Pawieł Sadyrin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pawieł Sadyrin
Imię i nazwisko Pawieł Fiodorowicz Sadyrin
Data i miejsce
urodzenia
18 września 1942
Perm, ZSRR
Data i miejsce
śmierci
1 grudnia 2001
Moskwa, Rosja
Pozycja Pomocnik
Wzrost 173 cm
Kariera juniorska
1956–1959 Zwiezda Perm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1959–1964
1965–1975
Zwiezda Perm
Zenit Leningrad

333 (37)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1978–1982
1983–1987
1988–1989
1989–1992
1992–1994
1995–1996
1997–1998
1998–1999
2000
2000–2001
Zenit Leningrad (asystent)
Zenit Leningrad
Kristal Chersoń
CSKA Moskwa
 Rosja
Zienit Petersburg
CSKA Moskwa
Rubin Kazań
 Uzbekistan
CSKA Moskwa

Pawieł Fiodorowicz Sadyrin (ros. Павел Фёдорович Садырин, ur. 18 września 1942 w Permie, zm. 1 grudnia 2001 w Moskwie) – rosyjski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, oraz trener piłkarski. Przez dziesięć lat był zawodnikiem Zenitu Leningrad. Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Największe sukcesy odniósł w drugiej połowie lat 80.; w 1984 doprowadził Zenit do pierwszego tytułu mistrza Związku Radzieckiego, a rok później zdobył z nim Puchar tego kraju. W 1991 powtórzył te osiągnięcia z CSKA Moskwa. Po rozpadzie ZSRR został pierwszym po wojnie selekcjonerem reprezentacji Rosji, z którą awansował do Mundialu 1994, ale po słabym występie na mistrzostwach, spowodowanym m.in. odsunięciem od zespołu dotychczasowych liderów, podał się do dymisji. Później pracował ponownie w Zenicie i CSKA, ale nie potrafił nawiązać z nimi do osiągnięć z lat 80.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Był wychowankiem Zwiezdy Perm, klubu z rodzinnej miejscowości. W 1965 przeniósł się do Zenitu Leningrad, który wówczas krążył między pierwszą a drugą ligą. W jego barwach rozegrał łącznie 333 mecze i strzelił 37 goli.

Zakończył karierę w 1975, w wieku 33 lat.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1978 pracował w sztabie szkoleniowym Zenitu Leningrad. W 1983 objął stanowisko pierwszego trenera i w ciągu czterech sezonów zdobył pierwsze dla tego klubu mistrzostwo kraju oraz Puchar i Superpuchar Związku Radzieckiego. Druga połowa lat 80. to najbardziej owocny okres w historii Zenitu.

Niedługo później trafił do drugoligowego CSKA Moskwa, który już w pierwszym sezonie wprowadził do ekstraklasy, a dwa lata później doprowadził do tytułu mistrzowskiego oraz zwycięstwa w rozgrywkach o Puchar kraju. Sadyrin był spadkobiercą sowieckiej myśli szkoleniowej, w której trener był postacią wiodącą, nadrzędną, miał cechy wymagającego, surowego wodza, zachowującego dystans do zawodników.

Po ostatecznym rozpadzie Związku Radzieckiego w 1992 powstała reprezentacja Rosji. Jej pierwszym selekcjonerem został właśnie Sadyrin. Metody szkoleniowe, które przyniosły sukces w pracy klubowej, tym razem stały się przyczyną konfliktu z piłkarzami. Zespół awansował do Mundialu 1994, ale już na wiele miesięcy przed rozpoczęciem turnieju przeciw selekcjonerowi zbuntowała się grupa liderów drużyny, występująca na co dzień w klubach Europy Zachodniej. Zarzucali mu despotyzm. Sadyrin zapowiedział, że każdy zawodnik, który będzie go krytykował, nie pojedzie na mistrzostwa. W domu zostali więc Igor Szalimow, Andriej Kanczelskis, Igor Koływanow i Siergiej Kiriakow. Już w Stanach Zjednoczonych selekcjonera skrytykował Siergiej Juran i został odsunięty od zespołu. Nie najlepsza atmosfera panująca wokół reprezentacji, konflikty wewnątrz drużyny oraz brak liderów sprawiły, że Rosjanie przegrali dwa pierwsze spotkania (0:2 z Brazylią i 1:3 ze Szwecją). W ostatnim Sadyrin dał szansę dotychczasowym rezerwowym, którzy wysoko (6:1) ograli Kamerun. Pięć goli w tamtym meczu strzelił zastępujący Kiriakowa Oleg Salenko.

Po turnieju selekcjoner został zmieniony przez Olega Romancewa. Powrócił do Zenitu, grającego wtedy w drugiej lidze, i w 1995 wprowadził go z powrotem do ekstraklasy. Później szkolił piłkarzy CSKA Moskwa oraz drugoligowego Rubinu Kazań. Również w kwietniu 2000 został zaproszony na stanowisko selekcjonera narodowej reprezentacji Uzbekistanu[1], z którą 18 maja przegrał 0-2 z Tajlandią, po czym podał się do dymisji.

Zmarł na raka w grudniu 2001. Miał 59 lat.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrzostwo ZSRR 1984, finał Pucharu ZSRR 1984, Puchar 1985, Superpuchar ZSRR 1985 z Zenitem Leningrad
  • awans do ekstraklasy w sezonie 1994-1995 z Zenitem Sankt Petersburg
  • mistrzostwo ZSRR 1991, Puchar ZSRR 1991 oraz awans do Wyższej Ligi w sezonie 1988-1989 z CSKA Moskwa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]