Deborah Compagnoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Deborah Compagnoni
Deborah Compagnoni
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1970
Bormio, Włochy
Klub G.S. Forestale
Wzrost 167 cm
Waga 60 kg
Debiut w PŚ 28.11 1987, Sestriere (5. miejsce – super G)
Pierwsze punkty w PŚ 28.11 1987, Sestriere (5. miejsce – super G)
Pierwsze podium w PŚ 8.12 1991, Santa Caterina
(2. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Albertville 1992 Supergigant
Złoto
Lillehammer 1994 Gigant
Złoto
Nagano 1998 Gigant
Srebro
Nagano 1998 Slalom
Mistrzostwa świata
Złoto
Sierra Nevada 1996 Gigant
Złoto
Sestriere 1997 Slalom
Złoto
Sestriere 1997 Gigant
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto
Sälen 1987 Gigant
Brąz
Bad Kleinkirchheim 1986 Zjazd
Brąz
Hemsedal 1987 Zjazd
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1993/1994
Zakończenie kariery: 1999 r.

Deborah Compagnoni (ur. 4 czerwca 1970 w Bormio) – włoska narciarka alpejska, czterokrotna medalistka olimpijska, trzykrotna mistrzyni świata oraz zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata w klasyfikacji giganta.

Kariera[edytuj]

Pierwszy sukces w karierze Deborah Compagnoni osiągnęła 1986 roku, kiedy podczas mistrzostw świata juniorów w Bad Kleinkirchheim zdobyła brązowy medal w biegu zjazdowym. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Sälen/Hemsedal Włoszka była najlepsza w gigancie, a zjazd ponownie ukończyła na trzeciej pozycji. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 28 listopada 1987 roku w Sestriere, zajmując piąte miejsce w supergigancie. Tym samym już w swoim debiucie zdobyła pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1987/1988 wystąpiła jeszcze dwa razy, w tym 5 grudnia w Val d'Isère była czwarta w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Ulrike Stanggassinger z RFN o 0,03 sekundy. W styczniu tego samego roku doznała kontuzji prawego kolana i przez resztę sezonu nie startowała. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 40. miejsce. Wkrótce doznała kolejnej kontuzji, w wyniku której straciła większość kolejnego sezonu. W kwietniu 1989 roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Aleyska, zajmując siedemnaste miejsce w supergigancie. Do 1990 roku przeszła cztery operacje kolana oraz jedną związaną z infekcją nerek[1].

Od sezonu 1991/1992 skoncentrowała się na konkurencjach technicznych (gigancie i slalomie), by uniknąć kolejnych kontuzji kolan. Od tego czasu zaczęła startować regularnie, a 8 grudnia 1991 roku w Santa Caterina po raz pierwszy stanęła na podium zawodów pucharowych. Zajęła tam drugie miejsce w gigancie, przegrywając tylko z Vreni Schneider ze Szwajcarii. W kolejnych startach tego sezonu jeszcze pięć razy stawała na podium, w tym 26 stycznia 1992 roku w Morzine odniosła pierwsze zwycięstwo, wygrywając supergiganta. W klasyfikacji generalnej była jedenasta, w gigancie czwarta, a w supergigancie piętnasta. W lutym 1992 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, zdobywając złoty medal w supergigancie. Została tym samym pierwszą w historii włoską alpejką, która zdobyła złoty medal olimpijski w tej konkurencji. Pozostałe miejsca na podium zajęły Francuzka Carole Merle, ze stratą 1,41 sekundy oraz Niemka Katja Seizinger, ze stratą 1,97 sekundy. Na tych samych igrzyskach wystąpiła także w gigancie, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu.

Jedenaste miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ zajęła także w sezonie 1992/1993. Na podium stawała sześciokrotnie, w tym trzy razy w gigancie. Jedyne zwycięstwo, 7 marca 1993 roku w Morzine, odniosła jednak w supergigancie. W klasyfikacji tej konkurencji była szósta, a w gigancie zajęła ósmą pozycję. W lutym 1993 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Morioce, jednak nie zdobyła medalu. W supergigancie zajęła piąte miejsce, tracąc do podium 0,37 sekundy. Wystartowała także w gigancie i slalomie, jednak obu konkurencji nie ukończyła.

W czołowej dziesiątce klasyfikacji generalnej po raz pierwszy uplasowała się w sezonie 1993/1994, zajmując szóste miejsce. Na podium stawała pięciokrotnie, odnosząc trzy zwycięstwa w gigancie: 11 grudnia w Veysonnaz, 5 stycznia w Morzine oraz 16 stycznia 1994 roku w Cortina d'Ampezzo. Wyniki te dały jej trzecie miejsce w klasyfikacji tej konkurencji, za Austriaczką Anitą Wachter oraz Vreni Schneider. W tym samym roku zdobyła także złoty medal w gigancie podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer. Włoszka wygrała oba przejazdy i sięgnęła po zwycięstwo z przewagą 1,22 sekundy Niemką Martiną Ertl oraz 2,0 sekundy nad Vreni Schneider ze Szwajcarii. Compagnoni jest pierwszą Włoszką, która wywalczyła olimpijskie złoto w tej konkurencji. Poza tym na tej samej imprezie była dziesiąta w slalomie, a supergiganta ukończyła na siedemnastej pozycji.

Przez dwa kolejne sezony ponownie zajmowała miejsca poza najlepszą dziesiątką klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie łącznie siedem razy stawała na podium, jednak tylko dwa razy na najwyższym stopniu: 8 stycznia 1995 roku w Haus oraz 2 marca 1996 roku w Narwiku wygrywała giganty. W klasyfikacji tej konkurencji była piąta sezonie 1994/1995 oraz szósta w sezonie 1995/1996. W 1996 roku brała udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, które były pierwszą imprezą tej rangi, na których nie wystartowała w supergigancie. Zdobyła za to złoty medal w gigancie, wyprzedzając Szwajcarkę Karin Roten o 0,35 sekundy, a o 0,70 sekundy pokonując Martinę Ertl. Wystartowała również w slalomie, jednak udział zakończyła już w pierwszym przejeździe.

Najlepsze wyniki osiągała w 1996/1997 i 1997/1998, które kończyła na czwartej pozycji klasyfikacji generalnej. W tym czasie osiemnaście razy stanęła na podium, przy czym dziewięć razy wygrywała: slalom 29 grudnia 1996 roku w Semmering oraz giganta 17 i 18 stycznia 1997 roku w Zwiesel, 26 stycznia w Cortina d'Ampezzo, 15 marca w Vail, 25 października w Tignes, 21 listopada w Park City, 19 grudnia 1997 roku w Val d'Isère i 6 stycznia 1998 roku w Bormio. W sezonie 1996/1997 zdobyła Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji giganta, a w slalomie była trzecia. Rok później w gigancie była druga za Martiną Ertl, natomiast w slalomie zajęła szóste miejsce. Na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku zwyciężyła zarówno w gigancie, jak i w slalomie. Dwa medale przywiozła także z rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Nagano. W gigancie wygrała oba przejazdy, zdobywając swój trzeci złoty medal olimpijski. Dzięki temu została jednocześnie pierwszą w historii alpejką, która obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w gigancie oraz pierwszą w historii alpejką, która zdobywała złoty medal olimpijski na trzech kolejnych igrzyskach[2]. Parę dni później Włoszka prowadziła także po pierwszym przejeździe slalomu, z przewagą 0,60 sekundy nad Niemką Hilde Gerg. W drugim przejeździe uzyskała jednak szósty wynik, co dało jej drugi łączny czas i srebrny medal. Ostatecznie na podium rozdzieliła Gerg (do której straciła 0,06 sekundy) oraz Australijkę Zali Steggall.

Compagnoni startowała także w sezonie 1998/1999, jednak nie odniosła żadnego zwycięstwa. Na podium stanęła dwukrotnie: 24 października w Sölden była trzecia, a 11 grudnia w Val d'Isère druga w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajęła 22. miejsce, a w klasyfikacji giganta była dziewiąta. Ostatni start w zawodach pucharowych zanotowała 13 marca 1999 roku w Sierra Nevada, gdzie była siódma w swej koronnej konkurencji. Wystąpiła także na mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek, gdzie w gigancie była siódma, a w slalomie uplasowała się jedną pozycję niżej. W marcu 1999 roku zakończyła karierę z powodu problemów ze zdrowiem[3].

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Włoch, w tym siedem złotych: w slalomie w 1989 roku, supergigancie w 1991 roku i gigancie w latach: 1989, 1991, 1993, 1994 i 1997. Po zakończeniu kariery wyszła za mąż za Alessandro Benettona, prezesa firmy Benetton, z którym ma trójkę dzieci[4]. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Lillehammer w 1994 roku była chorążym reprezentacji Włoch[5].

Osiągnięcia[edytuj]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
1.Gold medal.svg 18 lutego 1992 Francja Albertville Supergigant 1:21,22 min - -
DNF1 19 lutego 1992 Francja Albertville Gigant 2:12,74 min - Szwecja Pernilla Wiberg
17. 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:22,15 min +1,39 s Stany Zjednoczone Diann Roffe
1.Gold medal.svg 24 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gigant 2:30,97 min - -
10. 26 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Slalom 1:56,01 min +2,25 s Szwajcaria Vreni Schneider
2.Silver medal.svg 19 lutego 1998 Japonia Nagano Slalom 1:32,40 min +0,06 s Niemcy Hilde Gerg
1.Gold medal.svg 20 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:50,59 min - -

Mistrzostwa świata[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF 9 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:27,66 min - Austria Karin Buder
DNF 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:17,59 min - Francja Carole Merle
5. 14 lutego 1993 Japonia Morioka Supergigant 1:33,52 min +1,92 s Niemcy Katja Seizinger
1.FIS gold medal.png 22 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 2:10,74 min - -
DNF1 24 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:31,46 min - Szwecja Pernilla Wiberg
1.FIS gold medal.png 5 lutego 1997 Włochy Sestriere Slalom 1:43,88 min - -
1.FIS gold medal.png 9 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:39,19 min - -
7. 11 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:08,54 min +1,36 s Austria Alexandra Meissnitzer
8. 13 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:33,97 min +1,36 s Australia Zali Steggall

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
3.FIS bronze medal.png 20 lutego 1986 Austria Bad Kleinkirchheim Zjazd 1:40,93 min +0,52 s Stany Zjednoczone Hilary Lindh
18. 22 lutego 1986 Austria Bad Kleinkirchheim Slalom 1:31,92 min +3,09 s Austria Christa Hartmann
1.FIS gold medal.png 20 marca 1987 Szwecja Sälen Gigant 2:22,07 min - -
3.FIS bronze medal.png 26 marca 1987 Norwegia Hemsedal Zjazd 1:29,50 min +0,35 s Austria Marika Daxer
17. 6 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Supergigant 1:20,69 min +3,23 s Austria Sabine Ginther

Puchar Świata[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj]

  1. Francja Morzine26 stycznia 1992 (supergigant)
  2. Francja Morzine7 marca 1993 (supergigant)
  3. Francja Tignes5 grudnia 1993 (gigant)
  4. Szwajcaria Veysonnaz11 grudnia 1993 (gigant)
  5. Francja Morzine5 stycznia 1994 (gigant)
  6. Włochy Cortina d'Ampezzo16 stycznia 1994 (gigant)
  7. Austria Haus8 stycznia 1995 (gigant)
  8. Norwegia Narwik2 marca 1996 (gigant)
  9. Austria Semmering29 grudnia 1996 (slalom)
  10. Niemcy Zwiesel17 stycznia 1997 (gigant)
  11. Niemcy Zwiesel18 stycznia 1997 (gigant)
  12. Włochy Cortina d'Ampezzo26 stycznia 1997 (gigant)
  13. Stany Zjednoczone Vail15 marca 1997 (gigant)
  14. Francja Tignes25 października 1997 (gigant)
  15. Stany Zjednoczone Park City21 listopada 1997 (gigant)
  16. Francja Val d'Isère19 grudnia 1997 (gigant)
  17. Włochy Bormio6 stycznia 1998 (gigant)
  • 17 zwycięstw (14 gigantów, 2 supergiganty i 1 slalom)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj]

  1. Włochy Santa Caterina8 grudnia 1991 (gigant) – 2. miejsce
  2. Niemcy Oberstaufen5 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  3. Austria Hinterstoder15 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  4. Słowenia Maribor18 stycznia 1992 (slalom) – 2. miejsce
  5. Francja Morzine27 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Steamboat Springs5 grudnia 1992 (gigant) – 3. miejsce
  7. Słowenia Maribor6 stycznia 1993 (slalom) – 3. miejsce
  8. Włochy Cortina d'Ampezzo10 stycznia 1993 (gigant) – 3. miejsce
  9. Szwecja Åre20 marca 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  10. Szwecja Åre27 marca 1993 (gigant) – 2. miejsce
  11. Włochy Cortina d'Ampezzo16 stycznia 1994 (gigant) – 2. miejsce
  12. Hiszpania Sierra Nevada5 lutego 1994 (slalom) – 3. miejsce
  13. Włochy Alta Badia21 grudnia 1994 (gigant) – 3. miejsce
  14. Niemcy Garmisch-Partenkirchen15 stycznia 1995 (slalom) – 2. miejsce
  15. Szwecja Åre18 lutego 1995 (gigant) – 3. miejsce
  16. Słowenia Maribor25 lutego 1995 (gigant) – 3. miejsce
  17. Słowenia Maribor5 stycznia 1996 (gigant) – 2. miejsce
  18. Austria Sölden26 października 1996 (gigant) – 2. miejsce
  19. Austria Semmering28 grudnia 1996 (slalom) – 2. miejsce
  20. Słowenia Maribor3 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  21. Niemcy Zwiesel19 stycznia 1997 (slalom) – 3. miejsce
  22. Francja Val d'Isère20 grudnia 1997 (slalom) – 2. miejsce
  23. Austria Lienz27 grudnia 1997 (slalom) – 2. miejsce
  24. Austria Lienz28 grudnia 1997 (slalom) – 3. miejsce
  25. Włochy Bormio10 stycznia 1998 (gigant) – 3. miejsce
  26. Szwajcaria Crans-Montana15 marca 1998 (gigant) – 3. miejsce
  27. Austria Sölden24 października 1998 (gigant) – 3. miejsce
  28. Francja Val d'Isère11 grudnia 1998 (gigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj]

Przypisy