Piotr Bartak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Bartak
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1890
Bochnia
Data i miejsce śmierci 20 września 1939
pod Siedliszczami
Przebieg służby
Lata służby 1914–1939
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie na Wschodzie
Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Piechoty
15 Pułk Strzelców Polskich
Sztab Generalny
22 Dywizja Piechoty Górskiej
GISZ
35 Pułk Piechoty
Pułk KOP „Wołożyn”
DOK IV
Armia „Lublin”
10 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca plutonu
adiutant
dowódca plutonu
szef sztabu dywizji piechoty
oficer sztabu
zastępca dowódcy pułku
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa (bitwa pod Kostiuchnówką, bitwa pod Kaniowem)
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa: obrona Lublina)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Piotr Bartak (ur. 12 czerwca 1890 w Lubaczowie, zm. 20 września 1939 pod Siedliszczami) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Jana i Zofii z domu Fur. Ukończył Szkołę Realną w Jarosławiu. Następnie podjął studia na Politechnice Czeskiej w Pradze. Był członkiem Związku Strzeleckiego i Polskiego Towarzystwa Gimnastyczne „Sokół”. Po wybuchu I wojny światowej został dowódcą plutonu ochotniczego z Jarosławia od 1 sierpnia do 5 września 1914. Po przybyciu do Krakowa wstąpił do Legionów Polskich. Odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Krakowie i Marmaros-Sziget, po czym mianowany dowódcą plutonu w 16 kompanii w 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. W tym pułku był dowódcą plutonu od 15 marca 1915 w 4 kompanii, od czerwca 1915 w 1 kompanii, od lutego do czerwca 1916 w 6 kompanii. 9 sierpnia 1915 został mianowany chorążym piechoty. Później służył jako adiutant III batalionu w 3 pułku. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką 5 lipca 1916 został wzięty do niewoli, z której zbiegł. Został żołnierzem Wojska Polskiego na Wschodzie, w ramach którego służył jako adiutant w 15 pułku strzelców polskich w składzie 5 Dywizji Strzelców Polskich II Korpusu. Brał udział w bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918, został aresztowany i przez trzy miesiące był więziony w Mikołajewsku/Saratowie.

Po zwolnieniu przybył do ojczyzny i po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył jako referent Ordre de Bataille w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej od 15 maja 1920 służył w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari. Awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920

W latach 1921-1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W 1922 roku, po ukończeniu kursu uzyskał „pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” i został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego. Od 1924 roku był szefem sztabu 22 Dywizji Piechoty Górskiej w Przemyślu. 14 października 1926 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i przydzielony do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Juliusza Rómmla na stanowisko oficera sztabu. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 6 lipca 1929 roku otrzymał przeniesienie na stanowisko I oficera sztabu Inspektora Armii w Toruniu[1]. Z dniem 1 sierpnia 1930 został przeniesiony do 35 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[2]. Od marca 1932 roku do września 1935 roku dowodził Pułkiem KOP „Wołożyn” w Wołożynie. 20 listopada 1935 roku objął obowiązki na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i pełnił je do września 1939 roku. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku w korpusie oficerów piechoty.

13 września 1939 roku Naczelny Wódz mianował go kwatermistrzem Armii „Lublin”[3]. 14 września 1939 roku przybył do Lublina, nazajutrz został dowódcą Grupy Obrony Lublina, a po decyzji o ewakuacji 17 września opuścił miasto[4][5]. 16 września 1939 został dowódcą piechoty dywizyjnej 10 Dywizji Piechoty. 20 września 1939[6][7] w okolicach wsi Siedliszcze poniósł śmierć po tym jak pocisk artyleryjski trafił obok samochodu, przy którym stał pułkownik wraz z dwoma oficerami, którzy także zginęli (mjr Janusz Rogalski i kpt Zygmunt Jarzęcki). Został pochowany w Siedliszczach.

Był żonaty, miał syna Andrzeja i córkę Wandę.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 199.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  3. Piotr Bartak. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 30 marca 2015].
  4. Obrona Lublina we wrześniu 1939 roku. zsel.lublin.pl. [dostęp 30 marca 2015].
  5. Historia. w-lubelskie.pl. [dostęp 30 marca 2015].
  6. Mogiła pułkownika Piotra Bartaka. radaopwim.gov.pl. [dostęp 30 marca 2015].
  7. Anna Latawiec: Piotr Bartak. zsel.lublin.pl. [dostęp 30 marca 2015].
  8. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 361, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  9. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 13, s. 389

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]