Mykoła Pawłow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mykoła Pawłow
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Mykoła Petrowycz Pawłow
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1954
Kijów
Wzrost 171 cm
Pozycja obrońca/pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1972 Spartak Brześć 3 (0)
1973–1975 Bug Brześć ? (?)
1976–1978 Krylja Sowietow Kujbyszew 62 (1)
1979–1981 Dynama Mińsk 91 (1)
1982 Czornomoreć Odessa 24 (0)
1983–1984 Dnipro Dniepropetrowsk 52 (4)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1984  ZSRR 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988 Kołos Nikopol
1989–1990 Tawrija Symferopol
1990 Krystał Chersoń
1992–1994 Dnipro Dniepropetrowsk
1992, 1994 Ukraina
1995–1996 Dynamo Kijów
1996–1997 Tawrija Symferopol
1997–2002 Metałurh Mariupol
2003–2004 Illicziweć Mariupol
2006 Stal Ałczewsk
2007–2012 Worskła Połtawa
2012–2015 Illicziweć Mariupol

Mykoła Petrowycz Pawłow, ukr. Микола Петрович Павлов, ros. Николай Петрович Павлов, Nikołaj Pietrowicz Pawłow (ur. 20 czerwca 1954 w Kijowie) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy oraz pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

W 1967 rozpoczął karierę piłkarską w miejscowej drużynie Schid Kijów. Jako osiemnastolatek zadebiutował w trzecioligowej drużynie Spartak Brześć. W 1976 z drużyny z Brześcia, która zmieniła nazwę na Bug, przeszedł do pierwszoligowego klubu Krylja Sowietow Kujbyszew. W 1981 po spadku kujbyszewskiego klubu przeniósł się do mińskiego Dynama. W 1982 bronił barw Czornomorca Odessa, a w kolejnym sezonie znalazł się w składzie Dnipra Dniepropetrowsk, z którym zdobył Mistrzostwo ZSRR. W 1984 zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

28 marca 1984 rozegrał jeden mecz w radzieckiej reprezentacji w spotkaniu towarzyskim z RFN, przegranym 1:2.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1988 rozpoczął pracę trenerską jako główny trener trzecioligowej drużyny Kołos Nikopol. Potem trenował inne ukraińskie kluby: Tawrija Symferopol, Krystał Chersoń oraz Dnipro Dniepropetrowsk. W 1992 wspólnie z Łeonidem Tkaczenkiem został selekcjonerem reprezentacji Ukrainy. W 1994 ponownie pełnił funkcję selekcjonera, tym razem wspólnie z Wołodymyrem Muntianem. W 1995 zatrudniony został na stanowisku głównego trenera Dynama Kijów, z którym zdobył Mistrzostwo Ukrainy. Po odejściu z Dynama prowadził Tawriję Symferopol, a od 25 lipca 1997 do 27 listopada 2004 trenował Metałurh/Ilicziwiec Mariupol. W 2006 powrócił do pracy trenerskiej w klubie Stal Ałczewsk. Od 2007 trenował Worskłę Połtawa. 29 maja 2012 ponownie objął stanowisko głównego trenera Illicziwca Mariupol[1]. Po zakończeniu sezonu 2014/15 opuścił mariupolski klub[2].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]