Ołeksandr Szowkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ołeksandr Szowkowski
Олександр Шовковський
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Ołeksandr Wołodymyrowycz Szowkowski
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1975
Kijów
Wzrost 191 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
1985–1992 DJuSSz Dynamo Kijów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1993–2016 Dynamo Kijów 423 (0)
1993 CSK ZSU Kijów (wyp.) 2 (0)
1993–2006 Dynamo-2 Kijów (wyp.) 31 (0)
W sumie: 456 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1993–1996  Ukraina U-21 12 (0)
1994–2012  Ukraina 92 (0)
W sumie: 104 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2018– Ukraina (asystent)
Odznaczenia
Order „Za zasługi” III klasy (Ukraina) Order „Za odwagę” III klasy (Ukraina)
Szowkowski w reprezentacji Ukrainy

Ołeksandr Wołodymyrowycz Szowkowski (ukr. Олександр Володимирович Шовковський, ur. 2 stycznia 1975 w Kijowie) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji bramkarza, były reprezentant Ukrainy, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek DJuSSz Dynama Kijów (od 1983). Pierwszy trener Ołeksandr Czubarow. Następny trener Anatolij Kroszczenko (od 1985) po raz pierwszy postawił Szowkowskiego na bramkę[1]. Bramkarz przez niemal całą karierę związany był z Dynamem Kijów. W grudniu 1992 został włączony do składu Dynama-2 Kijów, a od grudnia 1993, znajdował się w składzie pierwszej drużyny Dynama. Do 2006 sporadycznie grywał w drugim zespole.

6 marca 1994 zadebiutował w Wyszczej lidze w meczu z Kreminiem Krzemieńczuk, zremisowanym 1:1. Z Dynamem święcił największe sukcesy: był dwunastokrotnym mistrzem Ukrainy oraz ośmiokrotnym zdobywcą Pucharu Ukrainy. Również czterokrotnie wywalczył Superpuchar Ukrainy. 10 lipca 1994 zadebiutował w Lidze Mistrzów w meczu z duńskim klubem Silkeborg IF, zremisowanym 0:0. Z kijowskim Dynamem doszedł także do ćwierćfinału Ligi Mistrzów w sezonie 1997/1998 oraz do półfinału w sezonie 1998/1999.

8 lutego 2011 w turnieju Cyprus Cup, w doliczonym czasie gry z Rumunią zastąpił na boisku Andrija Piatowa, przez co stał się najstarszym zawodnikiem w historii ukraińskiej drużyny narodowej – miał 36 lat i 36 dni.

Pierwszy piłkarz, który zaliczył ponad 100 występów dla ukraińskiego zespołu w Pucharze Europy. Według stanu na listopad 2012, był trzecim na liście piłkarzy, którzy rozegrali najwięcej meczów na poziomie pierwszej klasy rozgrywkowej na Ukrainie.

Jeden z czterech bramkarzy w historii piłki nożnej, którzy zagrali 100 i więcej meczów w Lidze Mistrzów (wraz z Ikerem Casillasem, Oliverem Kahnem i Edwinem van der Sarem). W rozgrywkach europejskich pucharów, podczas 33 spotkań zachował czyste konto. Jedyny bramkarz w historii Ligi Mistrzów UEFA, który brał udział w kolejnych 15 sezonach.

W 2014 roku pobił rekord Ołeha Błochina w ilości występów dla Dynama – rozegrał 582 gier w niebiesko-białej koszulce.

30 maja 2015 rozegrał swój 400 mecz w Premier-lidze.

4 czerwca 2015 zagrał swój 600 mecz w barwach Dynama Kijów.

W lidze ukraińskiej rozegrał 443 mecze, w pucharze Ukrainy – 60, w europejskich pucharach – 139 oraz 7 w Superpucharze.

W grudniu 2016 postanowił zakończyć karierę piłkarską[2].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

13 listopada 1994 zadebiutował w reprezentacji Ukrainy, w meczu towarzyskim z Estonią, wygranym 3:0. Był uczestnikiem Mistrzostw Świata 2006, gdzie reprezentacja Ukrainy doszła do ćwierćfinału. Na niemieckim mundialu zagrał z numerem 1. W pierwszym meczu Ukraińców na mundialu (z Hiszpanią) puścił 4 gole. Znacznie lepiej poszło mu w kolejnych meczach. W serii rzutów karnych, podczas 1/8 finału – w którym Ukraina grała ze Szwajcarią – obronił dwa rzuty karne i został wybrany najlepszym zawodnikiem tego spotkania. Przeszedł do historii piłkarskich Mistrzostw Świata jako pierwszy bramkarz, który nie przepuścił bramek w serii rzutów karnych[3].

4 września 2012 roku, ogłosił zakończenie kariery w reprezentacji Ukrainy.

W październiku 2020, będąc trenerem bramkarzy reprezentacji Ukrainy, wznowił karierę na trzy spotkania reprezentacji, ze względu na wykryte zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 u trzech z czterech powołanych bramkarzy[4].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

3 września 2018 został włączony do kadry trenerskiej reprezentacji Ukrainy[5]. Selekcjoner Andrij Szewczenko poinformował o włączeniu Szowkowskiego do sztabu kadry, powierzając mu funkcję trenera bramkarzy.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. СаШо плакал, когда его поставили в ворота, ua-football.com, 10 marca 2009 [dostęp 2020-10-07] (ros.).
  2. Шовковський залишає Динамо, ua-football.com, 12 grudnia 2016 [dostęp 2020-10-07] (ukr.).
  3. Andriej Siemjaninow, Двудевятое царство, kommersant.ru, 17 lipca 2006 [dostęp 2020-10-07] [zarchiwizowane z adresu 2009-06-28] (ros.).
  4. Jakub Pobożniak, 45-letnia legenda znowu w kadrze. 26 lat od debiutu!, sport.tvp.pl, 7 października 2020 [dostęp 2020-10-07] (pol.).
  5. Екс-голкіпер Динамо увійшов до тренерського штабу збірної України - джерело, ua-football.com, 3 września 2018 [dostęp 2020-10-07] (ukr.).
  6. Сборная Украины: по заслугам!, sport.obozrevatel.com, 15 października 2005 [dostęp 2020-10-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-08-22] (ros.).
  7. Łeonid Kuczma, УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ | Про відзначення нагородами України працівників фізичної культури і спорту | від 15 жовтня 1999 року N 1338/99, zakon.rada.gov.ua, 15 października 1999 [dostęp 2020-10-08] (ukr.).
  8. Wiktor Juszczenko, УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ | Про відзначення державними нагородами України | від 19 серпня 2006 року N 697/2006, zakon.rada.gov.ua, 19 sierpnia 2006 [dostęp 2020-10-08] (ukr.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]