Paweł Soloch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Soloch
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

3 lutego 1962
Szczecin

Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego
Okres

od 7 sierpnia 2015

Poprzednik

Stanisław Koziej

Podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji
Okres

od 2 listopada 2005
do 20 listopada 2007

Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Wielki Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy”

Paweł Krzysztof Soloch (ur. 3 lutego 1962[1] w Szczecinie) – polski urzędnik państwowy. W latach 2005–2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, od 2015 szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego im. Mieszka I w Szczecinie[2]. Od 1981 studiował historię na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę magisterską Rola przyjaźni i kontaktów w życiu politycznym Aten w drugiej połowie V w. p.n.e., napisaną pod kierunkiem Włodzimierza Lengauera, obronił w 1989[3]. Ukończył też studia w instytucie podyplomowych studiów administracji publicznej w Lozannie oraz w École nationale d’administration w Paryżu[4].

W latach 1992–1999 był pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Obrony Narodowej oraz wicedyrektorem w Departamencie Spraw Obronnych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W latach 1999–2001 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Powszechnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W latach 2001–2003 był prorektorem ds. studenckich w Wyższej Szkole Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza w Warszawie. W 2003 został zastępcą dyrektora studiów europejskich i atlantyckich w Wyższej Szkole Psychologii Społecznej w Warszawie. W latach 2004–2005 wchodził w skład Zespołu Doradców Prezydenta Warszawy[4].

Od 2 listopada 2005 do 20 listopada 2007 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, od 21 listopada 2005 także szefem Obrony Cywilnej Kraju. W latach 2008–2010 był doradcą szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego[4][5]. Od 2010 zatrudniony jako ekspert w Instytucie Sobieskiego, wykładowca w Krajowej Szkole Administracji Publicznej, został również członkiem Rady Służby Cywilnej. W czerwcu 2013 został powołany do zarządu Instytutu Sobieskiego, a we wrześniu 2014 został jego prezesem[4].

7 sierpnia 2015 prezydent RP Andrzej Duda powołał go na urząd szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego[6]. W grudniu 2021 powołany w skład Rady ds. Bezpieczeństwa i Obronności działającej w ramach Narodowej Rady Rozwoju[7].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2000 odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi[8]. W 2007 otrzymał tytuł honorowego obywatela gminy Mszana Dolna[9].

W 2019 wyróżniony Orderem Gwiazdy Rumunii II klasy[10][11] oraz Wielkim Krzyżem Komandorskim Orderu „Za zasługi dla Litwy”[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma dwoje dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Krzysztof Soloch. monitorfirm.pl. [dostęp 2015-08-03].
  2. II LO w Szczecinie świętuje swoje 70-lecie. radioszczecin.pl, 17 listopada 2016. [dostęp 2020-11-23].
  3. Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk, Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945–2000, Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 589.
  4. a b c d Paweł Soloch. sobieski.org.pl. [dostęp 2015-08-03].
  5. Piotr Nisztor: Nowe twarze w prezydenckim BBN. rp.pl, 5 kwietnia 2008. [dostęp 2015-08-03].
  6. Prezydent powołał Szefa KPRP, Szefa BBN oraz Sekretarzy i Podsekretarzy Stanu. prezydent.pl, 7 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-07].
  7. Rada ds. Bezpieczeństwa i Obronności rozpoczęła prace. prezydent.pl, 15 grudnia 2021. [dostęp 2021-12-16].
  8. M.P. z 2001 r. nr 1, poz. 15
  9. Honorowi Obywatele Gminy. mszana.pl. [dostęp 2015-08-08].
  10. 100-lecie stosunków dyplomatycznych Polski i Rumunii. prezydent.pl, 1 października 2019. [dostęp 2019-10-03].
  11. Ordinul naţional „Steaua României” (rum.). presidency.ro. [dostęp 2020-01-24].
  12. Wysokie odznaczenia Państwa Litewskiego dla polskich polityków. wilnoteka.lt, 22 lutego 2019. [dostęp 2020-10-20].