 135 11 1 CL + LMU + LMC +
CS + LMA + A3
50 19 414 155

Legenda:

Reprezentacyjne[edytuj]

Reprezentacja Kraj Rok Towarzysko Eliminacje Turnieje Ogółem
Mecze Gole Mecze Gole Rozgrywki Mecze Gole Mecze Gole
Urugwaj Urugwaj 1999 1 0 CA 3 0 4 0
Urugwaj 2000 3 0 3 0
Urugwaj 2001 1 0 1 0
Ogółem 5 0 CA 3 0 8 0

Legenda:

Trenerskie[edytuj]

Klub Sezon Kraj Rozgrywki Liga Puchar kraju Międzynarodowe Ogółem
M Z R P % M Z R P % Rozgrywki M Z R P % M Z R P %
Bella Vista 2011–2012 Urugwaj Primera División 25 9 3 13 36% 25 9 3 13 36%
Guaraní 2012 Paragwaj Primera División 22 13 4 5 59% CS 4 1 1 2 25% 26 14 5 7 54%
2013 Paragwaj 19 9 6 4 47% 19 9 6 4 47%
Peñarol 2013–2014 Urugwaj Primera División 6 1 2 3 17% CS 2 0 1 1 0% 8 1 3 4 13%
Olimpia 2014 Paragwaj Primera División 30 14 7 9 47% 30 14 7 9 47%
Pachuca 2014–2015 Meksyk Liga MX 21 10 4 7 48% LMC 2 0 2 0 0% 23 10 6 7 43%
2015–2016 Meksyk 40 17 12 11 43% 13 5 3 5 38% 53 22 15 16 42%
2016–2017 Meksyk LMC
Ogółem
Urugwaj 31 10 5 16 32% CS 2 0 1 1 0% 33 10 6 17 30%
Paragwaj 71 36 17 18 51% CS 4 1 1 2 25% 75 37 18 20 49%
Meksyk 61 27 16 18 44% 13 5 3 5 38% LMC 2 0 2 0 0% 76 32 21 23 42%
Ogółem 163 73 38 52 45% 13 5 3 5 38% CS + LMC 8 1 4 3 13% 184 79 45 60 43%

Legenda:

Bibliografia[edytuj]