Natalja Arinbasarowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Natalja Arinbasarowa
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 września 1946
Ałmaty
Zawód aktorka
Odznaczenia
Nagroda Państwowa ZSRR Zasłużony Artysta RFSRR Nagroda Leninowskiego Komsomołu

Natalja Utiewlewna Arinbasarowa (ros.: Наталья Утевлевна Аринбасарова; kaz.: Наталья Өтеуліқызы Арынбасарова, Natalja Öteulykyzy Arynbasarowa; ur. 24 września 1946) – rosyjska aktorka teatralna[1] i filmowa kazachsko-polskiego pochodzenia, uhonorowana tytułem Zasłużonej Artystki RFSRR.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w stolicy Kazachstanu w 1946 roku[2]. Jej ojciec Utewle Turemuratowicz był Kazachem, a jej matka Maria Żukowska była Polką. W 1964 roku ukończyła moskiewską szkołę choreograficzną[3], a potem odbyła studia w Wszechzwiązkowym Państwowym Instytucie Kinematografii (warsztaty Siergieja Gierasimowa i Tamary Makarowej). Na dużym ekranie zadebiutowała jako dziewiętnastolatka w filmie na podstawie powieści Czingiza Ajtmatowa „Pierwszy nauczyciel” (Kirgizfilm).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy wyszła za mąż (w urzędzie stanu cywilnego we Frunze) następnego miesiąca po osiągnięciu pełnoletniości (w październiku 1964 roku)[4], gdy (wbrew ostremu sprzeciwowi swoich rodziców) została żoną Andrieja Konczałowskiego. Para poznała się w Kazachstanie, gdzie Andriej Siergiejewicz realizował swój debiut reżyserski, którym była ekranizacja legendarnej powieści Czingiza Ajtmatowa „Pierwszy nauczyciel” – dziewiętnastoletnia, zachwycająca egzotyczną urodą, Natalja Utiewlewna grała w tym obrazie główną rolę[5]. W 1966 roku urodził się ich syn Jegor Konczałowski(ros.). Trzy lata później Natalja wniosła pozew o rozwód i w maju 1969 roku rozstała się z mężem[6].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku wspólnie z córką Jekatieriną Dwigubską wydała książkę autobiograficzną pt. „Księżycowe drogi” (ros.: Лунные дороги, Lunnyje dorogi).

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Kirgiski znaczek pocztowy: „Dżamila”

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Za rolę Ałtynaj w filmie Pierwszy nauczyciel została uhonorowana Pucharem Volpiego[8][9]. W 1980 roku otrzymała Nagrodę Państwową ZSRR.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. (ros.) Государственный театр киноактёра. Труппа. Аринбасарова Наталья Утевлевна
  2. Sebastian Chosiński: Trochę komuch, trochę Żyd, wstrętny bazyliszek. Esensja, 20 lutego 2011. s. 2.
  3. Наталья Аринбасарова, Екатерина Двигубская: Лунные дороги. Москва: Алгоритм, 1999. ISBN 5-88878-033-2. (ros.)
  4. Варвара Богданова: Наталья Аринбасарова: «Своего мужчину я в жизни так и не встретила» (ros.). 7 Дней. s. 5. [dostęp 2014-04-25].  Cytat: В сентябре мне исполнилось 18 лет, а в октябре Андрон сказал: «Мы должны пожениться»
  5. a b Sebastian Chosiński: East Side Story: Tortura nadziei. Esensja, 28 lipca 2013.
  6. Варвара Богданова: Наталья Аринбасарова: «Своего мужчину я в жизни так и не встретила» (ros.). 7 Дней. s. 3. [dostęp 2014-04-25].  Cytat: Я сама предложила: «Давай разводиться»
  7. Dżamila w bazie Filmweb
  8. Laureaci Pucharu Volpiego na www.labiennale.org (szukaj: Natalia Arimbasarova)
  9. Wieniera Sagyndyk kyzy, tłumacz Jolanta Piaseczna: Natalia Arinbasarowa – odtwórczyni ról Ałtynaj i Dżamili. Kyrgyzstan.pl (Kirgisko-Polski Portal). [dostęp 2014-04-18].
    Przekład z rosyjskiego oryginału: Венера Сагындык кызы: Органная музыка и Айтматов в исполнении Аринбасаровой (ros.). «Азаттык» үналгысы, 22.11.2013. [dostęp 2014-04-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]