Dobutamina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dobutamina
Dobutamina
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C18H23NO3
Masa molowa 301,38 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 34368-04-2
49745-95-1 (chlorowodorek)
PubChem 36811[1]
DrugBank DB00841[2]
Klasyfikacja
ATC C01 CA07
Stosowanie w ciąży kategoria B

Dobutamina (łac. Dobutaminum) – organiczny związek chemiczny, lek z grupy syntetycznych katecholamin zwiększający rzut serca. Jest stosowany głównie w warunkach intensywnej opieki medycznej w celu leczenia wstrząsu kardiogennego, oraz w diagnostyce jako echokardiograficzna próba dobutaminowa.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Dobutamina jest pochodną dopaminy, jedną z syntetycznych amin katecholowych. Działa na mięsień sercowy poprzez receptory β1 poprawiając jego kurczliwość (działanie inotropowe dodatnie). Zwiększa rzut serca i indeks sercowy. W niewielkim stopniu przyspiesza akcję serca (działanie chronotropowe dodatnie) oraz zmniejsza obciążenie następcze i wstępne. Nie powoduje wyrzutu endogennej noradrenaliny tak jak dopamina.

Zwiększa pojemność minutową serca, przepływ wieńcowy i płucny. Zwiększa zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. W małym stopniu podnosi ciśnienie skurczowe i rozkurczowe.

Nie rozszerza naczyń krezkowych i nerkowych (wzrost diurezy obserwowany przy stosowaniu dobutaminy jest spowodowany zwiększonym rzutem serca i następowym wzrostem perfuzji nerkowej).

Dobutamina jest rozkładana przez katecholo-O-metylotransferazę (COMT) i wydalana z organizmu pod postacią metabolitów.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Dobutaminę stosuje się głównie w stanach wymagających zwiększenia siły skurczu mięśnia sercowego, przy zachowanym ciśnieniu tętniczym (ciśnienie skurczowe powyżej 80–90 mm Hg).

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

  • nadwrażliwość na lek
  • schorzenia przebiegające ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (zastawkowe zwężenie aorty, kardiomiopatia przerostowa)

Ostrożnie:

  • migotanie przedsionków – może poprzez przyspieszenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego zwiększać częstość akcji komór
  • ostra faza zawału serca
  • wstrząs septyczny i kardiogenny z ciśnieniem tętniczym poniżej 80 mm Hg

Nie należy stosować leku równocześnie z furosemidem (powoduje on dezaktywację dobutaminy), salbutamolem, cymetydyną, furazolidonem i inhibitorami MAO. Leki beta-adrenolityczne ograniczają skuteczność dobutaminy w związku z czym konieczne jest stosowanie większych dawek.

Działanie niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Objawy przedawkowania

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Dobutaminę stosuje się dożylnie w postaci ciągłego wlewu kroplowego (za pomocą pompy infuzyjnej). Dawka początkowa wynosi 2,5-10 μg/kg m.c./min. Można ją zwiększać do maksymalnego poziomu 40 μg/kg m.c./min. Lek stosuje się maksymalnie 2-3 doby. Po tym okresie rozwija się tolerancja (spadek wrażliwości receptorów β).

Preparat do infuzji przygotowuje się rozpuszczając 250 mg dobutaminy w 50 ml soli fizjologicznej.

Dawkowanie dobutaminy (w μg/kg m.c./min.) w zależności od masy ciała i przepływu pompy[potrzebne źródło]
Przepływ pompy
ml/h
Masa ciała
kg
60
65
70
75
80
85
90
95
1
1,4 1,3 1,2 1,1 1,0 1,0 0,9 0,9
2
2,8 2,6 2,4 2,2 2,1 2,0 1,8 1,7
3
4,2 3,8 3,6 3,3 3,1 2,9 2,8 2,6
4
5,6 5,1 4,8 4,4 4,1 3,9 3,7 3,5
5
6,9 6,4 5,9 5,5 5,2 4,9 4,6 4,4
6
8,3 7,7 7,1 6,7 6,2 5,9 5,5 5,3
7
9,7 9,0 8,3 7,8 7,3 6,9 6,4 6,2
8
11,1 10,2 9,5 8,9 8,3 7,8 7,4 7,0
9
12,5 11,5 10,7 10,0 9,4 8,8 8,3 7,9
10
13,9 12,8 11,9 11,1 10,4 9,8 9,2 8,8
11
15,2 14,1 13,1 12,2 11,4 10,8 10,2 9,7
12
16,7 15,4 14,3 13,3 12,5 11,8 11,0 10,6
13
18,1 16,6 15,5 14,4 13,3 12,7 12,0 11,4
14
19,5 17,9 16,7 15,5 14,6 13,7 12,9 12,3
15
20,8 19,2 17,8 16,6 15,6 14,7 13,8 13,2
16
22,2 20,5 19,0 17,8 16,6 15,7 14,7 14,2
17
23,6 21,8 20,2 18,9 17,7 16,7 15,6 15,0
18
25,0 23,0 21,4 20,0 18,7 17,6 16,5 15,8

Dobutaminę odstawia się stopniowo, np. 2 μg/kg m.c./min. na dobę, w celu uniknięcia wtórnej hipoperfuzji i cech zastoju.

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

  • Dobuject
  • Dobutamine
  • Dubutamin-Hexal
  • Dobutrex

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Indeks leków Medycyny Praktycznej 2007. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2007, s. 195-96. ISBN 978-83-7430-110-7.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.