Charlotte Rampling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charlotte Rampling
Ilustracja
Charlotte Rampling na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2009
Imię i nazwisko Tessa Charlotte Rampling
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1946
Sturmer
Zawód aktorka, modelka
Współmałżonek Bryan Southcombe
(1972-1976; rozwód)
Jean-Michel Jarre
(1978-2002; rozwód)
Lata aktywności od 1963
Odznaczenia
Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego
Strona internetowa

Tessa Charlotte Rampling[1][2], OBE (ur. 5 lutego 1946 w Sturmer) – angielska aktorka i modelka. Występuje w filmach anglo- i francuskojęzycznych[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Sturmer, w hrabstwie Essex jako jedna z dwóch córek malarki Anne Isabelle (z domu Gurteen) i Godfreya Ramplinga, złotego medalisty olimpijskiego w sztafecie 4 x 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w Berlinie ’36, i pułkownika Armii Brytyjskiej[4].

Po raz pierwszy wystąpiła publicznie w trzynastym roku życia – wraz ze starszą siostrą Sarah (która w 1966 popełniła samobójstwo) śpiewała znane piosenki („C’est si bon” czy „C’est magnifique”) w londyńskich pubach.

Ukończyła St. Hilda’s School w Bushley w hrabstwie Worcestershire i Jeanne d’Arc Academie pour Jeunnes Filles w Wersalu.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Na początku swojej kariery, w wieku siedemnastu lat pracowała jako modelka[5], zanim przesłała swoje zdjęcie do agencji aktorskiej i została zaproszona do udziału w czarnej komedii Zepsuta do szpiku kości (Rotten to the Core, 1965). Brała udział w zajęciach nowojorskiego Actor's Studio. O mały włos znalazłaby się w obsadzie filmu Romana Polańskiego Matnia (Cul-de-Sac, 1966), lecz jej oferta przyszła za późno. Następnie wystąpiła w niewielkiej roli narciarki wodnej w uhonorowanej Złotą Palmą komedii Richarda Lestera Sposób na kobiety (The Knack...and How to Get It, 1965)[5] z Jane Birkin i Jacqueline Bisset. Potem pojawiła się w komedii Georgy Girl (1967) i jednym z odcinków serialu kryminalnego ABC Rewolwer i melonik (The Avengers, 1967) z udziałem Donalda Sutherlanda.

Zwróciła na siebie uwagę rolą enigmatycznej Elisabeth Thallman w dramacie Luchina Viscontiego Zmierzch bogów (La caduta degli dei, 1969)[6]. W kryminalnym melodramacie wojennym Nocny portier (Il portiere di notte, 1974)[5] z Dirkiem Bogarde wywołała gwałtowne reakcje krytyków pojawiając się w szelkach na nagim ciele i w esesmańskiej czapce na głowie. W mrocznym filmie kryminalnym Patrice Chéreau Czar orchidei (La Chair de l'orchidée, 1974) z Simone Signoret zagrała zaszczutą dziedziczkę milionowej fortuny, która wykłuwa oczy zbliżającym się do niej mężczyznom. W ekranizacji powieści kryminalnej Raymonda Chandlera Żegnaj, laleczko (Farewell, My Lovely, 1975)[5] jako Helen Grayle u boku Roberta Mitchuma pojawiła się jako femme fatale.

Zyskała uznanie amerykańskiej publiczności w komediodramacie Woody’ego Allena Wspomnienia z gwiezdnego pyłu (Stardust Memories, 1980)[5] z Danielem Sternem i Sharon Stone (w debiutanckiej, epizodycznej roli), dramacie sądowym Sidneya Lumeta Werdykt (The Verdict, 1982) u boku Paula Newmana oraz komedii Max, moja miłość (Max, mon amour, 1986) jako żona dyplomaty angielskiego, która pewnego dnia zaskakuje małżonka wyznaniem, że jest zakochana w szympansie.

Była czterokrotnie nominowana do nagrody Cezara; za postać Barbary Spark w dramacie kryminalnym Zmarły z otwartymi oczami (On ne meurt que 2 fois, 1984), za rolę Marie Drillon, profesor języka angielskiego w Paryżu w dramacie François Ozona Pod piaskiem (Sous le Sable, 2000), za uhonorowaną Europejską Nagrodą Filmową kreację angielskiej autorki kryminałów w dreszczowcu psychologicznym François Ozona Basen (Swimming Pool, 2003)[6] oraz jako Alice Pollock w dramacie Leming (Lemming, 2005)[6].

W 2000 roku została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego, zaś w 2001 francuską Legią Honorową i otrzymała honorowego Cezara.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Spotykała się z Fabio Testi[7]. W 1972 poślubiła aktora Bryana Southcombe’a[7], z którym ma syna Barnaby’ego. Para żyła w trójkącie małżeńskim (ménage à trois) z modelem Randallem Laurence. W 1976 rozwiedli się[7]. Barnaby został reżyserem udanych produkcji telewizyjnych. W dniu 8 października 1978 wyszła za mąż za poznanego dwa lata wcześniej wybitnego kompozytora i muzyka francuskiego Jeana-Michela Jarre’a[7], z którym ma syna Davida Jarre, iluzjonistę (ur. 1978). Zajęła się także wychowaniem pasierbicy Émilie Jarre, projektantki mody. Małżonkowie od 1997/1998 roku byli w separacji, a związek małżeński został oficjalnie zakończony w 2002. Rozwód miał konfliktowy przebieg, kiedy ujawniono opowieści o romansach Jarre’a z innymi kobietami. Była związana z francuskim biznesmenem Jeanem-Noëlem Tassez (1998-2015)[7].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Charlotte Rampling (Reino Unido) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-06-04].
  2. Charlotte Rampling (ang.). Listal. [dostęp 2018-06-04].
  3. Charlotte Rampling (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2018-06-04].
  4. Garth Pearce (2016-02-26): Charlotte Rampling 'I hope my 70s will be sensational – why not?' (ang.). Daily Express. [dostęp 2018-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-15)].
  5. a b c d e Charlotte Rampling (5 de Fevereiro de 1946) (port.). Filmow. [dostęp 2018-06-04].
  6. a b c Agata Michalak (2012-04-25): Aktorski diament, obiekt pożądania, ikona. 10 najlepszych ról Charlotte Rampling (pol.). NaTemat.pl. [dostęp 2018-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-15)].
  7. a b c d e Charlotte Rampling Dating (ang.). FamousFix. [dostęp 2018-06-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]