Jurij Siomin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jurij Siomin
Ilustracja
Jurij Siomin (2009)
Imię i nazwisko Jurij Pawłowicz Siomin
Data i miejsce
urodzenia
11 maja 1947
Orenburg, ZSRR
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 176 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Lokomotiw Moskwa (trener)
Kariera juniorska
Lokomotiw/Spartak Orzeł
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1964–1965
1965–1967
1968–1971
1972–1973
1974
1975–1977
1978–1980
Spartak Orzeł
Spartak Moskwa
Dinamo Moskwa
Kajrat Ałma-Ata
Czkałowiec Nowosybirsk
Lokomotiw Moskwa
Kubań Krasnodar
16 (6)
43 (6)
95 (19)
43 (5)
27 (4)
78 (9)
94 (15)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1982
1983–1985
1986–1990
1991
1992–2005
1992–1994
1996–1999
2005
2005–2006
2007–2009
2009–2010
2010–2012
2013–2014
2014–2015
2015
2016–
Kubań Krasnodar
Pomir Duszanbe
Lokomotiw Moskwa
 Nowa Zelandia IO
Lokomotiw Moskwa
 Rosja (asystent)
 Rosja (asystent)
 Rosja
Dinamo Moskwa
Dynamo Kijów
Lokomotiw Moskwa
Dynamo Kijów
FK Qəbələ
Mordowija Sarańsk
Anży Machaczkała
Lokomotiw Moskwa

Jurij Pawłowicz Siomin, ros. Юрий Павлович Сёмин (ur. 11 maja 1947 w Orenburgu) – rosyjski piłkarz, występujący na pozycji napastnika, i trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

W wieku 16 lat rozpoczął piłkarską edukację w Spartaku Orzeł, klubie z drugiej ligi radzieckiej. Rok później przeszedł do Spartaka Moskwa, dla którego - nie mając jeszcze dwudziestu lat - strzelił pierwszego gola w europejskich pucharach, w 1966 w meczu przeciw OFK Beograd.

Później grał w Dynamie Moskwa, z którym zdobył jedyne w swojej piłkarskiej kolekcji trofeum (Puchar ZSRR w 1970), oraz - z mniejszymi sukcesami - w Kajracie Ałma-Ata, Czkałowcu Nowosybirsk, Lokomotiwie Moskwa i Kubaniu Krasnodar. Piłkarska karierę zakończył w 1980, w wieku 33 lat.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Najpierw trenował miejscowy Kubań Krasnodar, a w 1983 stał na czele w zagrożonym spadkiem do drugiej ligi Pamirze Duszanbe. Udało mu się uratować zespół przed relegacją i niedługo potem otrzymał ofertę z Lokomotiwu Moskwa.

W Lokomotiwie spędził prawie dwadzieścia lat (od 1986 do 2005 z przerwą), co jest rekordem w historii ligi rosyjskiej. W ciągu tego okresu przekształcił klub z ligowego średniaka w jednego z potentatów rozgrywek. W 2002 zdobył pierwsze w historii mistrzostwo kraju, wynik ten powtórzył dwa lata później. Ponadto Lokomotiw za jego kadencji czterokrotnie zwyciężał w Pucharze Rosji (1996, 1997, 2000 i 2001), dwa razy osiągał półfinał Pucharu Zdobywców Pucharów (1998 i 1999) oraz - w sezonie 2001-2002 - zadebiutował w Lidze Mistrzów. Wielu podopiecznych Siomina - m.in. bramkarz Rusłan Nigmatullin, pomocnicy Dmitrij Siennikow, Marat Izmajłow, czy napastnicy Rusłan Pimienow i Maksim Buznikin - przez wiele lat grało w reprezentacji Rosji.

Równocześnie w tym czasie był asystentem trzech selekcjonerów drużyny narodowej - Pawła Sadyrina (1992-1994), któremu pomagał także w czasie Mundialu 1994, Borisa Ignatjewa (1996-1998) i Anatolija Byszowca (1998).

W marcu 2005 reprezentacja Rosji zremisowała w meczu eliminacji do Mundialu 2006 z Estonią i władze związku postanowiły zwolnić trenera Gieorgija Jarcewa. Nowym selekcjonerem został Siomin, który po dziewiętnastu latach pracy opuścił Lokomotiw. Prowadził drużynę w siedmiu meczach; w kwalifikacjach do mistrzostw świata wygrał trzy spotkania (z Łotwą, Liechtensteinem i Luksemburgiem) i trzy zremisował (rewanż z Łotwą oraz z Portugalią i Słowacją), ponadto zaliczył 2:2 w meczu towarzyskim z Niemcami. Słabe wyniki drużyny z 2004 sprawiły, że Rosjanie zajęli w swej grupie dopiero trzecie miejsce za Portugalią i Słowacją. Siomin, choć ani dziennikarze, ani przełożeni nie wywierali na niego presji, w październiku 2005 podał się do dymisji. Stwierdził, że woli pracować w klubie niż w reprezentacji. Jest jedynym selekcjonerem, za którego kadencji rosyjska kadra nie przegrała ani jednego meczu.

Później prowadził Dynamo Moskwa, ale po słabych wynikach w lidze w październiku 2006 został zwolniony, kiedy klub zajmował przedostatnie miejsce w lidze pod koniec sezonu.

Pod koniec 2006 objął funkcję prezesa Lokomotiwu Moskwa. Rok później, z powodu niezadowalającego sezonu, otrzymał wymówienie. Wkrótce potem otrzymał propozycję pracy - w charakterze szkoleniowca - w Dynamie Kijów. Z klubem ze stolicy Ukrainy dwukrotnie zdobył wicemistrzostwo kraju oraz dotarł do półfinału Pucharu UEFA, w którym Dynamo uległo w dwumeczu innemu ukraińskiemu klubowi Szachtarowi Donieck. Po zakończeniu sezonu 2008-2009 po raz trzeci powrócił do pracy szkoleniowej w Lokomotiwie Moskwa.

23 grudnia 2010 ponownie objął stanowisko głównego trenera Dynama Kijów[1]. Po dwóch wysokich porażkach 1:4 z PSG oraz Szachtarem Donieck w ciągu jednego tygodnia 24 września 2012 został zwolniony z klubu[2].

W 2013 stał na czele azerskiego FK Qəbələ. Po zakończeniu sezonu 2013/14 opuścił Azerbejdżan, w wkrótce 27 maja 2014 podpisał kontrakt z Mordowiją Sarańsk[3].

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]