Walentin Nikołajew (piłkarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rosyjskiego piłkarza i trenera urodzonego w 1921. Zobacz też: inne osoby noszące to imię i nazwisko.
Walentin Nikołajew
Pełne imię i nazwisko Walentin Aleksandrowicz Nikołajew
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1921
Jerosowo, gub.włodzimierska, Rosyjska FSRR
Data i miejsce śmierci 9 października 2009
Moskwa
Wzrost 172 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1935–1935 Kazanka Moskwa
1936–1939 Lokomotiw Moskwa
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1940–1952 CSKA Moskwa 187 (79)
1952–1953 zespół m.Kalinina/MWO Moskwa 4 (2)
W sumie: 191 (81)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1952  ZSRR 2 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1964 CSKA Moskwa (asystent)
1964–1965 CSKA Moskwa
1966–1967 SKA Chabarowsk
1969 Siły Zbrojne ZSRR
1969–1973 CSKA Moskwa
1970–1971 ZSRR
1974–1985 ZSRR U-21

Walentin Aleksandrowicz Nikołajew, ros. Валентин Александрович Николаев (ur. 16 sierpnia 1921 we wsi Jerosowo, w guberni włodzimierskiej; zm. 9 października 2009 w Moskwie) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika, reprezentant ZSRR, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w guberni włodzimierskiej w rodzinie kolejarza. Po pewnym czasie rodzina przeniosła się do Moskwy. Wychowanek zespołu Kazanka w Moskwie, reprezentującą stację „Moskwa-osobowy” Kazańskiej Kolei. Potem klub przekształcił się w towarzystwo sportowe „Lokomotyw”. W 1940 został powołany do wojska, gdzie rozpoczął karierę piłkarską w klubie CDKA Moskwa. Mimo młodego wieku szybko zaadaptował się w podstawowej jedenastce, partnerzy w zespole dobrze traktowali go, a doświadczony napastnik Siergiej Kapielkin nawet podjął się opiekować młodym Walentinem. W dwóch pierwszych powojennych mistrzostwach Nikołajew został królem strzelców, wraz z zespołem pięciokrotnie zdobył mistrzostwo i trzykrotnie Puchar ZSRR. Wszedł do historii futbolu jako członek słynnej piątki ataku CDKA (Władimir Diomin, Walentin Nikołajew, Wsiewołod Bobrow, Grigorij Fiedotow, Aleksiej Grinin). Po rozwiązaniu „drużyny poruczników”, jak również wielu jego kolegów z klubu próbował grać w zespole miasta Kalinina, reprezentujący Moskiewski Obwód Wojskowy (MWO). Jednak po porażce na Igrzyskach Olimpijskich-1952 w Helsinki w kraju rozwiązano wszystkie kluby wojskowe. Dlatego w 1953 Nikołajew postanowił zakończyć swoją karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

20 lipca 1952 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w meczu 1/8 finału Igrzysk Olimpijskich z Jugosławią zremisowanym 5:5. Ale w meczu powtórce, chociaż Wsiewołod Bobrow otworzył wynik, reprezentacja ZSRR ustąpiła 1:3.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej studiował na Wydziale Inżynierii Wojskowej Akademii Sił Pancernych i Zmechanizowanych imienia marszałka Malinowskiego, a po jej ukończeniu udał się na służbę w armii. Do 1963 dowodził różnymi jednostkami wojskowymi najpierw w Niemczech Wschodnich, a następnie w Białoruskim Okręgu Wojskowym.

W 1964 roku wrócił do piłki nożnej jako trener, w celu odrodzenia klubu CSKA Moskwa. Najpierw pomagał trenować, a od lipca 1964 pracował na stanowisku głównego trenera CSKA. Jednak po dwóch kolejnych „brązowych” sezonach, został oddelegowany do Chabarowska trenować tamtejszy SKA. W latach 1969-1973 ponownie prowadził CSKA Moskwa, z którym stał się mistrzem kraju. Jednocześnie w latach 1970-1971 pracował na stanowisku selekcjonera narodowej reprezentacji ZSRR, z którą nie przegrał żadnego meczu. Pomimo sukcesu Sbornej, został zwolniony ze swojego stanowiska, proponując skupić się tylko na pracy w CSKA. Od 1974 roku ponad 10 lat był trenerem młodzieżowej kadry narodowej, zdobywając dwa mistrzostwa Europy. Autor książki „Ja - z CDKA” (1995, zapis pisemny Olega Wichriewa). Zmarł 9 października 2009 w Moskwie[1]. Został pochowany na cmentarzu Pieriepieczinskim[2].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1946, 1947, 1948, 1950, 1951
  • wicemistrz ZSRR: 1945, 1949
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1945, 1948, 1951
  • finalista Pucharu ZSRR: 1944

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]