Olivia de Havilland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olivia de Havilland
Ilustracja
Olivia de Havilland (ok. 1945)
Imię i nazwisko Olivia Mary de Havilland
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1916
Tokio
Zawód aktorka
Współmałżonek 1) Marcus Goodrich (1946-1953; rozwód)
2) Pierre Galante (1955-1979; rozwód)
Lata aktywności 1935-88

Olivia Mary de Havilland (ur. 1 lipca 1916 w Tokio w Japonii) – amerykańska aktorka filmowa, dwukrotna laureatka Oscara za pierwszoplanowe role w filmach: Najtrwalsza miłość (1946) i Dziedziczka (1949). Odznaczona Narodowym Medalem Sztuki (2008). Siostra aktorki Joan Fontaine.

Życiorys[edytuj]

Urodziła się w Japonii; gdzie jej ojciec wykładał na Uniwersytecie Tokijskim. Gdy miała 3 lata jej rodzice rozwiedli się, a Olivia wraz z matką i młodszą o rok siostrą Joan (która później także została znaną aktorką) przeniosły się do Los Angeles. W wieku 18 lat podpisała swój pierwszy kontrakt. Jej pierwszym filmem był Sen nocy letniej Williama Dieterle i Maxa Reinhardta z roku 1935. Później wystąpiła w m.in. w Szarży lekkiej brygady (1936) i Przygodach Robin Hooda 1938) u boku Errola Flynna. W wieku 22 lat Olivia została zaangażowana do roli Melanii Hamilton w legendarnej ekranizacji bestselleru Margaret Mitchell Przeminęło z wiatrem. Kreacja Olivii zdobyła uznanie krytyki i zaowocowała pierwszą nominacją do Oscara, dla aktorki drugoplanowej. Początkowo rolę Melanii proponowano siostrze Olivii - Joan, ta jednak ją odrzuciła. Lata 40. były czasem rozkwitu kariery Olivii. W 1941 zagrała w Złotych wrotach, a za rolę w tym filmie otrzymała drugą nominacją do Oscara, tym razem za rolę pierwszoplanową, ale zdystansowała ją młodsza o rok siostra. Olivia, pod koniec Oscarowej gali, podeszła do siostry i chciała jej pogratulować zwycięstwa, jednak Joan nie przyjęła gratulacji, odwróciła się i odeszła. Konflikt między siostrami, który rozpoczął się w okresie dzieciństwa, trwał nadal. Olivia była podobno faworyzowana przez matkę, niespełnioną aktorkę, która chciała, aby córki zrealizowały jej marzenia o karierze w Hollywood. Doszło nawet do tego, że matka zabroniła używać Joan nazwiska rodowego de Havilland, gdyż to Olivia była z nim kojarzona.

W 1946 Olivia wcieliła się w postać Josephine Norris w filmie Najtrwalsza miłość i w końcu zdobyła upragnioną statuetkę Oscara. Podobno tuż po ceremonii Joan podeszła do niej i chciała pogratulować nagrody, ale Olivia zrobiła to samo co Joan pięć lat wcześniej, gdy to ona chciała jej pogratulować zdobycia tej cennej nagrody. Dwa lata później, w roku 1948, przyszła kolejna nominacja, tym razem za Siedlisko węży. W 1950 w ręce Olivii powędrowała jej druga i ostatnia nagroda Akademii Filmowej, za Dziedziczkę (1949). Kolejne lata nie były już tak bardzo owocne, ale Olivia utrzymała swój status gwiazdy.

Życie prywatne[edytuj]

Dwukrotnie wychodziła za mąż. Jej pierwsze małżeństwo zawarte w 1946 rozpadło się po 7 latach. Z tego związku miała syna Benjamina, który zmarł w 1991 roku w wieku 42 lat. W 1955 zawarła drugi związek małżeński. I to małżeństwo zakończyło się w 1979 rozwodem, ale oboje utrzymywali dobre kontakty. Na tyle dobre, że Olivia opiekowała się byłym mężem, gdy zachorował na raka, aż do jego śmierci w 1998 roku. Para miała córkę Gisèle (ur. 1956).

Od początku lat 60. Olivia mieszka na stałe w Paryżu.

W 2010 otrzymała Legię Honorową.

Wybrana filmografia[edytuj]

Olivia de Havilland z prezydentem Georgem W. Bushem (listopad 2008)

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
Jane Wyman
za Johnny Belinda
Złoty Glob dla Najlepszej aktorki filmowej
1950 za Dziedziczka
Następca
Gloria Swanson
za Bulwar Zachodzącego Słońca