Amiodaron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Amiodaron
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C25H29I2NO3
Masa molowa 645,31 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały miałki krystaliczny proszek
Identyfikacja
Numer CAS 1951-25-3
PubChem 2157[1]
DrugBank DB01118[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC C01 BD01
Stosowanie w ciąży kategoria D

Amiodaronorganiczny związek chemiczny, lek zwiększający czas trwania potencjału błonowego. Należy do III grupy leków antyarytmicznych zgodnie z podziałem według Vaughana Wiliamsa.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Lek działa na układ krążenia wielostronnie. Wydłuża czas trwania trzeciej fazy potencjału czynnościowego komórek przewodzących serca, zmniejszając wypływ jonów potasu z komórek.

Amiodaron wpływa również na przepływ wieńcowy rozszerzając naczynia wieńcowe i powoduje również zmniejszenie oporów naczyniowych na obwodzie, co odciąża pracę serca i może obniżać ciśnienie tętnicze.

Zmniejsza wrażliwość mięśnia sercowego na katecholaminy poprzez swoje działanie antagonistyczne w stosunku do receptorów α i β-adrenergicznych.

Lek nie ma wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego: jako jedyny lek antyarytmiczny skuteczny w większości arytmii nadkomorowych i komorowych, nie ma działania inotropowego dodatniego.

Lek bardzo różnie się wchłania u różnych chorych, kumuluje się w organizmie i łatwo może zostać przedawkowany. Wymaga kontroli stężenia w surowicy krwi, szczególnie podczas ustalania dawki podtrzymującej po wysyceniu. Jego czas połowicznego rozpadu wynosi około 30 dni, a jego działanie może się utrzymywać nawet do 150 dni po odstawieniu leku.

Normalnym zjawiskiem jest pojawienie się zmian w elektrokardiogramie: zaburzeń załamka T, pojawienie się załamka U i wydłużenie odstępu Q-T.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest skuteczny w niemiarowościach różnego pochodzenia:

  • leczenie reanimacyjne migotania komór (VF) lub częstoskurczu komorowego (VT) bez tętna,
  • częstoskurcz komorowy stabilny hemodynamicznie,
  • inne oporne na leczenie postacie tachyarytmii.

Może być stosowany u chorych z chorobą wieńcową serca.

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej przez pierwszy tydzień podaje się 200 mg trzy razy dziennie co 8 godzin (wysycanie), a potem dawka podtrzymująca wynosi od 200 do 400 mg na dobę.

W reanimacji według algorytmu do migotania komór i częstoskurczu komorowego bez tętna (VF/VT) stosuje się jednorazowo 300 mg i.v. w bolusie po trzeciej defibrylacji. Ponadto algorytm zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych zaleca stosowanie amiodaronu w przypadku:

  • częstoskurczu komorowego z tętnem – dawka 300 mg,
  • w przypadku kardiowersji rytmów niestabilnych – dawka 300 mg/24 godz.

Interakcje[edytuj | edytuj kod]

Amiodaron nie powinien być stosowany łącznie z warfaryną, prokainamidem, chinidyną, digoksyną i aprinidyną.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Amiodaron ma budowę chemiczną zbliżoną do trójjodotyroniny i może zaburzać metabolizm tego hormonu. Efektem może być nadczynność bądź niedoczynność tarczycy[3].

Nadczynność tarczycy może się rozwijać również w wyniku braku adaptacji organizmu do nadmiaru jodu (amiodaron jest jodowanym benzofuranem, który zawiera w 200 mg tabletce 75 mg jodu i jej metabolizm dostarcza w ciągu doby około 6-8 mg jodu)[4].

W czasie stosowania może się odkładać w postaci drobnych złogów w rogówce, które znikają po odstawieniu leku.

Fotosensybilizacja skóry (10% pacjentów) – wymagana ochrona przed słońcem.

Zwłóknienie płuc.

Z zaburzeń związanych ze stężeniem leku obserwujemy zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bezsenność, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Amiodaron (CID: 2157) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Amiodaron (DB01118) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. Shehzad Basaria, David S. Cooper, Amiodarone and the thyroid, „The American Journal of Medicine”, 118, 2005, s. 706-714, DOI10.1016/j.amjmed.2004.11.028.
  4. Helena Jastrzębska. [http://www.czytelniamedyczna.pl/4224,wplyw-amiodaronu-na-tarczyce.html Wpływ amiodaronu na tarczycę Effects of amiodarone on the thyroid function]. „Postępy Nauk Medycznych”. 11/2012, s. 882-888 (2012), s. 882-888, 2012-11. Borgis. ISSN 0860-6196 p-ISSN 0860-6196. .

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Farmakologia. Wojciech Kostowski (red.).
  • Wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji 2005

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.