Boris Arkadjew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boris Arkadjew
Ilustracja
Imię i nazwisko Boris Andriejewicz Arkadjew
Data i miejsce
urodzenia
9 września?/21 września 1899
Petersburg, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce
śmierci
17 października 1986
Moskwa, Rosyjska FSRR
Pozycja obrońca/pomocnik
Wzrost 172 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera juniorska
1914 Unitas Sankt Petersburg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1920–1922
1923–1925
1926–1930
1931–1936
Ruskabel Moskwa
Sacharniki Moskwa
RKimA Moskwa
Mietałłurg Moskwa
? (?)
? (?)
? (?)
? (?)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1937–1939
1940–1944
1944–1952
1952
1953–1957
1958–1959
1959
1961–1962
1963–1965
1967
1968
1969
Mietałłurg Moskwa
Dynamo Moskwa
CDSA Moskwa
 ZSRR olimpijska
Lokomotiw Moskwa
CSK MO Moskwa
 ZSRR olimpijska
Neftyanık Baku
Lokomotiw Moskwa
Paxtakor Taszkent
Neftianik Fergana
Szynnik Jarosławl

Boris Andriejewicz Arkadjew, ros. Борис Андреевич Аркадьев (ur. 9 września?/21 września 1899 w Petersburgu, Imperium Rosyjskie, zm. 17 października 1986 w Moskwie, Rosyjska FSRR, ZSRR) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji obrońcy lub pomocnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj]

Kariera klubowa[edytuj]

Wychowanek klubu Unitas Sankt Petersburg. W 1920 rozpoczął karierę piłkarską w drużynie Ruskabel Moskwa. Później grał w zespole Sacharniki Moskwa, RKimA Moskwa oraz Mietałłurg Moskwa. Również w latach 1925 i 1930-1931 bronił barw reprezentacji Moskwy. W 1936 zakończył swoją karierę piłkarską.

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął karierę szkoleniowca. Pracował na stanowisku głównego trenera w klubach Mietałłurg Moskwa (od sierpnia 1936 do 1939), Dynamo Moskwa (od 1940 do maja 1944), CSKA Moskwa (od lipca 1944 do sierpnia 1952 oraz 1958-1959), Lokomotiw Moskwa (od września 1952 do 1957 oraz od 1963 do sierpnia 1965), Neftyanık Baku (1961-1962), Paxtakor Taszkent (1967), Neftianik Fergana (1968) i Szynnik Jarosławl (1969).

W 1952 prowadził olimpijską reprezentację ZSRR, która została zebrana z piłkarzy CDSA Moskwa. Na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinki w 1/16 finału „Sbornaja” z trudem pokonała Bułgarię (2:1) i trafiła na Jugosławię. W tamtych czasach stosunki tych dwóch państw socjalistycznych były złe, tak jak przywódca Jugosławii Josip Broz Tito wyprowadził swój kraj ze wspólnoty państw socjalistycznych, i gra przeciwników była bardziej walką polityczną, a nie sportową. W połowie drugiej połowy meczu radziecka reprezentacja przegrywała z wynikiem 1:5, ale udało jej się doprowadzić mecz do remisu. Ale w meczu powtórce, chociaż Wsiewołod Bobrow otworzył wynik, reprezentacja ZSRR ustąpiła 1:3. Na karę od przywódców politycznych Związku Radzieckiego nie długo czekało się: po pierwszych trzech kolejkach mistrzostw, w których CSKA zwyciężał, w dniu meczu z Dynamem Kijow po zespół nie przyjechał autobus, a szef zespołu Wasilij Zajcew został wezwany do Komitetu Sportowego, gdzie jemu został odczytany rozkaz nr 793 o rozwiązaniu zespołu. Dotychczasowe wyniki w mistrzostwach 1952 roku zostały unieważnione, a gracze zostali przydzieleni do innych drużyn. Tak zakończyła swoje istnienie „drużyna poruczników”. Również trener Boris Arkadjew został pozbawiony tytułu Zasłużonego Mistrza Sportu ZSRR (w 1955 przywrócono). W 1959 ponownie prowadził olimpijską reprezentację.

Jako trener posiadał wiele oryginalnych pomysłów i projektów teoretycznych - szeroki zasięg działania napastników ze zmianą miejsc w systemie „W” (Dinamo Moskwa w 1940), grę podwójnego ataku w centrum (Wsiewołod Bobrow i Grigorij Fiedotow w CDKA), korzystania z osobistej opieki (N. Pałyska w Dinamo i CDKA), zmienność miejsc graczy bocznych oraz wzięcia udziału w ataku obrońców (W. Czistochwałow w CDKA). Dobrze wykształcony, erudyta, do graczy zwracał się na „Wy”. Autor książek: „Taktyka meczu piłki nożnej” (1948, 1962), „Gra w środku pola” (1956, 1958). Zmarł 17 października 1986 w Moskwie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Wostriakowskim[1].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj]

Sukcesy klubowe[edytuj]

  • mistrz Moskwy: 1932 (j), 1933 (j)

Sukcesy trenerskie[edytuj]

  • mistrz ZSRR: 1940, 1946, 1947, 1948, 1950, 1951
  • wicemistrz ZSRR: 1945, 1949
  • brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1958
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1945, 1948, 1951, 1957
  • finalista Pucharu ZSRR: 1944

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]