Meksyletyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Enancjomery R (górny) i S (dolny) meksyletyny

Meksyletyna – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, lek przeciwarytmiczny z grupy Ib. Stosowana w leczeniu tachykardii. Ma budowę i działanie zbliżone do drugiego leku z tej grupy, lidokainy, jednak może być podawana zarówno dożylnie, jak i doustnie[1][2].

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Meksyletyna działa chronotropowo ujemnie na serce przez wolniejsze narastanie potencjału czynnościowego (słabiej niż leki przeciwarytmiczne grupy Ia), podwyższenie progu depolaryzacji i wydłużenie czasu repolaryzacji. Ma również działanie inotropowe ujemne – zmniejsza siłę skurczu serca[2].

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Są podobne do tych przy stosowaniu leków z grupy Ia[2]: niewydolność serca (przez działanie inotropowe ujemne), spadek ciśnienia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, biegunka, a w dużych dawkach również pobudzenie OUN i drgawki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Publikacja w płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Paul E. Fenster, Keith A. Comess, Pharmacology and Clinical Use of Mexiletine, „Pharmacotherapy: The Journal of Human Pharmacology and Drug Therapy”, 6 (1), 1986, s. 1–7, DOI10.1002/j.1875-9114.1986.tb03442.x, PMID3513138 (ang.).
  2. a b c Ernst Mutschler: Farmakologia i toksykologia. Wrocław: MedPharm Polska, 2010, s. 619-620. ISBN 978-83-60466-81-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.