Olivia de Havilland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olivia de Havilland
Olivia de Havilland (ok. 1945)
Olivia de Havilland (ok. 1945)
Imię i nazwisko Olivia Mary de Havilland
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1916
Tokio
Zawód aktorka
Współmałżonek 1) Marcus Goodrich (1946-1953; rozwód)
2) Pierre Galante (1955-1979; rozwód)
Lata aktywności 1935-88

Olivia Mary de Havilland (ur. 1 lipca 1916 w Tokio w Japonii) − amerykańska aktorka filmowa, dwukrotna laureatka Oscara za pierwszoplanowe role w filmach: Najtrwalsza miłość (1946) i Dziedziczka (1949). Odznaczona Narodowym Medalem Sztuki (2008). Siostra aktorki Joan Fontaine

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Japonii; gdzie jej ojciec wykładał na Uniwersytecie Tokijskim. Gdy miała 3 lata jej rodzice rozwiedli się, a Olivia wraz z matką i młodszą o rok siostrą Joan (która później także została znaną aktorką) przeniosły się do Los Angeles. W wieku 18 lat podpisała swój pierwszy kontrakt. Jej pierwszym filmem był Sen nocy letniej Williama Dieterle i Maxa Reinhardta z roku 1935. Później wystąpiła w m.in. w Szarży lekkiej brygady (1936) i Przygodach Robin Hooda 1938) u boku Errola Flynna. W wieku 22 lat Olivia została zaangażowana do roli Melanii Hamilton w legendarnej ekranizacji bestselleru Margaret Mitchell Przeminęło z wiatrem. Kreacja Olivii zdobyła uznanie krytyki i zaowocowała pierwszą nominacją do Oscara, dla aktorki drugoplanowej. Początkowo rolę Melanii proponowano siostrze Olivii - Joan, ta jednak ją odrzuciła. Lata 40. były czasem rozkwitu kariery Olivii. W 1941 zagrała w Złotych wrotach, a za rolę w tym filmie otrzymała drugą nominacją do Oscara, tym razem za rolę pierwszoplanową, ale zdystansowała ją młodsza o rok siostra. Olivia, pod koniec Oscarowej gali, podeszła do siostry i chciała jej pogratulować zwycięstwa, jednak Joan nie przyjęła gratulacji, odwróciła się i odeszła. Konflikt między siostrami, który rozpoczął się w okresie dzieciństwa, trwał nadal. Olivia była podobno faworyzowana przez matkę, niespełnioną aktorkę, która chciała, aby córki zrealizowały jej marzenia o karierze w Hollywood. Doszło nawet do tego, że matka zabroniła używać Joan nazwiska rodowego de Havilland, gdyż to Olivia była z nim kojarzona.

W 1946 Olivia wcieliła się w postać Josephine Norris w filmie Najtrwalsza miłość i w końcu zdobyła upragnioną statuetkę Oscara. Podobno tuż po ceremonii Joan podeszła do niej i chciała pogratulować nagrody, ale Olivia zrobiła to samo co Joan pięć lat wcześniej, gdy to ona chciała jej pogratulować zdobycia tej cennej nagrody. Dwa lata później, w roku 1948, przyszła kolejna nominacja, tym razem za Siedlisko węży. W 1950 w ręce Olivii powędrowała jej druga i ostatnia nagroda Akademii Filmowej, za Dziedziczkę (1949). Kolejne lata nie były już tak bardzo owocne, ale Olivia utrzymała swój status gwiazdy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie wychodziła za mąż. Jej pierwsze małżeństwo zawarte w 1946 rozpadło się po 7 latach. Z tego związku miała syna Benjamina, który zmarł w 1991 roku w wieku 42 lat. W 1955 zawarła drugi związek małżeński. I to małżeństwo zakończyło się w 1979 rozwodem, ale oboje utrzymywali dobre kontakty. Na tyle dobre, że Olivia opiekowała się byłym mężem, gdy zachorował na raka, aż do jego śmierci w 1998 roku. Para miała córkę Gisèle (ur. 1956).

Od początku lat 60. Olivia mieszka na stałe w Paryżu.

W 2010 otrzymała Legię Honorową.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Olivia de Havilland z prezydentem Georgem W. Bushem (listopad 2008)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Nagrody
Poprzednik
Jane Wyman
za Johnny Belinda
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1950
za Dziedziczka
Następca
Judy Holliday
za Urodzeni wczoraj
Poprzednik
Joan Crawford
za Mildred Pierce
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1947
za Najtrwalsza miłość
Następca
Loretta Young
za Córka farmera
Poprzednik
Jane Wyman
za Johnny Belinda
Złoty Glob dla Najlepszej aktorki filmowej
1950
za Dziedziczka
Następca
Gloria Swanson
za Bulwar Zachodzącego Słońca