Placki ziemniaczane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Placki ziemniaczane
Anglosaskie hash browns marki Tater Tots
Zobacz też: kotlety ziemniaczane oraz racuchy ziemniaczane.

Placki ziemniaczane, Placki kartoflane – prosta potrawa przygotowywana z ziemniaków, placki smażone na tłuszczu (oleju lub smalcu[1]).

Głównymi składnikami są starte na tarce surowe ziemniaki z dodatkiem cebuli (składnik ten pomija się, gdy placki podaje się na słodko[1]), jajek, niewielkiej ilości mąki[1][2][3] i soli. Według niektórych przepisów starte ziemniaki z cebulą zalewa się wrzącym mlekiem[1]. Na Podlasiu dodawana jest odrobina pieprzu i majeranku.

Placki ziemniaczane podaje się zaraz po usmażeniu, aby pozostały chrupkie[1]. W wersji na słono podawane mogą być z gulaszem lub z różnego rodzaju sosami, kwaśną śmietaną, pokruszoną bryndzą[2], z gzikiem itd. Na słodko podaje je się z cukrem i śmietaną lub twarogiem, a także z konfiturami, zagotowanymi z cukrem kiszonymi brusznicami[3] (kuchnia białoruska[3]), musem jabłkowym etc.

Regionalnie w Wielkopolsce, Warmii i Mazurach potrawa ta nosi nazwę plindze (niem. Plinse)[a].

Placki ziemniaczane wypiekane na blasze[edytuj]

Placki ziemniaczane wypiekane na blasze pochodzą z terenów Śląska i Beskidów. Masę z odsączonych, startych ziemniaków z dodatkiem soli układa się na blasze pieca kuchennego, bądź na specjalnej ułożonej na kuchence gazowej lub elektrycznej. Potrawa ta podawana jest zwykle z masłem (Żywiecczyzna), skwarkami z boczku lub oddzielonej słoniny (Śląsk) lub z kwaśną śmietaną.

Odmiany placków[edytuj]

Uwagi

  1. plyndz//plindz//plendz 'placek ziemniaczany' (niem. die Plinse, SGP PAN: Wielkopolska, Warmia i Mazury Konteksty dialektologii 2007. s. 91; plindz (w SGMP 1999 także plyndz, plendz) 'placek ziemniaczany', niem.: die Plinse (Warmia, Mazury) Stanisłąw Cygan. Gwary dawniej i dziś. 2002. s. 77
  2. Zobacz hasło Reibekuchen w angielskojęzycznej wersji Wikipedii

Przypisy

  1. a b c d e inż. Krystyna Wolf: „Potrawy z warzyw”, podrozdział „Warzywa smażone i zapiekane”, przepis pt. „Placki ziemniaczane”. W: praca zbiorowa (koordynator: doc. dr Maria Szczygłowa): Dobra kuchnia: żywienie w rodzinie. Wyd. V. Warszawa: Wydawnictwo „Watra”, 1976, s. 380.
  2. a b „Potrawy z ziemniaków w kuchni narodów ZSRR i w innych krajach”, podrozdział „Ziemniaki smażone”. W: W.A. Bołotnikowa, L. M. Wapielnik: 500 potraw z ziemniaków. Wyd. IV. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987, s. 159-160 („Placki ziemniaczane z bryndzą”). ISBN 83-09-00797-3.
  3. a b c „Białoruskie potrawy narodowe”. W: W. A. Bołotnikowa, L. M. Wapielnik: 500 potraw z ziemniaków. Wyd. IV. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987, s. 197 („Placki ziemniaczane ze śmietaną”, „Placki ziemniaczane z kiszonymi brusznicami”). ISBN 83-09-00797-3.